'शापित' वाड्याचे शेवटचे कुलूप-🏚️🌑🗝️👣🕯️🖼️👁️👻🔴🔒💀

[Atul Kaviraje]

जुने वाडे आणि पडकी घरे (Haunted Houses)-
======================================

'शापित' वाड्याचे शेवटचे कुलूप-

येथे एका थरारक आणि गूढ 'शापित' वाड्याची कथा दिली आहे:-

'शापित' वाड्याचे शेवटचे कुलूप
कोकणच्या निसर्गरम्य पण तितक्याच गूढ अशा एका निसर्गाच्या कुशीत 'देवगड' नावाचे एक छोटेसे गाव वसले होते. त्या गावाच्या वेशीवर, एका उंच टेकडीवर उभा होता— 'देशमुख वाडा'. दिसायला भव्य, पण काळवंडलेल्या भिंती आणि चहूबाजूंनी वेढलेली झाडी यामुळे तो वाडा भयावह वाटायचा. गावातील लोक त्या वाड्याकडे साधे ढुंकूनही पाहत नसत. लोकांच्या मते, तो वाडा 'शापित' होता.

वाड्याचा काळा इतिहास
सुमारे १०० वर्षांपूर्वी, त्या वाड्याचा मालक सयाजीराव देशमुख यांचा मृत्यू एका रहस्यमय परिस्थितीत झाला होता. त्यानंतर एकामागून एक घरातील माणसांचा अंत झाला. शेवटची वारसदार, सयाजीरावांची मुलगी 'रत्नप्रभा', जिने त्या वाड्याच्या एका तळघरात स्वतःला कोंडून घेतले होते आणि तिथून ती कधीच बाहेर आली नाही. तेव्हापासून त्या वाड्याला एक अजस्त्र कुलूप लावले होते. म्हणतात की, जो कोणी ते कुलूप उघडण्याचा प्रयत्न करेल, तो जिवंत परत येत नाही.

समीरची जिद्द
समीर हा शहरात राहणारा एक तरुण इतिहासकार. जुन्या वास्तूंचा अभ्यास करणे हा त्याचा छंद. जेव्हा त्याला 'शापित' वाड्याबद्दल कळाले, तेव्हा त्याच्यातील तर्कवादी मन जागे झाले. "भूत-प्रेत काही नसते, हे फक्त जुन्या वास्तूंचे भय असते," असे मानून तो आपल्या कॅमेऱ्यासह देवगडला पोहोचला.

गाववाल्यांनी त्याला खूप विनवण्या केल्या. "समीर बाबा, त्या वाड्याच्या पायऱ्या चढू नकोस. तिथली हवा जड आहे," असे गावचे सरपंच म्हणाले. पण समीरने कोणाचेही ऐकले नाही.

वाड्याचा प्रवेश
संध्याकाळची वेळ होती. सूर्याची किरणे मावळतीला झुकली होती. समीर वाड्याच्या मुख्य दरवाजापाशी पोहोचला. दरवाजावर एक जुने, गंजलेले आणि पितळी नक्षीकाम असलेले 'शेवटचे कुलूप' लटकत होते. समीरने जवळ असलेली एक जुनी चावी (जी त्याने जुन्या कागदपत्रांच्या आधारे मिळवली होती) कुलुपात फिरवली.

कर्कश्श... आवाजासह दरवाजा उघडला. वाड्यात पाऊल ठेवताच गारव्याची एक लाट समीरच्या अंगावरून गेली. आत सगळीकडे जळमटे आणि धूळ होती. समीरने आपली टॉर्च सुरू केली.

भयावह अनुभव
रात्र गडद होत होती. समीर वाड्याच्या मधल्या चौकात उभा राहून फोटो काढत होता. अचानक, त्याला वरच्या मजल्यावरून कोणाच्या तरी चालण्याचा आवाज आला. टप... टप... टप...

त्याने वर पाहिले, पण तिथे कोणीच नव्हते. त्याने स्वतःला समजावले की हे उंदरांचे काम असावे. तो पुढे सरकला आणि 'रत्नप्रभा'च्या खोलीपाशी पोहोचला. त्या खोलीचा दरवाजा अर्धवट उघडा होता. आतून जुन्या अत्तराचा उग्र वास येत होता. समीरने कॅमेरा रोखला, तेव्हा त्याला आरशात एक अस्पष्ट आकृती दिसली. ती एक स्त्री होती, जिने लाल रंगाची नऊवारी साडी नेसली होती. पण जसा त्याने मागे वळून पाहिले, तिथे कोणीच नव्हते.

तळघराचे रहस्य
समीरला आता थोडी भीती वाटू लागली होती. तो परत फिरणार इतक्यात त्याला जमिनीखालून एक करुण रडण्याचा आवाज ऐकू आला. तो आवाज तळघरातून येत होता. कुतूहलापोटी तो तळघराच्या पायऱ्या उतरू लागला. तळघराचा दरवाजा एका छोट्या कुलुपाने बंद होता. समीरने ते कुलूप तोडले.

आत जाताच त्याचे डोळे विस्फारले. तिथे रत्नप्रभाचे एक मोठे तैलचित्र होते. त्या चित्रातील डोळे समीरच्या हालचालीवर लक्ष ठेवून असल्यासारखे वाटत होते. अचानक, वाड्याचे सर्व दरवाजे स्वतःहून जोरात आदळू लागले. वाऱ्याचा एक मोठा झोत आला आणि समीरची टॉर्च विझली.

अंधारात त्याला दोन जळजळीत डोळे स्वतःकडे येताना दिसले. एक थंडगार हात त्याच्या गळ्यापाशी आला. रत्नप्रभाचा आवाज त्याच्या कानात घुमला— "तू शेवटचे कुलूप उघडलेस... आता तूच या वाड्याचा कायमचा रक्षक होशील!"

शेवट
दुसऱ्या दिवशी सकाळी गावकरी वाड्यापाशी जमले. वाड्याचा मुख्य दरवाजा नेहमीप्रमाणे बंद होता आणि त्यावर तेच जुने, गंजलेले 'शेवटचे कुलूप' जसेच्या तसे होते. फक्त समीरचा पत्ता नव्हता. वाड्याच्या त्या जुन्या तैलचित्रात रत्नप्रभाच्या बाजूला आता एका तरुणाची आकृती अस्पष्टपणे दिसत होती, ज्याचा चेहरा हुबेहूब समीरसारखा होता.

Summary
🏚�🌑🗝�👣🕯�🖼�👁�👻🔴🔒💀

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-12.01.2026-सोमवार.
===========================================