कथा: पियूचं लग्न आणि गावाची अतरंगी वरात!-

[Atul Kaviraje]

'पियू'चं लग्न आणि गावाची वरात-

कथा: पियूचं लग्न आणि गावाची अतरंगी वरात!-

गावातल्या सगळ्यात लाडक्या आणि थोड्या 'हवा' असलेल्या पियूचं लग्न ठरलं आणि अख्खं गाव कामाला लागलं. पियू म्हणजे गावाच्या सरपंचांची मुलगी, त्यामुळे लग्न कसं थाटात आणि 'राडा' झालाच पाहिजे असं तरुणांचं मत होतं. लग्नाचे सगळे विधी पार पडले, पण खरा खेळ सुरू झाला तो 'वराती'च्या वेळी!

संध्याकाळी सात वाजता वरात निघणार होती, पण बॅण्डवाल्यांचे 'मेन कलाकार' अजून ताडीच्या दुकानातून परतलेच नव्हते. अखेर रात्री नऊ वाजता वरात सुरू झाली. नवरदेव बिचारा घोड्यावर बसला होता, पण घोडाही लग्नाच्या जेवणातल्या बासुंदीच्या वासाने इतका भारावला होता की तो पुढे जाण्याऐवजी मागच्या मागेच जात होता.

वरातीतला पहिला ग्रुप होता— 'नागिन डान्स' तज्ज्ञ! यांच्या अंगात नेमकी वरातीच्या वेळीच नागिण संचारते. रस्त्यावर धूळ असली तरी ही मंडळी आडवे पडून डान्स करणारच! त्यात आपला 'बंड्या' तर इतका रंगात आला की त्याने चक्क नवरदेवाच्या घोड्यासमोर जाऊन 'पुंगी' वाजवल्यासारखं केलं. घोडा बिचारा घाबरला आणि त्याने नवरदेवासकट जवळच्या फुलांच्या कुंडीत उडी मारली. नवरदेवाचा फेटा एका बाजूला आणि चेहरा दुसऱ्या बाजूला!

दुसरा गट होता— 'अतिउत्साही काका' मंडळी! हे तेच काका असतात जे "बॅण्डवाल्या, ती चाल बदल... 'शांताबाई' लाव!" म्हणून बॅण्डवाल्याचा गळा धरतात. बॅण्डवाल्याने बिचाऱ्याने जुन्या हिंदी गाण्याची ट्यून लावली की हे काका त्याला "अरे, हे काय रडगाणं लावलंय? काहीतरी झिंगाट लाव!" म्हणून दमदाटी करायचे.

पियूच्या वरातीतला हायलाईट ठरला तो म्हणजे गावाचा 'डीजे सॉलिड'. डीजेवाल्याने साऊंड सिस्टिम इतकी मोठी लावली होती की गावातील दोन-तीन जुन्या वाड्यांचे कोपरे ढासळले. "डीजे वाजला की गल्ली गाजलीच पाहिजे" या नादात त्याने आवाज इतका वाढवला की वरातीतली माणसं एकमेकांशी बोलताना चक्क खुणांचा वापर करत होती. कुणी म्हणायचं "जेवण झालं का?", तर समोरचा समजायचा "नाचायला येतो का?".

वरात अर्ध्या रस्त्यात आली असताना अचानक पाऊस सुरू झाला. आता वरात थांबणार असं वाटलं असतानाच, अस्सल मराठी माणसाचा इगो जागा झाला. "पाऊस पडला तरी नाचणार!" असं म्हणत पिवळ्या रंगाचे रेनकोट घालून लोक नाचू लागले. ते बघून असं वाटत होतं की रस्त्यावर माणसांची वरात नाही, तर पिवळ्या रंगाच्या बेडकांची सभा भरली आहे.

सगळ्यात जास्त फजिती झाली ती पियूच्या मामांची. मामांना वाटलं की आपण नवरदेवाच्या बाजूला चाललं पाहिजे, पण डान्स करणाऱ्यांच्या गर्दीत मामांना कोपऱ्यात ढकललं गेलं. शेवटी मामा चक्क एका हाताने छत्री आणि दुसऱ्या हाताने धोतर सावरत बॅण्डवाल्याच्या मागे मागे चालत होते.

वरात मंडपात पोहोचली तेव्हा रात्रीचे दोन वाजले होते. नवरदेवाचा मेकअप पूर्ण उतरला होता, घोड्याला ग्लुकोज द्यायची वेळ आली होती आणि नाचणारे तरुण धुळीने माखले होते. पण तरीही सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर एकच आनंद होता— "भावा, वरात काय गाजली ना!"

पियूचं लग्न लागलं, पियू सासरी गेली, पण गावाने त्या वरातीच्या गप्पा पुढचे सहा महिने चवीने चर्चिल्या. आजही गावात कुणी विचारतं, "वरात कशी असावी?" तर लोक छाती ठोकून सांगतात, "पियूच्या लग्नासारखी... घोडा एकीकडे, नवरदेव दुसरीकडे आणि गाव तिसरीकडे!"

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-01.01.2026-गुरुवार.
===========================================