मृत्यूची सावली: तो शापित फॉरेस्ट बंगला-🌲🏚️👮‍♂️⛈️👣🎹🕯️👻🔥😱

[Atul Kaviraje]

'भुताटकीचा फॉरेस्ट बंगला' (The Haunted Forest Guest House)
=======================================================
वनविभागाचे जुने सरकारी विश्रामगृह (The Old Government Rest House)
सरकारी नोकरीत असताना जंगलातील जुन्या बंगल्यावर वास्तव्यास जाणाऱ्या अधिकाऱ्यांच्या अनुभवांवर आधारित.
=========================================================================

बदली झालेला नवीन रेंजर आणि रात्रीचे पाऊल उमटणे-

मृत्यूची सावली: तो शापित फॉरेस्ट बंगला-

सह्याद्रीच्या दाट रांगांमध्ये वसलेलं 'कोयनापूर' हे एक असं ठिकाण होतं, जिथे सूर्याची किरणं जमिनीपर्यंत पोहोचायलाही धजावत असत. याच भागात 'ब्लॅक हिल्स' नावाचा एक परिसर होता आणि तिथेच होता तो ब्रिटीशकालीन 'फॉरेस्ट बंगला नं. ४'. नुकतीच वनपरिक्षेत्र अधिकारी (Ranger) म्हणून नियुक्ती झालेला तरुण आणि धाडसी अधिकारी अजय, या बंगल्यावर वास्तव्यास आला होता.

स्थानिक लोक सांगायचे की, हा बंगला शापित आहे. १९ व्या शतकात एका ब्रिटीश अधिकार्‍याने आपल्या पत्नीची तिथे हत्या केली होती आणि तेव्हापासून तो बंगला सरकारी रेकॉर्डवर असला तरी तिथे मुक्कामास जाण्याची कोणाची हिंमत होत नसे. पण विज्ञानावर विश्वास असणाऱ्या अजयला या अफवा वाटल्या.

पहिली रात्र: संशयाची पाल
अजय आपल्या जिपमधून रात्री आठच्या सुमारास बंगल्यावर पोहोचला. बंगल्याचा वॉचमन, सखाराम, याने त्याचं स्वागत केलं, पण सखारामच्या डोळ्यात एक अनामिक भीती होती. "साहेब, रात्रीचे बाहेर पडू नका आणि काही आवाज आला तर खिडकी उघडून पाहू नका," सखारामने हळू आवाजात बजावलं.

अजय हसला आणि आपल्या खोलीत गेला. जेवण उरकून तो फायली वाचत बसला होता. मध्यरात्री दोनच्या सुमारास, बाहेर मुसळधार पाऊस सुरू झाला. अचानक, अजयला वरच्या मजल्यावर कोणाच्या तरी चालण्याचा आवाज आला. 'ठक... ठक... ठक...' जणू कोणीतरी जड बूट घालून लाकडी फ्लोअरिंगवर फेऱ्या मारत होतं.

तो वर गेला, पण तिथे कोणीच नव्हतं. फक्त एक जुनं, धुळीने माखलेलं पियानो तिथे होतं. त्याने विचार केला की कदाचित उंदरांचा आवाज असावा.

दुसरी रात्र: ओल्या पावलांचे ठसे
दुसऱ्या दिवशी दिवसभर अजय जंगलाच्या सर्वेक्षणात व्यस्त होता. रात्री तो परतला तेव्हा बंगला कमालीचा शांत होता. त्याने अंघोळ उरकली आणि बेडवर पडला. पावसाची संततधार सुरूच होती.

अचानक त्याला आपल्या खोलीच्या बाहेरच्या कॉरिडॉरमध्ये कोणाच्या तरी ओरडण्याचा आवाज आला. तो धावत बाहेर आला. टॉर्चच्या प्रकाशात त्याला जे दिसलं, त्याने त्याच्या अंगावर काटा आला. कॉरिडॉरच्या जमिनीवर ओल्या पावलांचे ठसे उमटले होते. हे ठसे मानवी पावलांसारखेच होते, पण ते एका जागी थांबलेले नव्हते. ते वेगाने अजयच्या खोलीच्या दिशेने येत होते आणि जसे ते अजयच्या जवळ पोहोचले, तसे ते अदृश्य झाले.

"कोण आहे तिथे?" अजय ओरडला, पण उत्तर मिळालं फक्त वाऱ्याच्या घोंघावण्याचं. त्या रात्री त्याला झोप लागली नाही. त्याला सतत असं वाटत होतं की कोणीतरी त्याच्या कानापाशी थंड श्वास टाकतंय.

बंगल्याचं भयानक सत्य
तिसऱ्या दिवशी अजयने बंगल्याच्या जुन्या फाइल्स उघडल्या. त्याला समजलं की, गेल्या १० वर्षात तिथे आलेल्या तिन्ही अधिकाऱ्यांनी मानसिक संतुलन गमावलं होतं किंवा त्यांचा गूढ मृत्यू झाला होता. एका फाईलमध्ये फोटो होता—तोच ब्रिटीश अधिकारी ज्याने आत्महत्या केली होती. त्या फोटोत त्याच्या गळ्यात एक विशिष्ट पदक होतं.

रात्री अजयने ठरवलं की आज या रहस्याचा सोक्षमोक्ष लावायचा. त्याने खोलीत कॅमेरे लावले आणि स्वतः हातात टॉर्च घेऊन दबा धरून बसला.

मध्यरात्री १२ वाजता, अचानक बंगल्यातील सर्व दिवे मालवले. वातावरणातला गारवा इतका वाढला की अजयला स्वतःचा श्वासही धुरासारखा दिसू लागला. वरच्या मजल्यावरील तो जुना पियानो आपोआप वाजू लागला. एक विषण्ण, करुण सूर संपूर्ण बंगल्यात घुमू लागला.

अजय वरच्या मजल्यावर धावला. तिथे त्याला अंधारात एक आकृती दिसली. एक उंच माणूस, अंगात जुना युनिफॉर्म आणि डोक्यावर ब्रिटीश हॅट. त्याचं शरीर अर्धपारदर्शक होतं. त्याच्या गळ्यात तेच पदक होतं जे अजयने फोटोत पाहिलं होतं. तो अधिकारी रडत होता, पण त्याच्या रडण्याचा आवाज एखाद्या जनावराच्या ओरडण्यासारखा होता.

अंतिम संघर्ष
ती आकृती अचानक अजयच्या दिशेने वळली. त्याचे डोळे नव्हते, फक्त दोन काळे खोल खड्डे होते. त्याने अजयचा गळा पकडण्याचा प्रयत्न केला. अजयला श्वास घेणं कठीण होऊ लागलं. त्या आत्म्याच्या स्पर्शाने अजयचं शरीर बर्फासारखं थंड पडू लागलं.

अजयने मोठ्या कष्टाने खिशातून माचिस काढली आणि जवळच असलेल्या त्या जुन्या पियानोच्या पडद्यांना आग लावली. आग लागताच तो आत्मा जोराने किंचाळला. आगीच्या प्रकाशात त्या आत्म्याची शक्ती कमी पडू लागली. विनायक काकांसारख्या जाणकाराने सांगितलेले शब्द अजयला आठवले, "अशा शक्तींना अग्नी किंवा शुद्ध प्रकाशाची भीती वाटते."

अजयने कसाबसा बंगल्याबाहेर धाव घेतली. तो बाहेर येताच बंगल्याच्या खिडकीतून त्याला दिसलं की, ती आकृती आगीच्या ज्वाळांमध्ये वेढलेली आहे आणि खिडकीच्या काचेवर आपले हात मारत आहे. काही क्षणातच तो जोराचा आवाज झाला आणि संपूर्ण वरचा मजला शांत झाला.

निष्कर्ष
सकाळ होताच अजयने आपली बॅग भरली. त्याने शासनाला अहवाल पाठवला की 'बंगला नं. ४' राहण्यायोग्य नाही. तो बंगला आता कायमचा सील करण्यात आला आहे. आजही तिथून जाणाऱ्या प्रवाशांना रात्रीच्या वेळी पियानोचे सूर ऐकू येतात असं म्हणतात. अजय आता शहरातल्या ऑफिसमध्ये काम करतो, पण आजही रात्री पावसाचा आवाज आला की, त्याला त्या ओल्या पावलांच्या ठशांची आठवण येते.

काही जागा या माणसांसाठी नसतात, त्या फक्त स्मृती आणि सावळ्यांसाठीच राखून ठेवलेल्या असतात.

🌲🏚�👮�♂️⛈️👣🎹🕯�👻🔥😱

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-24.01.2026-शनिवार.
===========================================