तळघरातील त्या बंद खोलीत कोण आहे ?-🏚️🌧️🔦🗝️🚪👣⛓️🧛‍♂️😱🖼️🔒

[Atul Kaviraje]

भयकथा:-
========
जुने वाडे आणि पडकी घरे (Haunted Houses)-
======================================

तळघरातील त्या बंद खोलीत कोण आहे ?-

येथे एक थरारक मराठी भयकथा दिली आहे:-

तळघरातील त्या बंद खोलीत कोण आहे?
कोकणच्या दुर्गम भागात वसलेले 'शिरवली' गाव. या गावाच्या टोकावर एक अवाढव्य आणि जुनाट वाडा उभा होता— 'नीलकंठ वाडा'. काळ्या पाषाणात बांधलेला हा वाडा दिवसाही काळवंडलेला दिसायचा. वाड्याच्या चारही बाजूंनी माडाची आणि पोफळीची दाट झाडी होती, ज्यामुळे तिथे सूर्याचा प्रकाश जमिनीपर्यंत पोहोचत नसे. गावातील लोक सांगायचे की, या वाड्याच्या तळघरात काहीतरी असे आहे जे गेल्या ७० वर्षांपासून बाहेर येण्याची वाट पाहत आहे.

आर्यनचे आगमन
आर्यन हा मुंबईचा एक आर्किटेक्ट. त्याला जुन्या वास्तूंचे पुनरुज्जीवन (Renovation) करण्याचे कंत्राट मिळाले होते. नीलकंठ वाड्याच्या वारसांनी तो वाडा हॉटेलमध्ये रूपांतरित करण्यासाठी आर्यनला तिथे पाठवले होते. आर्यन विज्ञानावर विश्वास ठेवणारा तरुण होता. त्याच्यासाठी "भूत" ही संकल्पना केवळ मनाचा खेळ होती.

जेव्हा तो वाड्यात राहायला आला, तेव्हा गावच्या पाटलांनी त्याला बजावले, "आर्यन बाबा, वरच्या खोल्यांत राहा, पण त्या पश्चिमेकडच्या पायऱ्या जो तळघरात जातात, तिकडे चुकूनही जाऊ नकोस. त्या बंद खोलीत कोणीतरी आहे, ज्याला शांतता प्रिय आहे." आर्यन फक्त हसला आणि त्याने आपले सामान हॉलमध्ये लावले.

पहिली रात्र आणि गुढ आवाज
पहिली रात्र शांत होती. पण दुसऱ्या दिवशी रात्री जेव्हा पावसाची रिपरिप सुरू झाली, तेव्हा आर्यनला काही विचित्र अनुभव येऊ लागले. रात्रीचे साधारण दोन वाजले असावेत. आर्यनला अचानक 'खिट्ट... खिट्ट...' असा आवाज ऐकू आला. जणू कोणीतरी जमिनीवर खिळे ठोकतेय.

तो आवाज खालून, म्हणजे तळघरातून येत होता. आर्यनने आपली बॅटरी घेतली आणि तो तळघराच्या दिशेने निघाला. तळघराचा दरवाजा लाकडी होता आणि त्यावर कोळ्यांची जळमटे साचली होती. त्याने दरवाजा ढकलला. आत कमालीचा गारवा होता. तिथे अनेक जुन्या वस्तू, तुटलेले पाळणे आणि धूळ खात पडलेल्या खुर्च्या होत्या. सर्वात कोपऱ्यात एक लोखंडी दरवाजा असलेली खोली होती, ज्याला एक मोठे, गंजलेले कुलूप लावले होते.

तो अनाकलनीय भास
आर्यन त्या खोलीच्या जवळ गेला. अचानक त्याला त्या बंद खोलीच्या आतून कोणाचे तरी सुस्कारे ऐकू आले. जणू कोणीतरी खूप कष्टाने श्वास घेत होते. "कोण आहे तिथे?" आर्यनने विचारले. आत उत्तर मिळाले नाही, पण अचानक त्या बंद खोलीच्या दारावर आतून जोरात 'धडक' बसली. धडक... धडक... धडक...

आर्यन दचकून मागे सरकला. त्याने विचार केला की कदाचित एखादा प्राणी अडकला असेल. पण दरवाजा इतका घट्ट होता की कोणताही प्राणी तो हलवू शकला नसता. त्या रात्री आर्यन झोपू शकला नाही.

रक्ताक्षरांचे रहस्य
दुसऱ्या दिवशी आर्यनने वाड्याचा जुना इतिहास शोधला. त्याला कळाले की नीलकंठ वाड्याचा धाकटा मुलगा, 'मार्तंड', हा काळ्या जादूच्या नादात वेडा झाला होता. त्याला घरच्यांनी त्याच तळघरातील खोलीत साखळदंडाने बांधून ठेवले होते. त्याचा मृत्यू तिथेच झाला, पण त्याची 'तृष्णा' कधीच संपली नाही.

आर्यनने ठरवले की तो हे रहस्य उलगडणारच. त्याने एक कडीकोयंडा आणला आणि त्या बंद खोलीचे कुलूप तोडले. दरवाजा उघडताच एक कुबट, सडलेला वास नाकात शिरला. खोली पूर्णपणे रिकामी होती, फक्त समोरच्या भिंतीवर रक्ताने काहीतरी लिहिले होते— "आता तुझी बारी!"

अंतिम थरार
आर्यनच्या अंगावर काटा उभा राहिला. तो मागे फिरणार इतक्यात तळघराचा मुख्य दरवाजा स्वतःहून जोरात बंद झाला. खोलीत एक विचित्र हसण्याचा आवाज घुमू लागला. आर्यनच्या बॅटरीचा प्रकाश कमी-अधिक होऊ लागला. त्याला भिंतीवर स्वतःच्या सावलीशिवाय आणखी एक सावली दिसली— एक उंच, हाडकुळी आकृती, जिचे हात जमिनीपर्यंत लोळत होते.

ती आकृती हळूहळू त्याच्या दिशेने येऊ लागली. आर्यन धावत सुटला, पण तो ज्या ज्या दिशेला जायचा, तिथे भिंती उभ्या राहत होत्या. अचानक त्याला जाणवले की त्याचे पाय जमिनीला टेकलेले नाहीत. तो हवेत उचलला गेला होता. त्या बंद खोलीतून आता भयानक किंकाळ्या ऐकू येत होत्या.

सकाळचा सन्नाटा
सकाळी जेव्हा मजूर कामावर आले, तेव्हा त्यांना वाडा नेहमीसारखाच शांत दिसला. पण आर्यन कुठेच नव्हता. त्यांनी तळघरात जाऊन पाहिले, तर त्या लोखंडी दरवाजाला पुन्हा एकदा तेच जुने, गंजलेले कुलूप लागलेले होते.

फक्त एकच बदल झाला होता. वाड्याच्या जुन्या फोटोंच्या गॅलरीत, मार्तंडच्या शेजारी आता आर्यनचा एक फोटो लागला होता, ज्याच्या डोळ्यांतून भीती स्पष्ट दिसत होती. आजही गावकरी म्हणतात, रात्री त्या बंद खोलीतून आर्यनच्या ओरडण्याचा आवाज येतो, "दार उघडा... मला बाहेर काढा!"

Summary
🏚�🌧�🔦🗝�🚪👣⛓️🧛�♂️😱🖼�🔒

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-20.01.2026-मंगळवार. 
===========================================