सावळ्या उन्हातलं रेशमी प्रेम: गावची जत्रा आणि ती पहिली भेट 🧡🎡🎡✨🌸🕺💃👣🧿🍬🤝

[Atul Kaviraje]

ग्रामीण आणि साधी प्रेम कथा (Rural & Simple)-
========================================

गावची जत्रा आणि पहिली भेट-

सावळ्या उन्हातलं रेशमी प्रेम: गावची जत्रा आणि ती पहिली भेट 🧡🎡

गावची जत्रा म्हणजे केवळ देवाचा उत्सव नसतो, तर तो असतो आनंदाचा, रंगांचा आणि कित्येक फुलणाऱ्या प्रेमकथांचा साक्षीदार. पश्चिम महाराष्ट्रातल्या एका छोट्याशा 'भैरवगड' नावाच्या गावात विठ्ठल रुक्मिणीची जत्रा भरणार होती. सगळीकडे उत्साहाचं उधाण होतं. रानातली कामं उरकून लोक जत्रेच्या तयारीला लागले होते.

याच गावात राहणारा समीर. रांगडा गडी, पण स्वभावाने एकदम शांत. बापाच्या शेतीला हातभार लावणारा आणि संध्याकाळी मंदिरात जाऊन भजन गाणारा. जत्रेच्या दिवशी त्याने आपला नवीन पांढरा शुभ्र सदरा आणि निळी जीन्स घातली होती. डोक्याला बांधलेला भगवा रुमाल त्याच्या व्यक्तिमत्त्वाला एक वेगळीच धार देत होता.

दुसरीकडे, शेजारच्या गावची सई. गोरीपान, काळेभोर लांब केस आणि चेहऱ्यावर नेहमी असणारं निरागस हसू. सई तिच्या मैत्रिणींसोबत जत्रेला आली होती. तिने निळ्या रंगाचा परकर-पोलकं घातलं होतं, त्यावरची काचेची नक्षी उन्हात लकाकत होती.

पहिली भेट: पाळण्यापाशी झालेली जादू-

जत्रेच्या मैदानात ढोल-ताशांचा आवाज घुमत होता. पाळणे, खेळण्यांची दुकानं, आणि पेढ्यांचा सुवास सगळीकडे दरवळत होता. समीर आपल्या मित्रांसोबत मोठ्या पाळण्यापाशी (आकाशापाळणा) उभा होता. तेवढ्यात गर्दीतून वाट काढत सई तिथे आली. तिच्या हातात गुलाबाच्या फुलांचा गजरा होता.

योगायोगाने दोघांनाही एकाच पाळण्यात जागा मिळाली. पाळणा जेव्हा उंचावर गेला, तेव्हा सई भीतीने डोळे घट्ट मिटून बसली. तिचा हात चुकून समीरच्या हातावर पडला. समीरने तिच्याकडे पाहिलं, आणि त्याच क्षणी त्याच्या हृदयाची धडधड वाढली. पाळणा खाली येताना सईने डोळे उघडले आणि तिची नजर थेट समीरच्या नजरेला भिडली. त्या काही सेकंदांतच जणू काही जगाचं चक्र थांबलं होतं.

पाळण्यातून उतरताना सईने हळूच खाली मान घातली आणि हसली. त्या एका स्मितहास्याने समीरच्या मनावर मोहिनी घातली.

पेढ्यांचा गोडवा आणि नजरेची भाषा-

जत्रा जसजशी पुढे सरकत होती, तसं समीरचं लक्ष खेळांकडे कमी आणि सईकडे जास्त होतं. सई सुद्धा अधूनमधून चोरून समीरकडे पाहत होती. एका दुकानावर सई बांगड्या पाहत होती. तिला एक हिरव्या रंगाची बांगडी खूप आवडली, पण तिच्याकडे सुट्टे पैसे नव्हते. ती निघून जाणार तितक्यात समीरने मागून येऊन दुकानदाराला पैसे दिले आणि ती बांगडी सईच्या हातात दिली.

सई लाजली. तिने विचारलं, "तुम्ही का पैसे दिले?" समीर गालातल्या गालात हसून म्हणाला, "जत्रेची आठवण म्हणून ठेवा... छान दिसतील तुमच्या हातावर."

दोघांनीही एकमेकांचं नाव विचारलं नाही, पण त्या दिवशी त्यांच्यात एक अनोखं नातं विणलं गेलं होतं.

निरोप आणि वचनाची ओढ-

संध्याकाळ झाली. जत्रेचा उत्साह शिगेला पोहोचला होता. सईला आता घरी निघायची वेळ झाली होती. जत्रेच्या वेशीवर दोघं पुन्हा एकदा समोरासमोर आले. सईची बैलगाडी तयार होती.

सई म्हणाली, "पुढच्या वर्षी पुन्हा येणार का जत्रेला?" समीर उत्तरला, "जर तुम्ही येणार असाल, तर मी नक्कीच येईन."

गाडी चालू झाली. सई दुरून हात हलवत होती आणि समीर तिला धुळीच्या लोटात दिसेनाशी होईपर्यंत पाहत उभा होता. ती जत्रा संपली होती, पण एका साध्या आणि ग्रामीण प्रेमकथेची सुरुवात झाली होती. शेवटी, प्रेम म्हणजे दुसरं काय असतं? एकमेकांच्या डोळ्यांत पाहिल्यावर पडलेली ती पहिली साधी भुरळ!

🎡✨🌸🕺💃👣🧿🍬🤝💞🛕🐃🌾🌅

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-08.01.2026-गुरुवार.
===========================================