भिंतीवरील घड्याळ जे १० मिनिटे भविष्यात चालते-🕰️⏳👨‍ायंटिस्ट🧪🏠🔦🔫🩸🔄🌀

[Atul Kaviraje]

गूढकथा (Mystery/Suspense)
==========================
काळाचा प्रवास आणि विज्ञानाचे गूढ (Sci-Fi & Time Mystery)-
====================================================

भिंतीवरील घड्याळ जे १० मिनिटे भविष्यात चालते-

येथे विज्ञानाचे गूढ आणि काळाचा खेळ मांडणारी एक रहस्यमय 'गूढकथा' दिली आहे:-

कालचक्र: १० मिनिटे भविष्यातील त्या भिंतीवर
पुणे शहराच्या गजबजाटापासून दूर, एका जुन्या वाड्यात राहणारे प्राध्यापक विश्वनाथ शास्त्री हे एक विसंवादी व्यक्तिमत्व होते. ते एक निवृत्त भौतिकशास्त्रज्ञ (Physicist) होते, ज्यांनी आपले संपूर्ण आयुष्य 'क्वांटम मेकॅनिक्स' आणि 'टाइम डायलेशन' या विषयांच्या संशोधनात घालवले होते. त्यांच्या घरातील प्रयोगशाळेत अनेक यंत्रे होती, पण त्या सर्वांमध्ये एक गोष्ट अत्यंत विचित्र होती— त्यांच्या बैठकीच्या खोलीतील एक जुने लाकडी घड्याळ.

हे घड्याळ दिसायला सामान्य होते, पण त्याचे एक भयानक रहस्य होते. ते घड्याळ जगाच्या वेळेपेक्षा नेहमी बरोबर १० मिनिटे पुढे चालायचे. पण ते केवळ 'फास्ट' नव्हते; ते प्रत्यक्षात येणाऱ्या भविष्यातील १० मिनिटांनंतरच्या घटना दाखवायचे.

रहस्याचा उलगडा
प्राध्यापकांचा एक तरुण सहाय्यक होता, आर्यन. आर्यनला सुरुवातीला वाटले की सरांचे घड्याळ बिघडले आहे. एकदा त्याने ते नीट करण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा प्राध्यापकांनी त्याचा हात धरला आणि गंभीर स्वरात म्हणाले, "आर्यन, त्या काळाच्या काट्यांशी खेळू नकोस. हे घड्याळ तुला ते दाखवते जे अजून घडायचे आहे. हे माझ्या आयुष्यातील सर्वात मोठे यश आणि सर्वात मोठे शाप दोन्ही आहे."

आर्यनला विश्वास बसला नाही. त्याने प्रत्यक्ष अनुभव घेण्याचे ठरवले. दुपारी ४ वाजता घड्याळाने दाखवले की प्राध्यापकांच्या हातातून चहाचा कप पडून फुटला आहे. आर्यनने पाहिले की प्राध्यापक तर आरामात खुर्चीत बसले आहेत. पण बरोबर ४ वाजून १० मिनिटांनी, प्राध्यापक चहा पिताना फोन वाजला, ते दचकले आणि त्यांच्या हातातील कप खाली पडून त्याचे तुकडे झाले. आर्यनच्या अंगावर काटा उभा राहिला. ते घड्याळ खरोखरच भविष्यातील १० मिनिटांची खिडकी होते.

काळाशी खेळण्याचा मोह
आर्यनच्या मनात एक विचार आला— जर आपल्याला १० मिनिटे आधी काय घडणार आहे हे कळले, तर आपण अपघात रोखू शकतो, लॉटरी जिंकू शकतो किंवा कोणाचे तरी प्राण वाचवू शकतो. त्याने प्राध्यापकांना विचारले, "सर, आपण याचा वापर लोकांच्या भल्यासाठी का करत नाही?"

प्राध्यापक हसले, पण त्या हसण्यात दुःख होते. "निसर्गाच्या नियमात बदल करण्याचा प्रयत्न केला की 'पॅराडॉक्स' निर्माण होतो, आर्यन. मी एकदा माझ्या पत्नीचा अपघात वाचवण्याचा प्रयत्न केला होता, पण त्या प्रयत्नामुळेच तो अपघात घडून आला."

ती काळरात्र
एके दिवशी रात्री पावसाचा जोर वाढला होता. वीज कडकडत होती. आर्यन आणि प्राध्यापक काही प्रयोगावर चर्चा करत होते. अचानक आर्यनची नजर त्या भिंतीवरील घड्याळाकडे गेली. घड्याळात १०:५० झाले होते (म्हणजेच प्रत्यक्ष वेळ १०:४० होती).

घड्याळाच्या काचेत एक दृश्य दिसत होते— वाड्याच्या मुख्य दरवाजातून एक बुरखा घातलेला माणूस आत येत आहे आणि त्याच्या हातात एक पिस्तूल आहे. तो माणूस थेट प्राध्यापकांच्या खोलीत जातो आणि गोळी झाडतो. प्राध्यापक रक्ताच्या थारोळ्यात पडले आहेत.

आर्यन घाबरला. त्याच्याकडे फक्त १० मिनिटे होती. "सर! कोणीतरी आपल्याला मारायला येत आहे. मी पाहिलंय त्या घड्याळात. आपण आत्ताच इथून पळून जाऊया!" आर्यन ओरडला.

पण प्राध्यापक शांत होते. त्यांनी घड्याळाकडे पाहिले आणि म्हणाले, "आर्यन, तू जे पाहिलेस ते अटळ आहे. जर आपण पळालो, तर कदाचित आपण त्या मृत्यूच्या सापळ्यात स्वतःहून जाऊन पडू."

संघर्ष आणि विज्ञानाचे गूढ
आर्यनने ऐकले नाही. त्याने धावत जाऊन मुख्य दरवाजाला कुलूप लावले आणि खिडक्या बंद केल्या. त्याने हातात एक जड काठी घेतली. १० मिनिटे संपत आली होती. १०:५० वाजले. बाहेरून पाऊलखुणांचा आवाज आला.

कोणीतरी दरवाजा तोडण्याचा प्रयत्न केला. आर्यनने काठी उगारली. दरवाजा जोरात उघडला गेला. समोर एक माणूस उभा होता, ज्याने रेनकोट घातला होता आणि चेहऱ्यावर मास्क होता. आर्यनने विचार न करता त्याच्यावर हल्ला केला. झटापटीत त्या माणसाच्या खिशातील पिस्तूल खाली पडले आणि त्याचा घोडा दाबला गेला.

धाय... एक गोळी सुटली.

आर्यन स्तंभित झाला. ती गोळी कोणाला लागली? त्याने पाहिले, प्राध्यापक शास्त्री आपल्या खुर्चीत शांतपणे डोळे मिटून पडले होते. त्यांच्या छातीतून रक्त वाहत होते. आर्यनने त्या हल्लेखोराचा मास्क ओढला. मास्कखाली दुसरा कोणी नसून स्वतः आर्यनच होता— पण तो आर्यन १० मिनिटे भविष्यातील होता, जो कदाचित प्राध्यापकांना वाचवण्यासाठी तिथे आला होता, पण नियतीने त्यालाच कारणीभूत ठरवले.

शून्याचा प्रवास
आर्यनला काहीच समजेनासे झाले. त्याने भिंतीवरील घड्याळाकडे पाहिले. आता ते घड्याळ १० मिनिटे मागे जाऊ लागले होते. काळाचे चक्र उलटे फिरत होते. अचानक सर्व काही धूसर झाले.

जेव्हा आर्यनला जाग आली, तेव्हा तो पुन्हा त्याच खुर्चीत बसला होता. समोर प्राध्यापक चहा पीत होते. भिंतीवर तेच घड्याळ होते. आर्यनला वाटले की हे एक भयानक स्वप्न होते. त्याने घड्याळाकडे पाहिले— त्यात १०:४० झाले होते.

प्राध्यापक त्याच्याकडे पाहून गुढपणे हसले आणि म्हणाले, "आर्यन, काळ हा एक वर्तुळ आहे. आपण कितीही वेगवान झालो तरी आपल्या नशिबाच्या १० मिनिटे पुढे कधीच जाऊ शकत नाही."

आर्यनने पाहिले की त्याच्या हातावर जखमेचा एक ताजा व्रण होता— जो त्याने त्या झटापटीत मिळवला होता. त्याला समजले की तो त्या १० मिनिटांच्या चक्रात कायमचा अडकला आहे. विज्ञानाचे हे गूढ उकलणे मानवी बुद्धीच्या पलीकडचे होते.

Summary
🕰�⏳👨�ायंटिस्ट🧪🏠🔦🔫🩸🔄🌀

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-22.01.2026-गुरुवार.
===========================================