घुंगरांचा शाप: जहागीरदारांचा तो पडका वाडा-1-🌑🏰🕵️‍♂️📖🕯️💃👣🎵😱📜✨🕊️🌅

[Atul Kaviraje]

'अमावास्येला घडणाऱ्या गूढ आणि थरारक घटना'-
=======================================
जुने वाडे आणि शापित वास्तू (Haunted Mansions & Ruins) 🏰
अमावास्येला जागृत होणाऱ्या ऐतिहासिक वास्तूंचे रहस्य-
=====================================================

अमावास्येच्या रात्री वाड्याच्या बंद दरवाजातून येणारा नृत्याचा आवाज 💃

घुंगरांचा शाप: जहागीरदारांचा तो पडका वाडा-

सह्याद्रीच्या कुशीत वसलेले 'नवापूर' तसे शांत गाव, पण गावाच्या वेशीवर असलेला तो विशाल, पडका 'जहागीरदार वाडा' पाहिला की काळजात धस्स व्हायचे. दोनशे वर्षांपूर्वीचा हा वाडा आता केवळ काळ्या दगडांचा ढिगारा वाटत होता, पण गावातील जुनी जाणती माणसे आजही सूर्यास्तानंतर त्या वाड्याच्या सावलीलाही उभे राहत नसत. विशेषतः अमावास्येची रात्र म्हणजे त्या वाड्याभोवती मृत्यूचे आणि गूढ रहस्याचे वलय असायचे.

अमावास्येच्या रात्री गावकरी आपापल्या घरांची कवाडे लावून घेत. कारण त्या रात्री वाड्याच्या बंद दरवाजातून घुंगरांचा आवाज आणि कोणा एका नर्तकीचे गाणे ऐकू येत असे.

रहस्याचा शोध
विशाल हा मुंबईचा एक तरुण इतिहासकार. त्याला जुन्या वास्तू आणि त्यांच्याशी जोडलेल्या दंतकथांचा अभ्यास करण्याची प्रचंड आवड होती. नवापूरच्या वाड्याबद्दल त्याने अनेक गोष्टी ऐकल्या होत्या. कुणी म्हणायचे की तिथे खजिना आहे, तर कुणी म्हणायचे की तिथे एका नर्तकीचा आत्मा भटकतोय.

"हे सगळं अंधश्रद्धेचं खेळ आहेत," विशाल आपल्या मनात म्हणाला. त्याने ठरवलं की याच अमावास्येला तो वाड्यात जाणार आणि या 'नृत्याच्या आवाजाचा' पर्दाफाश करणार.

सोबतीला त्याने त्याचा मित्र सुमितला घेतले. सुमित थोडा घाबरट होता, पण विशालच्या आग्रहाखातर तो तयार झाला. हातात बॅटरी, कॅमेरा आणि काही खाण्याचे सामान घेऊन दोघेही अमावस्येच्या रात्री नऊच्या सुमारास वाड्याच्या दिशेने निघाले.

वाड्याचा थरार
रात्र घनघोर होती. आकाश काळकुट्ट होतं, एकही तारा चमकत नव्हता. वाड्याच्या गेटपाशी पोहोचताच एक थंड हवेची झुळूक त्यांच्या अंगावरून गेली. वाड्याचा मुख्य दरवाजा प्रचंड मोठा आणि लाकडी होता, ज्यावर पितळी नक्षीकाम होतं. विशालने धक्का देताच तो दरवाजा मोठ्या आवाजात उघडला— जणू काही तो वाडा या दोघांचीच वाट पाहत होता.

आत सगळीकडे जळमटं, धूळ आणि वटवाघळांचा वावर होता. विशालने आपली टॉर्च भिंतींवर फिरवली. तिथे जुन्या काळातली तैलचित्रे होती. एका चित्रात एक सुंदर स्त्री नृत्याच्या मुद्रेत उभी होती. तिच्या पायांत जड घुंगरू होते आणि डोळ्यांत एक प्रकारची वेदना.

"विशाल, चल आपण परत जाऊया. इथे खूप विचित्र वाटतंय," सुमित कुजबुजला. "घाबरू नकोस सुमित, हे फक्त आपल्या मनाचे खेळ आहेत," विशालने त्याला धीर दिला.

मध्यरात्र आणि घुंगरांचा नाद
बरोबर बारा वाजले. वाड्याच्या खालच्या तळघरातून अचानक एक आवाज येऊ लागला. छन... छन... छनछन...

दोघांचेही पाय जागीच थिजले. हा आवाज घुंगरांचा होता. सुरुवातीला तो मंद होता, पण हळूहळू त्याचा वेग वाढू लागला. जणू काही एखादी नर्तकी अत्यंत वेगाने फेर धरत आहे. त्या आवाजासोबतच एक स्त्रीचा सुरावटीचा आवाज घुमू लागला. तो आवाज इतका कारुण्यमय होता की ऐकणाऱ्याच्या अंगावर काटा येईल.

विशालने कॅमेरा काढला आणि आवाजाच्या दिशेने चालू लागला. ते दोघेही मुख्य दिवाणखान्यात पोहोचले. तिथे जे त्यांनी पाहिले, त्यावर त्यांचा विश्वासच बसेना.

दिवाणखान्यातील धुळीने माखलेले झुंबर अचानक हलत होते. तिथे कोणीही नव्हते, पण जमिनीवरच्या धुळीत पावलांचे ठसे उमटत होते. जणू काही कोणीतरी तिथे नाचत होते. घुंगरांचा आवाज आता संपूर्ण वाड्यात घुमत होता.

शापित इतिहास
अचानक भिंतीवरची ती नर्तकीची तैलचित्रे जिवंत झाल्यासारखी वाटू लागली. विशालला आठवले की त्याने गावात ऐकले होते— १८ व्या शतकात 'रत्नमाला' नावाची एक महान नर्तकी या वाड्यात जहागीरदारांच्या मनोरंजनासाठी आली होती. पण जहागीरदाराने तिला फसवून कैद केले आणि एका अमावस्येच्या रात्री तिचा छळ करून तिला मारले गेले. मरताना तिने शाप दिला होता की, "जोपर्यंत माझा न्याय होत नाही, तोपर्यंत प्रत्येक अमावस्येला मी याच वाड्यात नाचत राहीन."

विशाल आणि सुमितला आता जाणीव झाली की ते एका मोठ्या संकटात आहेत. अचानक त्या नृत्याचा वेग इतका वाढला की वाड्याच्या खिडक्यांची तावदाने फुटू लागली. हवेत एक विचित्र सुगंध दरवळू लागला— जुन्या मोगऱ्याच्या फुलांचा.

समोरच्या अंधारातून दोन लाल डोळे चमकताना दिसले. ती सावली विशालच्या दिशेने झेपावली. विशालने घाबरून मागे पाऊल टाकले, पण त्याचा पाय एका सैल दगडावर पडला. तो दगड सरकला आणि तिथे एक जुनी लाकडी पेटी दिसली.

Summary in Emojis:
🌑🏰🕵��♂️📖🕯�💃👣🎵😱📜✨🕊�🌅

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-29.01.2026-गुरुवार.
===========================================