स्मशानातील अघोरी जागरण: एका साधनेचा थरार-🌑🔥💀 🧘‍♂️✨ 📿🩸 👹🌪️ ⚱️🕉️ 🌅🙏

[Atul Kaviraje]

अघोरी KATHA-
=============
स्मशान साधना (Crematorium Rituals)
==================================

मध्यरात्रीचे जागृत स्मशान-

स्मशानातील अघोरी जागरण: एका साधनेचा थरार-

अंधार इतका गडद होता की स्वतःचा हातही डोळ्यांना दिसत नव्हता. पौर्णिमेची रात्र असूनही आकाशात ढगांनी गर्दी केली होती, जणू निसर्गही आज होणाऱ्या अघोरी कृत्याला घाबरून आपलं तोंड लपवत होता. गावाबाहेरच्या त्या जुन्या स्मशानात आज एक वेगळीच अस्वस्थता होती. वाऱ्याचा सुसाट आवाज सुक्या पाल्यापाचोळ्यावरून फिरताना एखाद्या रडणाऱ्या स्त्रीच्या आवाजासारखा वाटत होता.

स्मशानाच्या मध्यभागी, एका अर्धवट जळलेल्या चितेशेजारी तांत्रिक भैरवनाथ बसला होता. अंगाला चितेची राख फासलेली, गळ्यात कपाळाच्या मण्यांची माळ आणि समोर रक्ताने माखलेलं एक खप्पर. त्याच्या डोळ्यांत एक विचित्र चमक होती—जणू तो या जगाचा नसून दुसऱ्याच कोणत्यातरी काळोख्या विश्वाचा रहिवासी असावा.

साधनेचा प्रारंभ
रात्रीचे बारा वाजले तसा भैरवनाथने आपला मंत्रोच्चार सुरू केला. त्याचे शब्द मराठी असले तरी त्यांचा उच्चार इतका जड आणि भीषण होता की आजूबाजूच्या झाडांवरील वटवाघळंही थरथर कापून उडू लागली. त्याच्यासमोर एक नरमुंड ठेवले होते, ज्याच्या डोळ्यांच्या खोबणीत दोन दिवे जळत होते.

"ॐ ह्रीं श्रीं स्मशान भैरवाय नमः... जागृत भव! जागृत भव!"

भैरवनाथची ही 'अघोरी साधना' साधीसुधी नव्हती. त्याला एका अशा शक्तीला वश करायचे होते, जी पिढ्यानपिढ्या या स्मशानाचे रक्षण करत होती. लोकांच्या मते, तो 'स्मशान काळ' होता. जो एकदा जागृत झाला की, त्याला शांत करण्यासाठी नरबळी किंवा प्रचंड आत्मबळ लागते.

विचित्र अनुभवांची साखळी
साधना जसजशी पुढे सरकू लागली, तसतसे स्मशानातील वातावरण बदलू लागले. अचानक, कोठूनतरी कोल्ह्यांच्या रडण्याचा आवाज येऊ लागला. अघोरी साधनेत कोल्ह्यांचे ओरडणे हे अशुभ संकेत मानले जाते, पण भैरवनाथ डगमगला नाही. त्याने आपल्या पोतडीतून काही काळी मोहरी काढली आणि ती मंत्राग्नीत टाकली.

तितक्यात, एका मोठ्या वडाच्या झाडावरून कुणीतरी खाली उडी मारल्याचा आवाज आला. भैरवनाथने डोळे उघडून पाहिले, तर समोर एक आकृती उभी होती. ती आकृती मानवी नव्हती. तिचे पाय उलटे होते आणि अंगातून कुजलेल्या मांसाचा उग्र वास येत होता.

"तू माझ्या राज्यात आला आहेस, अघोरी! तुला काय हवे?" तो आवाज जमिनीखालून आल्यासारखा घुमला.

भैरवनाथ हसले, त्या हसण्यात भीती नव्हती तर एक अनाकलनीय आत्मविश्वास होता. "मला तुझी सत्ता नकोय, मला फक्त त्या 'अमृत कुंभाचा' पत्ता हवाय जो तू शेकडो वर्षांपासून राखून ठेवला आहेस."

अघोरी संघर्षाचा कळस
ती आकृती म्हणजे स्मशानाचा रक्षक होता. त्याने रागाने एक जोरात गर्जना केली. स्मशानातील अनेक थडगी अचानक हादरू लागली. जमिनीतून हाडांचे सांगाडे बाहेर येऊ लागले. भैरवनाथने आपली 'सिद्धी काठी' जमिनीवर जोरात आपटली. एक निळसर प्रकाशाचे वलय त्याच्याभोवती तयार झाले.

"माझ्या साधनेत अडथळा आणू नकोस, अन्यथा मी तुला या चितेच्या राखेत कायमचा गाडून टाकीन!" भैरवनाथने गर्जना केली.

दोघांमध्ये शब्दांचे आणि शक्तीचे युद्ध सुरू झाले. मंत्रांच्या शक्तीने स्मशानातील हवा तापू लागली. चितेची आग अचानक दहा फूट उंच उसळली. भैरवनाथने आपल्या हाताची करंगळी कापली आणि रक्ताचा एक थेंब त्या नरमुंडावर टाकला. हे अघोरी साधनेतील सर्वात मोठे अर्पण होते—स्वताचे रक्त.

रक्ताचा स्पर्श होताच, ती भीषण आकृती शांत झाली. तिच्या डोळ्यांतील लाल प्रकाश मावळला. स्मशानातील शांतता आता अधिकच भयानक झाली होती. त्या रक्षक शक्तीने भैरवनाथसमोर गुडघे टेकले.

साधनेची समाप्ती आणि गुपित
"तुझे धाडस अफाट आहे, अघोरी. तू मृत्यूला घाबरत नाहीस, म्हणून तू जिंकलास," ती शक्ती पुटपुटली आणि धुरासारखी हवेत विरून गेली.

भैरवनाथच्या समोर आता जमिनीतून एक जुना, तांब्याचा कलश वर आला होता. तो कलश म्हणजेच ती गुपित शक्ती होती, जिच्यासाठी त्याने ही जीवघेणी साधना केली होती. पण कलश हातात घेतल्यावर भैरवनाथच्या चेहऱ्यावर विजयाचा आनंद नव्हता, तर एक अतीव दुःख होते. त्याला समजले होते की, अघोरी शक्ती मिळवणे सोपे आहे, पण ती टिकवून ठेवण्यासाठी स्वतःचे माणूसपण गमवावे लागते.

पहाटेची पहिली किरणं स्मशानात पडली. भैरवनाथ तिथे नव्हता. फक्त चितेची राख आणि कालच्या साधनेच्या खुणा तिथे शिल्लक होत्या. गावकरी जेव्हा सकाळी तिथे आले, तेव्हा त्यांना फक्त एकच गोष्ट दिसली—भैरवनाथची ती माळ एका खांबाला लटकलेली होती, जणू तो सांगत होता की, "शक्तीचा शोध स्मशानात संपतो, पण आयुष्याचा अर्थ तिथेच सुरू होतो."

सारांश (Summary in Emojis)
🌑🔥💀 🧘�♂️✨ 📿🩸 👹🌪� ⚱️🕉� 🌅🙏

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-21.01.2026-बुधवार. 
===========================================