"मृत्यूच्या छायेत गुंजलेला तो आश्वासक आवाज: विष्णू झेंडे"🚉 🏙️ 🕒 🔫 🧨 📢 🛡️

[Atul Kaviraje]

सत्य घटनांवर आधारित कथा (True Stories)
=====================================
शौर्य आणि जाज्वल्य देशप्रेम (Bravery & Patriotism)
=============================================

२६/११ च्या हल्ल्यात स्वतःचा जीव धोक्यात घालून लोकांचे प्राण वाचवणारे सामान्य मुंबईकर-

येथे २६ नोव्हेंबर २००८ च्या मुंबई हल्ल्यातील एका अशाच धाडसी सामान्य नायकाची कथा दिली आहे, ज्याने स्वतःच्या जिवाची पर्वा न करता शेकडो प्रवाशांचे प्राण वाचवले.

रक्ताळलेला प्लॅटफॉर्म आणि तो 'देवमाणूस'
२६ नोव्हेंबर २००८ ची ती रात्र मुंबईसाठी काळरात्र ठरेल याची पुसटशी कल्पनाही कोणाला नव्हती. छत्रपती शिवाजी महाराज टर्मिनस (CSMT) नेहमीप्रमाणे गजबजलेले होते. कामावरून घरी परतणाऱ्या चाकरमान्यांची गर्दी, लांब पल्ल्याच्या गाड्यांची प्रतीक्षा करणारे प्रवासी आणि प्लॅटफॉर्मवरचा तो नेहमीचा कलकलाट.

त्याच गर्दीत एक व्यक्ती आपल्या कर्तव्यावर तैनात होती— विष्णू झेंडे. विष्णू झेंडे हे रेल्वेमध्ये अनाउन्सर (घोषणा करणारे) म्हणून कार्यरत होते. त्यांचे काम होते गाड्यांच्या येण्या-जाण्याच्या वेळा प्रवाशांना सांगणे. पण त्या रात्री नियतीने त्यांच्यासाठी काहीतरी वेगळेच लिहून ठेवले होते.

रात्रीचे साधारण ९:४५ वाजले असावेत. अचानक '१३ नंबर' प्लॅटफॉर्मच्या दिशेने मोठा स्फोट झाला आणि पाठोपाठ गोळीबाराचा आवाज आला. अजमल कसाब आणि इस्माईल खान या दोन दहशतवाद्यांनी अंदाधुंद गोळीबार सुरू केला होता. प्लॅटफॉर्मवर रक्ताचे सडे पडू लागले, लोक सैरावैरा धावू लागले.

मृत्यूसमोर असताना घेतलेला निर्णय
विष्णू झेंडे त्यांच्या केबिनमध्ये होते, जी काचेची होती. बाहेर काय चालले आहे हे त्यांना स्पष्ट दिसत होते. दहशतवादी समोरून येणाऱ्या प्रत्येकावर गोळ्या झाडत होते. झेंडे यांनी विचार केला, जर मी इथून पळून गेलो तर मी वाचू शकेन, पण बाहेरच्या हजारो प्रवाशांना हे माहितच नाही की दहशतवादी नेमके कोणत्या दिशेने येत आहेत.

त्यांनी पळून जाण्याऐवजी माईक हातात घेतला. त्यांचा आवाज थरथरत होता, पण निश्चयाने त्यांनी घोषणा करायला सुरुवात केली:

"प्रवासी मित्रांनो, प्लॅटफॉर्म क्रमांक १ च्या दिशेने जाऊ नका! तिथे गोळीबार सुरू आहे. सर्व प्रवाशांनी मागील गेटने (बाहेरच्या बाजूने) त्वरित बाहेर पडा. कोणीही मुख्य हॉलमध्ये येऊ नका!"

दहशतवाद्यांचे लक्ष आणि अचाट धैर्य
झेंडे यांच्या या घोषणांमुळे दहशतवादी संतप्त झाले. त्यांच्या लक्षात आले की कोणीतरी वरून लोकांना सावध करत आहे आणि त्यामुळे त्यांची 'शिकार' कमी होत आहे. कसाबने झेंडे यांच्या अनाउन्समेंट केबिनच्या दिशेने गोळीबार केला. काचेची खिडकी फुटून झेंडे यांच्या अगदी जवळून गोळी गेली. पण विष्णू झेंडे डगमगले नाहीत.

त्यांनी डोकं खाली झुकवून माईक चालूच ठेवला आणि सतत प्रवाशांना सूचना देत राहिले. जवळपास २० ते २५ मिनिटे ते सतत ओरडून लोकांना सुरक्षित मार्गाकडे वळवत होते. त्यांच्या या एका धाडसी निर्णयामुळे प्लॅटफॉर्मवर गोंधळलेल्या हजारो प्रवाशांना योग्य दिशा मिळाली. जर त्यांनी घोषणा केली नसती, तर प्रवासी थेट दहशतवाद्यांच्या समोर गेले असते आणि मृतांचा आकडा हजारोमध्ये गेला असता.

शौर्याचा सन्मान
त्या भयानक रात्रीनंतर विष्णू झेंडे यांचे नाव जगभर गाजले. केवळ एक रेल्वे कर्मचारी असूनही, त्यांनी दाखवलेली प्रसंगावधानता आणि शौर्य हे कोणत्याही सैनिकापेक्षा कमी नव्हते. स्वतःचे कुटुंब, स्वतःचा जीव याचा विचार न करता त्यांनी 'कर्तव्य' श्रेष्ठ मानले.

अशाच अनेक 'सामान्य' मुंबईकरांमुळे मुंबई त्या रात्री पुन्हा उभी राहू शकली. तुकाराम ओंबळे, हेमंत करकरे, विजय साळसकर यांसारख्या पोलीस अधिकाऱ्यांसोबतच विष्णू झेंडे यांच्यासारख्या सामान्य नागरिकांनीही या युद्धात मोलाची भूमिका बजावली.

निष्कर्ष: २६/११ चा हल्ला हा भारताच्या इतिहासातील एक काळा डाग असला, तरी त्यातून उफाळून आलेले 'सामान्य मुंबईकरांचे शौर्य' आजही आपल्याला प्रेरणा देते. माणुसकी आणि देशप्रेम हे कोणत्याही गणवेशाचे बांधील नसते, तर ते रक्तात असावे लागते.

शीर्षक: "मृत्यूच्या छायेत गुंजलेला तो आश्वासक आवाज: विष्णू झेंडे"

Emoji Summary
🚉 🏙� 🕒 🔫 🧨 📢 🛡� 🏃�♂️ 🆘 👮�♂️ 🇮🇳 🙏 ✨

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-18.01.2026-रविवार.
===========================================