शाईचा पाऊस: निळ्या सावल्यांच्या गावाचे अतर्क्य रहस्य-🏘️🌨️🖋️ ⬛🧬 📜🎨 🕊️✨ ⏳📖

[Atul Kaviraje]

'अतर्क्य' (Beyond Logic/Absurd) कथा-
===================================
निसर्गाचे अतर्क्य चमत्कार (Absurd Phenomena of Nature)
================================================

ज्या गावात पावसाऐवजी काळ्या रंगाची शाई पडते-

शाईचा पाऊस: निळ्या सावल्यांच्या गावाचे अतर्क्य रहस्य-

विज्ञानाच्या नियमांना जिथे वेड लागते आणि तर्कशास्त्राचे खांब जिथे पत्त्यांच्या बंगल्यासारखे कोसळतात, तिथे 'अतर्क्य' गोष्टींचा जन्म होतो. सह्याद्रीच्या कुशीत वसलेले 'सावळवाडी' हे गाव तसे दिसायला अगदी सामान्य, पण या गावाच्या नशिबी निसर्गाचा एक असा चमत्कार होता, जो मानवी बुद्धीला चक्रावून टाकणारा होता. या गावात पावसाऐवजी आकाशातून काळ्या रंगाची गडद शाई पडत असे.

काळ्या ढगांचे आगमन
सावळवाडीत दरवर्षी जुलैचा तो एक आठवडा असा येतो, जेव्हा आभाळ काळेभोर होत नाही, तर ते थेट 'शाईपात्र' बनून जाते. यंदाही तसेच झाले. गावाचा तरुण शिक्षक, विनायक, जो मुंबईहून नुकताच रुजू झाला होता, त्याला या अफवा वाटायच्या. "पावसाऐवजी शाई? हे कसं शक्य आहे?" तो आपल्या सहकाऱ्यांना विचारायचा. पण गावकरी मात्र या दिवसांत घराबाहेर पडताना छत्री नाही, तर प्लॅस्टिकचे जाड पडदे घेऊन तयार असत.

दुपारचे दोन वाजले होते. अचानक पक्षांचा चिवचिवाट थांबला. आभाळातून पाण्याचे थेंब पडण्याऐवजी जाड, काळे आणि सुगंधी थेंब पडू लागले. विनायकने हात बाहेर काढला आणि त्याच्या तळहातावर एक थेंब पडला. ते पाणी नव्हते. ती शुद्ध, गडद काळी 'मषी' (Ink) होती.

अतर्क्य सृष्टीचा खेळ
बघता बघता संपूर्ण सावळवाडी काळीकुट्ट झाली. झाडांची पाने निळसर-काळी दिसू लागली. विनायक थक्क होऊन बघत होता. ही शाई कागदावर पडली की तिथे आपोआप काही चित्रे किंवा शब्द उमटू लागायचे. हे निसर्गाचे एक अतर्क्य वळण होते.

गावातील जुने जाणकार सांगतात की, "हे गाव निसर्गाची रोजनिशी आहे. जे काही जगात घडणार आहे, ते या शाईच्या पावसातून जमिनीवर लिहिलं जातं." विनायकने पाहिले, एका पांढऱ्या भिंतीवर शाईचे थेंब पडून एक नकाशा तयार झाला होता. तो नकाशा पाहून गावातील सरपंच ओरडले, "यावर्षी उत्तरेकडे मोठा पूर येणार, हे बघा चिन्हांकित झालंय!"

हे केवळ ढगांचे पाणी नव्हते, तर ती 'काळाची लिपी' होती.

विज्ञानाचा पराभव
विनायकने या शाईचे नमुने गोळा केले आणि प्रयोगशाळेत पाठवले. पण रिपोर्ट आला की, "हा पदार्थ पृथ्वीवरील कोणत्याही मूलद्रव्याशी जुळत नाही. यात कार्बन आहे, पण तो जिवंत पेशींसारखा वागतो." शाईचे थेंब जमिनीवर पडल्यावर थोडा वेळ हालचाल करायचे आणि मग स्थिर व्हायचे.

एकदा तर असे घडले की, एका लहान मुलाने त्या शाईत हात बुडवून भिंतीवर एका पक्षाचे चित्र काढले. काही क्षणांत तो पक्षी भिंतीवरून बाहेर आला, त्याने पंख फडकावले आणि आकाशात उडून गेला! हे 'अतर्क्य' होते. इथे पदार्थविज्ञान आणि जीवशास्त्राची सरमिसळ झाली होती.

"निसर्ग जेव्हा स्वतःला व्यक्त करू पाहतो, तेव्हा तो मानवी भाषा वापरत नाही, तो आपली वेगळीच शाई आणि वेगळाच कॅनव्हास शोधतो."

रहस्याचा गर्भ
या शाईच्या पावसामागे एक कथा सांगितली जाते. असे म्हणतात की, या गावाच्या जमिनीखाली एक प्राचीन ग्रंथ गाडला गेला आहे, ज्यातील ज्ञान आकाशातील वाफेसोबत मिसळून पुन्हा पावसाच्या रूपाने खाली येते. ही शाई जेव्हा माणसाच्या अंगावर पडते, तेव्हा त्याला भविष्यातील काही क्षण स्पष्ट दिसू लागतात.

विनायकच्या अंगावर जेव्हा पावसाची सर आली, तेव्हा त्याला दिसले की तो म्हातारा झाला आहे आणि याच सावळवाडीत एका मोठ्या लायब्ररीचे उद्घाटन करत आहे. त्याला त्याचे संपूर्ण आयुष्य एका सेकंदात त्या शाईच्या स्पर्शाने समजले.

पावसाची सांगता
तीन दिवसांनंतर पाऊस थांबला. पण सावळवाडी आता बदलली होती. गावातील प्रत्येक दगड, प्रत्येक रस्ता काहीतरी सांगत होता. सूर्यप्रकाश पडताच ती काळी शाई सुकली आणि तिचे रूपांतर सोनेरी धुळीत झाले. वारे आले आणि ती धूळ उडून गेली, जणू काही घडलंच नव्हतं.

विनायक आता विज्ञानाचा शिक्षक राहिला नव्हता, तो निसर्गाचा विद्यार्थी झाला होता. त्याला समजले होते की, जगात अशा काही गोष्टी आहेत ज्यांचे स्पष्टीकरण शोधणे म्हणजे त्यातील सौंदर्य नष्ट करणे होय. काही गोष्टी फक्त 'अतर्क्य' म्हणून स्वीकारायच्या असतात.

सावळवाडीत आजही लोक पुढच्या पावसाची वाट पाहतात, कारण त्यांना माहित आहे की, आभाळ जेव्हा पुन्हा 'शाई' ओकणार आहे, तेव्हा त्यांना जगाचे नवीन रहस्य वाचायला मिळणार आहे.

सारांश (Summary in Emojis)
🏘�🌨�🖋� ⬛🧬 📜🎨 🕊�✨ ⏳📖 🌅🙏

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-24.01.2026-शनिवार.
===========================================