तुझ्याशिवाय जगणं कठीण नाही, पण अशक्य वाटतं-"अर्धवट उरलेला श्वास"-

[Atul Kaviraje]

तुझ्याशिवाय जगणं कठीण नाही, पण अशक्य वाटतं-

काही नाती अशी असतात जी माणसाला पूर्णत्व देतात आणि तीच नाती जेव्हा दुरावतात, तेव्हा जगण्यातील अर्थच हरवून जातो. याच भावनेवर आधारित ही कथा:

कथेचे शीर्षक: "अर्धवट उरलेला श्वास"-

कथाविस्तार:-

समुद्रकिनाऱ्यावरील त्या बाकावर
समीर आजही एकटाच बसला होता.
सूर्यास्त होत होता आणि लाटांचा आवाज
त्याच्या मनातील वादळाशी स्पर्धा करत होता.

त्याच्या शेजारील बाकाची जागा रिकामी होती,
पण त्याच्या मनात तिथे आजही
'सावली' बसलेली होती.

समीर आणि सावली...
त्या दोघांच्या मैत्रीचे रूपांतर
कधी प्रेमात झाले,
हे त्यांनाही कळले नाही.

सावली नावाप्रमाणेच
समीरच्या आयुष्यात सावली बनून आली होती.
समीर स्वभावतः थोडा रागीट आणि विचारी,
तर सावली अत्यंत उत्साही आणि हसरी.

ती म्हणायची,
"समीर, आयुष्य हे समुद्रासारखं आहे,
आपण फक्त पोहायचं
शिकायचं."

पण नशिबाला काहीतरी वेगळंच मान्य होतं.
एका अपघाताने सावलीला
समीरपासून कायमचं हिरावून नेलं.
आज तिला जाऊन दोन वर्ष झाली होती.

समीरने स्वतःला कामात झोकून दिलं होतं,
तो लोकांसोबत हसायचा, बोलायचा,
त्याचे दैनंदिन व्यवहार
सुरळीत सुरू होते.

जगासाठी समीर 'सावरला' होता,
पण रात्रीच्या एकांतात
जेव्हा तो आरशासमोर उभा राहायचा,
तेव्हा त्याला आपल्याच चेहऱ्यावर एक रिकामेपणा जाणवायचा.

एके दिवशी त्याच्या मित्राने
त्याला विचारलं,
"समीर, आता तरी लग्न कर.
किती दिवस असं जुन्या आठवणींत जगणार?

सावलीशिवाय जगणं
कठीण आहे का रे?"

समीर शांतपणे हसला
आणि म्हणाला,
"मित्रा, तिच्याशिवाय जगणं कठीण नाहीये,
पण अशक्य वाटतं.

सकाळी उठल्यापासून
रात्री झोपेपर्यंत
मी माझी सगळी कामं करतो.
मी श्वास घेतोय, जेवतोय, चालतोय...

म्हणजे मी जगतोय.
पण या जगण्यात 'मी' कुठेच नाहीये.
जसं एखादं पुस्तक वाचताना
त्याची मधली पानं फाटलेली असावीत,

तसं माझं आयुष्य झालंय.
गोष्ट पुढे जातेय,
पण तिचा अर्थ
लागत नाहीये."

तो पुढे म्हणाला,
"तिच्याशिवाय जगणं कठीण नाही,
कारण वेळ कोणासाठी थांबत नाही.
पण तिच्याशिवाय पुन्हा कोणावर तरी प्रेम करणं,

कोणाला तरी आपल्या आयुष्यात
तितकीच जागा देणं
हे अशक्य वाटतं.
शरीराने मी जिवंत आहे,

पण माझं मन
त्या अपघाताच्या दिवशीच
तिच्यासोबत गेलंय.
मी फक्त तिने दिलेल्या आठवणींच्या व्याजावर दिवस काढतोय."

समीरच्या डोळ्यांतून
एक थेंब गालावर ओघळला.
त्याने खिशातून
सावलीचा एक जुना फोटो काढला.

त्यात ती मनसोक्त हसत होती.
त्याने आकाशाकडे पाहिले
आणि पुटपुटला,
"सावली, तू म्हणायचीस ना की पोहायचं शिकायचं...

मी शिकलो ग,
पण आता पोहून पोहून थकलोय
आणि पलीकडचा किनारा
दिसतच नाहीये."

त्या दिवशी पुन्हा एकदा
सूर्यास्त झाला,
काळोख दाटून आला.
समीर बाकावरून उठला आणि चालू लागला.

तो जगत होता,
पण तो श्वास
केवळ तिने दिलेल्या
उरल्यासुरल्या आठवणींवर टिकून होता.

कथेचा बोध:
एखाद्या व्यक्तीच्या जाण्याने
आयुष्य थांबत नाही,
पण त्या व्यक्तीने व्यापलेली जागा कधीच भरून निघत नाही.

जगणे ही मजबुरी होते
आणि त्या व्यक्तीशिवाय
'पूर्ण' होणे
अशक्य वाटते.

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-29.12.2025-सोमवार. 
===========================================