कथा: सासरचं धोतर आणि माहेरचं कौतुक!-

[Atul Kaviraje]

माहेरवाशीण बायको आणि बिचारा नवरा-

कथा: सासरचं धोतर आणि माहेरचं कौतुक!-

गण्याचं लग्न होऊन पाच वर्षं झाली होती, पण या पाच वर्षांत त्याला एक गोष्ट पक्की समजली होती— जगात दोनच प्रकारची माणसं असतात, एक 'सामान्य' आणि दुसरी 'माहेरवाशीण'! गण्याची बायको, सुप्रिया, ही दुसऱ्या कॅटेगरीतली कट्टर सदस्य होती. सुप्रियासाठी तिचं माहेर म्हणजे 'स्वर्ग' आणि तिचं सासर म्हणजे एखाद्या 'ट्रेनिंग सेंटर' सारखं होतं.

वर्षातून किमान सहा वेळा सुप्रियाला माहेरची ओढ लागायची. मग गण्याची जी काही अवस्था व्हायची, ती बघून गल्लीतली कुत्रीही हळहळायची.

१. बॅगेचं 'महाभारत' ज्या दिवशी सुप्रिया म्हणायची, "गण्या, उद्या माहेरी जायचंय", त्या क्षणापासून गण्याच्या पायाला भिंगरी लागायची. सुप्रियाला फक्त दोन दिवसांसाठी जायचं असायचं, पण बॅगा मात्र पाच भरल्या जायच्या. गण्या वैतागून विचारायचा, "अगं, दोन दिवसांसाठी पाच बॅगा कशाला?" सुप्रिया उत्तर द्यायची, "अहो, आईला साडी नेली पाहिजे, काकूला सुका मेवा, दादाच्या मुलाला खेळणी... आणि हो, माझं मेकअपचं सामान विसरून कसं चालेल? तिथे मला फोटो काढायचेत!" बिचारा गण्या हमालासारख्या बॅगा उचलून रिक्षाकडे धावायचा.

२. प्रवासातला 'रिडिओ' बस असो वा ट्रेन, प्रवासात सुप्रिया फक्त माहेरच्याच गप्पा मारायची. "आमच्या गावाची हवा किती शुद्ध आहे ना! इथे पुण्यात फक्त धूर असतो. आईच्या हातचं जेवण आठवलं की आताच भूक लागतेय." गण्या मनात म्हणायचा, "गेल्या आठवड्यात तर आईच्या जेवणाचं कौतुक करत होतीस, आता लगेच टेस्ट बदलली?" पण गण्या फक्त मान डोलावून "हो जी" म्हणायचा.

३. माहेरी पोहोचल्यावरचं 'राजपुत्र' ते 'नोकर' माहेरी पोहोचल्या पोहोचल्या पहिल्या पाच मिनिटात गण्याचं स्वागत 'पाहुणा' म्हणून व्हायचं. सासूबाई म्हणायच्या, "जावईबापू, बसा... काय घेणार?" पण पाच मिनिटं झाली की सुप्रिया स्वतःच्या जुन्या अवतारात यायची. ती आईसोबत गप्पा मारत बसायची आणि इकडे गण्याला कामाला लावायची. "गण्या, गॅस संपलाय बघा, तेवढा एजन्सीला फोन लावा." "गण्या, दादाच्या गाडीत हवा कमी आहे, तेवढी भरून आणा." बिचारा जावईबापू माहेरी 'आराम' करायला जातो आणि तिथे 'ऑल-इन-वन' नोकर बनून परत येतो.

४. सासरची बदनामी आणि माहेरचं समर्थन जेवणाच्या टेबलावर बसल्यावर सुप्रियाची 'पुराण' सुरू व्हायची. "आई, गं... तुझा वरण-भात म्हणजे अमृत! हा गण्या बघ, याला कितीही चांगलं करून वाढलं तरी तोंड वाकडंच करतो." गण्या तिथे फक्त मुकाट्याने घास गिळत असायचा. त्याला माहीत होतं की जर तो बोलला, तर सासूबाईंच्या 'मऊ' शब्दांखाली त्याची 'चटणी' होईल.

५. परतीचा प्रवास आणि 'इमोशनल' अत्याचार परत येताना सुप्रियाचा चेहरा असा असायचा जणू काही तिला काळ्या पाण्याची शिक्षा झाली आहे. डोळ्यात पाणी आणून ती आईला मिठी मारायची. गण्याला वाटायचं, "अगं, आपण आठवड्याभरानंतर पुन्हा येणारच आहोत!" पण सुप्रियाच्या लेखी ते विदाईचं दृश्य एखाद्या सिनेमातल्या शेवटच्या सीनसारखं असायचं.

घरी आल्यावर सुप्रिया पुन्हा एकदा गण्याला म्हणायची, "किती शांतता होती तिथे... इथे आल्यावर पुन्हा तेच रडगाणं!" गण्या मात्र मनातून खुश असायचा, कारण आता किमान त्याला स्वतःच्या हक्काच्या बेडवर झोपायला मिळणार होतं.

तात्पर्य: माहेरवाशीण बायकोसाठी माहेर हे 'रिचार्जिंग स्टेशन' असतं, पण त्या नादात नवऱ्याची 'बॅटरी' मात्र पूर्णपणे डिस्चार्ज होते!

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-03.01.2026-शनिवार.
===========================================