शापित शुश्रूषा: डॉक्टर डिसूझांच्या 'ऑपरेशन थिएटर'चं भयानक सत्य-🏥💉🔪🧠🧟‍♂️🩸⛈️

[Atul Kaviraje]

'हॉन्टेड असिलम' (झपाटलेले मनोरुग्णालय)
==================================
क्रूर प्रयोग आणि डॉक्टर (Cruel Experiments & Doctors)
जेव्हा औषधोपचाराच्या नावाखाली रुग्णांवर अघोरी प्रयोग केले जातात, तेव्हा निर्माण होणाऱ्या कथा.
=========================================================================

डॉक्टर डिसूझांचे शेवटचे ऑपरेशन-

शापित शुश्रूषा: डॉक्टर डिसूझांच्या 'ऑपरेशन थिएटर'चं भयानक सत्य-

पुण्याच्या उपनगरातील दाट झाडीत लपलेलं 'सेंट पॉल्स मनोरुग्णालय' एकेकाळी त्याच्या आधुनिक उपचारांसाठी ओळखलं जायचं. पण १९५० च्या दशकात एका रात्री तिथे असं काहीतरी घडलं की, ते रुग्णालय कायमचं बंद करण्यात आलं. आज ६० वर्षांनंतरही त्या पडक्या इमारतीकडे बघायची कोणाची हिंमत होत नव्हती.

लोकांमध्ये अशी चर्चा होती की, तिथले मुख्य सर्जन डॉक्टर डिसूझा हे केवळ डॉक्टर नव्हते, तर ते एका अघोरी महत्त्वाकांक्षेने पछाडलेले व्यक्ती होते. त्यांना मानवी मेंदूवर नियंत्रण मिळवायचं होतं आणि त्यासाठी त्यांनी अनेक मनोरुग्णांचा बळी दिला होता.

संशोधनाची अघोरी ओढ
डॉक्टर डिसूझांचा असा विश्वास होता की, वेडेपणा हा आजार नसून तो आत्म्याचा एक वेगळा पैलू आहे. त्यांनी रुग्णालयाच्या तळघरात एक गुप्त 'ऑपरेशन थिएटर' बनवलं होतं. तिथे ते रुग्णांच्या संमतीशिवाय त्यांच्यावर 'लोबोटॉमी' (Lobotomy) सारखे क्रूर प्रयोग करायचे. भूल न देता कवटीत छिद्र करणं किंवा विद्युत धक्के देऊन मेंदूच्या पेशी जाळणं हे त्यांचे रोजचे प्रयोग होते.

त्यांच्या या प्रयोगांदरम्यान अनेक रुग्णांनी तडफडून प्राण सोडले. पण डॉक्टर डिसूझांना त्याचं काहीच वाटत नव्हतं. उलट, ते त्या मेलेल्या रुग्णांच्या मेंदूचे नमुने जारमध्ये जपून ठेवायचे.

ते शेवटचं ऑपरेशन
एका पावसाळी रात्री, डॉक्टर डिसूझांनी त्यांच्या सर्वात विश्वासू परिचारिकेला (Nurse) सोबत घेऊन एका नवीन प्रयोगाची तयारी केली. त्यांचा रुग्ण होता 'रुग्ण क्र. ४०४'—ज्याला लोक 'जंगली' म्हणायचे. तो माणूस अत्यंत हिंसक होता. डॉक्टरांना वाटलं की जर त्यांनी याच्या मेंदूचा विशिष्ट भाग काढून टाकला, तर ते मानवी स्वभावावर विजय मिळवू शकतील.

रात्रीचे दोन वाजले होते. तळघरातील दिवे मिणमिणत होते. 'ठक-ठक-ठक' असा पाण्याचा थेंब पडण्याचा आवाज शांततेत घुमत होता. डॉक्टर डिसूझांनी हातातील शस्त्रक्रिया करण्याचा चाकू (Scalpel) उचलला.

अचानक, ऑपरेशन थिएटरचं जड लोखंडी दार आपोआप बंद झालं. रुग्णालयातल्या सर्व खोल्यांमधून एकाच वेळी किंकाळ्या ऐकू येऊ लागल्या. ज्या रुग्णांवर डॉक्टरांनी यापूर्वी प्रयोग केले होते, त्यांचे आत्मे जणू त्या रात्री जागृत झाले होते.

"डॉक्टर, बाहेर काहीतरी आहे!" नर्स ओरडली.

डॉक्टर डिसूझांनी दुर्लक्ष केलं. पण जेव्हा त्यांनी रुग्णाकडे पाहिलं, तेव्हा त्यांचं रक्त गोठलं. ऑपरेशन टेबलवर बांधलेला तो रुग्ण आता तिथे नव्हता. त्याऐवजी तिथे फक्त रक्ताने माखलेली कोरी चादर होती.

बदल्याची रात्र
अचानक, तळघराच्या कोपऱ्यातून अनेक सावल्या बाहेर येऊ लागल्या. हे तेच रुग्ण होते ज्यांचे डोळे डॉक्टरांनी काढले होते, ज्यांच्या कवटीवर छिद्र पाडली होती. त्यांच्या हातात तेच शस्त्रक्रियेचे साहित्य होतं जे डॉक्टर वापरत असत.

डॉक्टर डिसूझा पळण्याचा प्रयत्न करू लागले, पण अदृश्य हातांनी त्यांना धरून पुन्हा ऑपरेशन टेबलवर झोपवलं. त्यांच्याच हातातील चाकूंनी त्यांच्या शरीरावर वार होऊ लागले. डॉक्टर मदतीसाठी ओरडत होते, पण त्यांच्या मदतीला कोणीच नव्हतं.

असं म्हणतात की, त्या रात्री डॉक्टरांना तसाच त्रास सहन करावा लागला जसा त्यांनी शेकडो रुग्णांना दिला होता. सकाळी जेव्हा पोलिसांनी रुग्णालय उघडलं, तेव्हा तिथे डॉक्टर डिसूझांचा मृतदेह अशा स्थितीत सापडला की, जणू त्यांचं स्वतःचंच कोणीतरी 'ऑपरेशन' केलं होतं. त्यांच्या शरीराचा प्रत्येक अवयव कापून शेजारी ठेवला होता, पण तिथे कोणताही दुसरा माणूस असण्याची खूण नव्हती.

आजचं वास्तव
आजही 'सेंट पॉल्स'च्या त्या पडक्या इमारतीतून रात्रीच्या वेळी रडण्याचे आणि शस्त्रक्रियांच्या साहित्याचा आवाज येतो. जे धाडसी मुले तिथे 'पॅरानॉर्मल इन्व्हेस्टिगेशन'साठी जातात, त्यांना अनेकदा डॉक्टर डिसूझांच्या केबिनमध्ये त्यांच्या खुर्चीवर एक रक्ताळलेला आकृती बसलेली दिसते.

भिंतीवर आजही रक्ताने काहीतरी लिहिलेलं दिसतं—"माफ करा, पण उपचार अजून अपूर्ण आहेत."

ते रुग्णालय आता एक 'हॉन्टेड असिलम' बनलं आहे, जिथे डॉक्टर आणि रुग्ण आजही एका कधीही न संपणाऱ्या वेदनेच्या चक्रात अडकलेले आहेत. तिथल्या हवेत आजही औषधांचा उग्र दर्प आणि मृत्यूची भीती जाणवते.

🏥💉🔪🧠🧟�♂️🩸⛈️🕯�💀🚪

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-26.01.2026-सोमवार.
===========================================