सह्याद्रीचं गुपित: काळाच्या पडद्याआडचा प्रवास-⛰️🥾🧗 ➔ 🌀🕳️🧿 ➔ 🐎🚩⚔️ ➔ 👑✨🙇‍

[Atul Kaviraje]

'नवलकथा'
==========
समांतर विश्व आणि काळ-प्रवास-
==========================

काळाचा दरवाजा: एका जुन्या गुहेत सापडलेला मार्ग जो थेट शिवकाळात घेऊन जातो.

सह्याद्रीचं गुपित: काळाच्या पडद्याआडचा प्रवास-

सह्याद्रीची रांग म्हणजे केवळ दगड-धोंड्यांचा डोंगर नाही, तर तो हजारो वर्षांच्या इतिहासाचा आणि रहस्यांचा साठा आहे. पुणे जिल्ह्यातील एका दुर्गम भागात वसलेला 'किल्ले रायरेश्वर' आणि त्याच्या आजूबाजूच्या दऱ्या आजही अनेक गुपितांना आपल्या पोटात जपून आहेत. अशाच एका दरीत ट्रेकिंगसाठी गेलेल्या अद्वैत नावाच्या तरुणाला जे अनुभवायला मिळालं, ते विज्ञानाच्या पलीकडचं होतं.

विस्मृतीतील ती गुहा
अद्वैत हा इतिहासाचा अभ्यासक आणि एक साहसी ट्रेकर होता. एका सकाळी तो रायरेश्वरच्या पठारापासून लांब असलेल्या एका अनोळखी वाटेने खाली उतरत होता. पाऊस नुकताच थांबला होता आणि सर्वत्र धुक्याची चादर पसरली होती. चालता चालता त्याचा पाय घसरला आणि तो एका खोल घळीत पडला. शुद्ध आली तेव्हा त्याला समोर एका जुन्या, वेलींनी झाकलेल्या गुहेचे तोंड दिसले.

कुतूहलापोटी तो आत शिरला. गुहेच्या भिंतींवर काही विचित्र कोरीव काम होतं— चक्राकार रेषा आणि मधोमध एक त्रिशूळ. जसजसा तो गुहेच्या आत गेला, तसतसं त्याला वातावरणात बदल जाणवू लागला. हवेत एक प्रकारची कंपने (vibrations) जाणवत होती. अचानक समोर एक निळसर प्रकाशाचा पडदा दिसला. अद्वैतने त्याला स्पर्श केला आणि क्षणार्धात त्याला एका प्रचंड वेगाच्या भोवऱ्याने खेचून घेतले.

काळ-प्रवासाचा तो क्षण
जेव्हा अद्वैतने डोळे उघडले, तेव्हा तो त्याच गुहेत होता, पण गुहेबाहेरचं दृश्य पूर्ण बदललं होतं. बाहेर पडताच त्याला जाणवलं की हवा अधिक शुद्ध आहे आणि कानाला पक्ष्यांच्या आवाजासोबतच लांबून घोड्यांच्या टापांचा आवाज ऐकू येतोय. त्याने खाली दरीत पाहिलं आणि त्याचे डोळे विस्फारले. खाली एक मोठी छावणी पडली होती. भगवे ध्वज हवेत डोलत होते आणि मावळ्यांची लगबग सुरू होती.

त्याला खात्री पटली, तो विसाव्या शतकातून थेट सतराव्या शतकात म्हणजेच शिवकाळात पोहोचला होता. त्याने अंगावरचे आधुनिक कपडे (टी-शर्ट आणि ट्रॅक पँट) पाहिले आणि त्याला भीती वाटली. जर तो पकडला गेला तर त्याला हेर समजलं जाण्याची शक्यता होती.

शिवछत्रपतींचे दर्शन आणि नियतीचा खेळ
तो हळूच झाडाझुडपांच्या आधाराने एका ओढ्यापाशी पोहोचला. तिथे त्याला दोन मावळे दिसले, जे पाणी भरण्यासाठी आले होते. त्यांची वेशभूषा, त्यांच्या कंबरेला असलेल्या तलवारी आणि त्यांचा तो रुबाब पाहून अद्वैत थक्क झाला. अचानक एका घोड्यावर स्वार झालेला योद्धा तिथे आला. भरभक्कम शरीरयष्टी, कपाळावर चंद्रकोर आणि डोळ्यांत विलक्षण तेज— ते प्रत्यक्ष राजे होते.

अद्वैत एका झाडामागे लपला होता, पण राजेंच्या तीक्ष्ण नजरेतून तो सुटला नाही. "कोण आहे तिथे? बाहेर या!" राजेंची गर्जना ऐकून अद्वैत थरथरत बाहेर आला. अद्वैतची विचित्र वेशभूषा पाहून मावळ्यांनी तलवारी उपसल्या. पण महाराजांनी हात उंचावून त्यांना थांबवले. अद्वैतने नम्रपणे झुकून मुजरा केला.

महाराजांनी अद्वैतकडे पाहिले आणि स्मितहास्य केले. ते म्हणाले, "तू या काळाचा वाटत नाहीस. तुझी नजर सांगतेय की तू भविष्यातून आला आहेस. पण लक्षात ठेव, प्रत्येक काळाची आपली एक मर्यादा असते. तू ज्या वाटेने आलास, त्याच वाटेने परत जाणे हिताचे आहे. तुझा हा काळ नाही."

अद्वैतला काहीच सुचेना. त्याला महाराजांच्या चरणी लीन व्हावेसे वाटत होते, पण त्याच वेळी त्याला घरी परतण्याची ओढही लागली होती. महाराजांनी त्याला एक छोटी धातूची मुद्रा (नाणे) दिली आणि म्हणाले, "हे ठेव, तुला आठवण म्हणून उपयोगी पडेल."

परतीचा प्रवास
अचानक वातावरणात पुन्हा तेच बदल जाणवू लागले. ढग गडगडू लागले आणि अद्वैत पुन्हा त्या गुहेकडे धावला. तो निळसर प्रकाशाचा पडदा पुन्हा प्रकट झाला होता. त्याने त्यात उडी घेतली आणि एका जोरदार धक्क्याने तो पुन्हा २०२६ च्या जगात, त्याच ओल्या मातीवर पडला.

तो धापा टाकत उठला. "हे स्वप्न होतं का?" त्याने विचार केला. पण जेव्हा त्याने आपला हात उघडला, तेव्हा त्याच्या तळहातावर ती 'शिवराई' (शिवकाळातील नाणे) चमकत होती. त्याच्या आधुनिक घड्याळात वेळ थांबली होती, पण त्याच्या मनात तो काळ कायमचा कोरला गेला होता. सह्याद्रीने त्याला काळाचा तो 'दरवाजा' दाखवला होता, जो जगासाठी एक नवलकथा होती, पण त्याच्यासाठी एक वास्तव!

Emoji Summary
⛰️🥾🧗 ➔ 🌀🕳�🧿 ➔ 🐎🚩⚔️ ➔ 👑✨🙇�♂️ ➔ 🪙🙏🔙 ➔ ⌚🌀🏜� ➔ 🤯🪙🧐

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-15.01.2026-गुरुवार.
===========================================