दिन-विशेष-लेख-रोश हशनाह 🕎-1

[Atul Kaviraje]

रोश हशनाह 🕎

रोश हशनाह कविता--

नवीन वर्ष, रोश-हशनाह, 5643
मृत पृथ्वीवर बर्फाचे आच्छादन गोलाकार असताना नाही,
आणि उघड्या फांद्या गोठलेल्या आकाशाकडे निर्देश करतात.—
जेव्हा बागा त्यांच्या ज्वलंत सोन्याचे दिवे जाळतात,
द्राक्षे दागिन्यासारखी चमकतात आणि कणीस
सौंदर्य आणि विपुलतेचा समुद्र आहे,
मग नवीन वर्षाचा जन्म होतो.

बघा कुठे महीन्यांची आई उठते
सूर्यप्रकाश नसलेल्या पश्चिमेच्या हिरव्या स्वच्छतेत,
तिचे हस्तिदंताचे भरपूर शिंग, भेटवस्तू टाकत,
थंड, कापणी-खावणारे दव, बारीक प्रकाश;
फळ, आनंद आणि विश्रांतीसह थकलेले श्रम
विपुलतेने परतफेड करणे.

फुंकणे, इस्रायल, पवित्र कॉर्नेट! कॉल करा
परत तुझ्या दरबारात जे काही क्षीण हृदय धडधडते
तुझ्या वडिलोपार्जित रक्ताने, तुझी सर्व गरज आहे.
लाल, गडद वर्ष मरण पावले, नुकतेच जन्मलेले वर्ष
पुजारी आणि जमावाने केलेल्या त्रासातून पुढे नेतो,
सकाळची अकल्पित काय?

अद्याप कधीही नाही, पवित्र उंचीवरून,
मंदिराच्या पांढऱ्या आणि हिरव्या रंगाच्या संगमरवरी भिंती
समुद्राच्या लाटांसारखे कोरलेले, पडले आणि जगाचा प्रकाश
अंधारात बाहेर गेलो, वर्ष कधीच नव्हते
दृष्टांतासह आणि दिसलेल्या वचनासह मोठे,
या पूर्वसंध्येपेक्षा आता आणि येथे.

जरी पैगंबराने वचन दिल्याप्रमाणे, आपला तंबू
पृथ्वीच्या सर्वात दूरच्या किनार्यापर्यंत वाढवले ��गेले आहे.
विस्तीर्ण गवताळ प्रदेशातून बर्फाच्छादित सिएरासकडे तुम्ही गेलात,
आग आणि रक्त आणि वादळ-टोसिंग लाटेद्वारे,
त्याची घोषणा आणि उपासना करण्याच्या स्वातंत्र्यासाठी,
मारणे आणि वाचवण्यासाठी पराक्रमी.

पूर आणि अग्नीच्या वर तुम्ही गुंडाळी धरली होती,
किती खोलवर तुम्ही शब्द प्रकाशित केलेत.
कोणत्याही शारीरिक वेदनामध्ये तुमच्या आत्म्याला विचलित करण्याची शक्ती नव्हती:
हो, तुटत चाललेल्या विश्वासांच्या निंदनीय युगात,
जिवंत परमेश्वराची साक्ष देण्यासाठी जगलो,
किंवा एक हजार मृत्यू मेला.

दोन विभागलेल्या प्रवाहात निर्वासित भाग,
एक त्याच्या प्राचीन स्त्रोताकडे घराकडे जात आहे,
ताज्या इच्छेने, नवीन हृदयाने सूर्याकडे धावणारा.
प्रत्येकाने सत्याचा प्रसार केला, कायदा फडकवला,
प्रत्येक स्वतंत्र आत्म्यात राष्ट्राची शक्ती असते,
आणि दोघांनीही जगाला आलिंगन दिले.

चांदीच्या मेणबत्तीचे सात किरण पेटवा,
क्लस्टर केलेल्या बोअर्सचे पहिले फळ अर्पण करा,
मधमाश्यांची गोळा केलेली लुबाडणूक. प्रार्थना आणि स्तुतीसह
आनंद करा की पुन्हा एकदा प्रयत्न केला, पुन्हा एकदा आम्ही सिद्ध केले
परम दु:खाचे सामर्थ्य अजूनही आपल्यात आहे
सत्य आणि कायदा आणि प्रेमासाठी.
-एम्मा लाजर (1849-1887)

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-03.10.2024-गुरुवार. 
=======================================================