Author Topic: साधू (नर्मदाकाठच्या कविता )  (Read 951 times)

Offline विक्रांत

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1,550
राकट चेहऱ्याचा
जटाभार वाढलेला
विडीच्या धुरात
सदैव गुरफटला
चाळीशीतील साधू
गावाचा बापू
होता भल्या मोठ्या
आश्रमाचे आधारस्थान
बसला होता भर थंडीत
झाडाखाली अंधारात
एका बांधल्या धुनीपाशी
उघड्या अंगावर घोंगडे ओढून
जणू त्याचे काहीच नव्हते
सारे काही असून
 
सभोवताली जमलेले
भक्त काही चेले
प्रापंचिक प्रश्नांचे
गाठोडे घेवून आलेले
त्या प्रश्नांना व्यवहारिक उत्तर
मिळत होती गप्पातून
त्याच्या कथा चमत्काराच्या
भुते घालवून दिल्याच्या
खोट्या आहेत म्हटला
गाववाले उगाचच 
बोलतात काही वदला
हे तर प्रारब्धाने
लिहिले असे काही
माझे दानापाणी 
वाढून ठेवले इथे काही
म्हणून राहिलो 
बाकी कश्यात तथ्य नाही.
 
आणि तरीही रात्र झाल्यावर
हातात घेवून बँटरी
जावून आला तो मठ देऊळ
वर बांधल्या घाटावरी 
निजलेले परिक्रमावासी पाहून
जागे असलेल्यांची
विचारपूस करून
हवे नको विचारून
आणि पुन्हा येवून
धुनी जवळ
बसला आपली घोंगडी पांघरून 
 
विक्रांत प्रभाकर
« Last Edit: April 19, 2014, 12:39:34 AM by MK ADMIN »