सत्याचा विजय: प्रामाणिक लाकूडतोड्याचा गौरव-🪓 🪵 🌊 ✨ 🪙 🥇 🚫 🤥 😇 💎 ✅ 🏆

Started by Atul Kaviraje, January 28, 2026, 05:51:04 PM

Previous topic - Next topic

Atul Kaviraje

संस्कारक्षम कथा (Value-based Stories)-
====================================
प्रामाणिकपणा आणि सत्यनिष्ठा (Honesty & Integrity)
प्रामाणिकपणा हा यशाचा पहिला धडा आहे, हे सांगणाऱ्या कथा-
=================================================

लाकूडतोड्याची आणि सोन्याच्या कुऱ्हाडीची गोष्ट (पारंपारिक पण चिरंतन)-

येथे एका पारंपारिक कथेचे आधुनिक आणि संस्कारक्षम विस्तार केलेले रूप दिले आहे.

सत्याचा विजय: प्रामाणिक लाकूडतोड्याचा गौरव-

फार वर्षांपूर्वी एका घनदाट जंगलाच्या कडेला असलेल्या छोट्याशा गावात 'धोंडू' नावाचा एक लाकूडतोड्या राहत असे. धोंडू दिसायला अत्यंत सामान्य होता, पण त्याचे विचार मात्र हिऱ्यासारखे चमकणारे होते. तो रोज सकाळी लवकर उठायचा, हातामध्ये जुनी पण तीक्ष्ण असलेली लोखंडी कुऱ्हाड घ्यायचा आणि जंगलात जाऊन सुकी लाकडे गोळा करायचा. ती लाकडे बाजारात विकून जे काही पैसे मिळायचे, त्यातून तो आपल्या कुटुंबाचा उदरनिर्वाह आनंदाने करायचा. त्याच्याकडे श्रीमंती नव्हती, पण त्याच्या मनाची श्रीमंती अफाट होती. तो कधीही कोणाशी खोटे बोलत नसे किंवा कोणाची फसवणूक करत नसे.

एके दिवशी, जंगलात फिरत असताना धोंडू एका विशाल नदीच्या काठावर असलेल्या वाळलेल्या झाडाजवळ पोहोचला. उन्हाळा असल्यामुळे नदीला खूप पाणी होते आणि प्रवाहाचा वेगही मोठा होता. धोंडूने झाडावर चढून लाकडे तोडायला सुरुवात केली. घामाच्या धारा वाहत होत्या, पण धोंडू आपले काम चिकाटीने करत होता. अचानक, घामाने भिजलेल्या हातांमधून त्याची लोखंडी कुऱ्हाड निसटली आणि थेट खोल नदीत जाऊन पडली.

धोंडू घाबरला. तो झाडावरून खाली उतरला आणि नदीकडे पाहत हताश होऊन बसला. ती लोखंडी कुऱ्हाड त्याच्या जगण्याचे एकमेव साधन होते. त्याच्याकडे दुसरी कुऱ्हाड विकत घेण्यासाठी पैसे नव्हते. "आता मी काय करू? माझ्या मुलांचे पोट कसे भरू?" असे म्हणत त्याच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले.

धोंडूचा तो केविलवाणा आक्रोश ऐकून नदीतून अचानक एक तेजस्वी प्रकाश बाहेर आला. साक्षात 'जलदेवता' तिथे प्रकट झाली. तिचे रूप शांत आणि प्रसन्न होते. जलदेवतेने विचारले, "बाळा, तू का रडतोस? तुला काय दुःख झाले आहे?"

धोंडूने हात जोडून नमस्कार केला आणि आपली सर्व हकिगत सांगितली. जलदेवता हसली आणि म्हणाली, "घाबरू नकोस, मी तुझी मदत करते." असे म्हणून देवतेने नदीत डुबकी मारली. थोड्याच वेळात ती बाहेर आली, तेव्हा तिच्या हातात शुद्ध सोन्याची कुऱ्हाड होती. ती कुऱ्हाड सूर्याच्या प्रकाशात लखलखत होती.

देवतेने विचारले, "ही घे तुझी कुऱ्हाड, हीच आहे ना?"

धोंडूने त्या कुऱ्हाडीकडे पाहिले. त्याचे डोळे दिपले होते, पण त्याच्या मनात कोणताही लोभ निर्माण झाला नाही. तो नम्रपणे म्हणाला, "नाही देवी, ही माझी कुऱ्हाड नाही. सोन्याची कुऱ्हाड माझी असूच शकत नाही."

जलदेवता पुन्हा नदीत अदृश्य झाली आणि यावेळी ती चांदीची कुऱ्हाड घेऊन बाहेर आली. तिने विचारले, "मग ही चांदीची कुऱ्हाड तुझी असेल?" धोंडूने पुन्हा नकार दिला. तो म्हणाला, "देवी, मी एक गरीब लाकूडतोड्या आहे, चांदीची कुऱ्हाड वापरणे माझ्या नशिबात नाही. ही देखील माझी नाही."

जलदेवता तिसऱ्यांदा नदीत गेली आणि या वेळी तिने धोंडूची ती जुनी, गंजलेली पण हक्काची लोखंडी कुऱ्हाड बाहेर काढली. ती पाहताच धोंडूच्या चेहऱ्यावर हसू उमलले. तो आनंदाने ओरडला, "हो! हीच माझी कुऱ्हाड आहे. धन्यवाद देवी, तू माझे आयुष्य वाचवले!"

जलदेवता धोंडूच्या या अफाट प्रामाणिकपणावर प्रचंड प्रसन्न झाली. तिला वाटले होते की गरिबीमुळे हा माणूस सोन्याची कुऱ्हाड पाहून लोभाला बळी पडेल, पण धोंडूने सत्याचा मार्ग सोडला नाही. देवता म्हणाली, "धोंडू, तुझ्या या प्रामाणिकपणाने मी भारावून गेले आहे. तू केवळ स्वतःची लोखंडी कुऱ्हाडच नाही, तर ही सोन्याची आणि चांदीची कुऱ्हाड सुद्धा तुझ्या प्रामाणिकपणाचे बक्षीस म्हणून ठेवून घे."

धोंडूने त्या सर्व कुऱ्हाडी स्वीकारल्या आणि घरी परतला. गावात ही बातमी वाऱ्यासारखी पसरली. धोंडू आता श्रीमंत झाला होता, पण त्याने आपला साधेपणा सोडला नाही.

मात्र, गावातील एक 'गजा' नावाचा लोभी लाकूडतोड्या हे पाहून जळून खाक झाला. त्याला वाटले, आपणही असेच केले तर आपल्यालाही सोन्याची कुऱ्हाड मिळेल. दुसऱ्या दिवशी गजा मुद्दाम त्याच नदीवर गेला आणि त्याने आपली लोखंडी कुऱ्हाड नदीत फेकली. तो खोटेखोटे रडू लागला. जलदेवता प्रकट झाली. तिने सोन्याची कुऱ्हाड बाहेर काढली. ती पाहताच गजा ओरडला, "हो, हो! हीच माझी कुऱ्हाड आहे! लवकर द्या मला."

गजाचा हा खोटेपणा पाहून जलदेवता संतप्त झाली. तिने सोन्याची कुऱ्हाड तर दिलीच नाही, पण गजाची स्वतःची लोखंडी कुऱ्हाडही परत केली नाही. गजा रिकाम्या हाताने आणि पश्चातापाने घरी परतला.

तात्पर्य: प्रामाणिकपणा हा यशाचा पाया आहे. लोभामुळे आपण जे आपल्याकडे आहे तेही गमावून बसतो, पण सत्याची साथ धरली तर ईश्वरी आशीर्वाद आणि समृद्धी दोन्ही प्राप्त होतात.

🪓 🪵 🌊 ✨ 🪙 🥇 🚫 🤥 😇 💎 ✅ 🏆

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-28.01.2026-बुधवार.
===========================================