मायेची शिदोरी: आईच्या हातची ती शेवटची भाकरी-👵 🌾 🔥 🫓 🧈 😢 ✈️ 💔 ♾️ ✨

[Atul Kaviraje]

'लघुत्तम कथा' (Flash Fiction/Micro-Stories)
==========================================
नाती आणि भावना -
================

आईच्या हातची शेवटची भाकरी-

मायेची शिदोरी: आईच्या हातची ती शेवटची भाकरी-

विशाल परदेशात स्थायिक झाला होता. चकचकीत रस्ते, उंच इमारती आणि डॉलरमधला पगार यांत तो सुखी होता, पण मनाच्या एका कोपऱ्यात गावाची ओढ कायम होती. पाच वर्षांनंतर तो गावी आला, तेव्हा आई खूप थकलेली होती. तिचे डोळे धूसर झाले होते आणि हात थरथरत होते.

विशालच्या परतण्याच्या आदल्या रात्री आईने हट्ट धरला, "विशाल, उद्या सकाळी तू निघशील, पण जाताना माझ्या हातची एक भाकरी खाऊन जा." विशाल म्हणाला, "आई, तुला त्रास होईल, आपण हॉटेलमधून मागवूया ना!" पण आईने ऐकले नाही.

सकाळी पाच वाजताच चुलीचा धूर झाला. आईने थरथरत्या हातांनी पिठ मळले. थाप थाप असा भाकरीचा आवाज शांत पहाटेत घुमला. विशालच्या डोळ्यांत पाणी आले. ती गरम, खरपूस भाजलेली भाकरी आणि त्यावर घरचे लोणी... विशालने ती भाकरी खाल्ली नाही, तर जणू आईचे प्रेमच पोटात साठवून घेतले.

जाताना आईने त्याच्या हातावर हात ठेवला आणि म्हणाली, "पुढच्या वेळी येशील तेव्हा मी असेन नसेन... पण ही चव लक्षात ठेव." विशाल विमानतळावर पोहोचला, पण त्याच्या जिभेवर अजूनही त्या भाकरीची गोडी होती. महिनाभराने फोन आला, आई गेली होती. विशालच्या आयुष्यातील ती सर्वात महागडी आणि गोड मेजवानी ठरली. आज त्याच्याकडे जगातील सर्व सुखे आहेत, पण ती शेवटची भाकरी देणारे हात आता फक्त आठवणीत उरले आहेत.

Emoji Summary
👵 🌾 🔥 🫓 🧈 😢 ✈️ 💔 ♾️ ✨

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-01.02.2026-रविवार.
===========================================