सह्याद्रीच्या दरीत उतरलेली एक उडती तश्तरी (UFO)-🌌🛸🏔️🔦👽🤝✨🚀🤫

[Atul Kaviraje]

'परग्रहवासी' (Alien)-
====================
पृथ्वीवरील आगमन आणि शोध-
=========================

सह्याद्रीच्या दरीत उतरलेली एक उडती तश्तरी (UFO)-

सह्याद्रीचं गुपित: काळोख्या दरीतील परग्रही पाहुणा
सह्याद्रीच्या रांगा... जिथे उंच डोंगरकडे आभाळाला गवसणी घालतात आणि खोल दऱ्या स्वतःमध्ये हजारो वर्षांचा इतिहास लपवून ठेवतात. पण एका पावसाळी रात्री, याच सह्याद्रीने असा काही अनुभव घेतला, ज्याची कल्पना कोणत्याही मानवी मेंदूला शिवली नव्हती.

विचित्र प्रकाश आणि कोसळती आग
ऑगस्ट महिन्याची ती रात्र होती. कोकण आणि घाटाच्या सीमेवर असलेल्या एका छोट्याशा दुर्गम गावात, 'धारगड'च्या पायथ्याशी राहणाऱ्या विनायकला अचानक आकाशात काहीतरी वेगळं दिसलं. पावसाचे ढग बाजूला सारून एक प्रचंड मोठा गोळा, ज्याचा रंग निळा आणि चंदेरी मिश्रित होता, अतिशय वेगाने खाली येत होता.

कोणताही आवाज नाही, विमानासारखा इंजिनाचा गाजावाजा नाही. तो प्रकाश एखाद्या शांत वादळासारखा सह्याद्रीच्या सर्वात खोल आणि दुर्गम असलेल्या 'भैरव दरी'त कोसळला. विनायक आणि गावातील काही धाडसी तरुण त्या दिशेने धावले, पण दरी इतकी खोल होती की रात्रीच्या वेळी तिथे जाणं म्हणजे मृत्यूला आमंत्रण देणं होतं.

शोधमोहीम: दरीतील रहस्य
दुसऱ्या दिवशी पहाटे विनायक, त्याचे मित्र आणि गावातील अनुभवी शिकारी राघू काका सज्ज झाले. हातात कोयते आणि बॅटऱ्या घेऊन त्यांनी त्या घनदाट झाडीत शिरकाव केला. सह्याद्रीचं ते जंगल दिवसाही भीतीदायक वाटत होतं.

तासाभराच्या पायपिटीनंतर ते त्या ठिकाणी पोहोचले जिथे तो प्रकाश कोसळला होता. तिथलं दृश्य पाहून सर्वांच्या पायाखालची जमीनच सरकली. शेकडो वर्ष जुनी झाडं जळून खाक झाली नव्हती, तर चक्क गोठली होती! उन्हाळ्यातही तिथे बर्फासारखी थंडी जाणवत होती. दरीच्या मध्यभागी एक प्रचंड मोठी, अंडाकृती आणि चंदेरी धातूची वस्तू अर्धवट जमिनीत रुतलेली होती. ती कोणतीही मानवी बनावटीची वस्तू नव्हती. ती होती एक 'उडती तश्तरी' (UFO).

तो परग्रहवासी आणि संवाद
तश्तरीचा दरवाजा हळूच सरकला. कोणताही यांत्रिक आवाज न होता त्यातून एक धुरकट निळा प्रकाश बाहेर आला. विनायक आणि त्याच्या मित्रांनी भीतीने झाडामागे आसरा घेतला. त्या प्रकाशातून एक आकृती बाहेर आली. ती मानवासारखी दिसत होती, पण शरीर खूप सडपातळ, उंची साधारण सात फूट आणि डोळे मोठे, काळेभोर आणि चमकदार होते. त्याच्या त्वचेतून मंद निळा प्रकाश बाहेर पडत होता.

राघू काकाने घाबरून आपला कोयता उगारला, पण त्या परग्रहवासीयाने फक्त आपला हात वर केला. क्षणात राघू काकाच्या हातातील कोयता हवेत तरंगू लागला. तो जीव हिंसक नव्हता, तर अत्यंत प्रगत होता.

विनायकने धाडस करून पाऊल पुढे टाकलं. तो परग्रहवासी विनायकच्या जवळ आला. त्याने आपला हात विनायकच्या कपाळाला लावला. अचानक विनायकच्या डोळ्यासमोर विश्वाचे नकाशे, तारे आणि गॅलक्सी फिरायला लागल्या. त्याला शब्दांशिवाय एक संदेश मिळाला— "आम्ही शत्रू नाही, आम्ही प्रवासी आहोत. आमच्या यानाला ऊर्जा हवी आहे."

सह्याद्रीचा पाहुणा आणि मानवी मदत
विनायकला समजलं की, त्या यानाला पृथ्वीवरील काही विशिष्ट खनिजांची गरज आहे, जे फक्त सह्याद्रीच्या या प्राचीन खडकांमध्ये (Basalt Rock) आढळतात. दिवसभर विनायक आणि त्याच्या मित्रांनी त्या परग्रहवासीयाला गुप्तपणे मदत केली. गावातील कोणालाही पत्ता लागू न देता त्यांनी त्या यानाभोवती झाडांच्या फांद्या टाकून ते झाकून टाकलं.

त्या परग्रहवासीयाने विनायकला एक लहानसा स्फटिक (Crystal) दिला. तो स्फटिक हातात घेतल्यावर विनायकला आजूबाजूच्या निसर्गातील प्रत्येक हालचाल, झाडांचं बोलणं आणि प्राण्यांच्या भावना समजू लागल्या.

निरोप आणि अथांग शांतता
तिसऱ्या दिवशी रात्री, यानाची ऊर्जा पूर्ण झाली होती. सह्याद्रीच्या त्या दरीत पुन्हा एकदा तोच निळा प्रकाश उजळला. तो परग्रहवासी आपल्या यानात शिरला. जाण्यापूर्वी त्याने सह्याद्रीच्या शिखराकडे पाहून एक विचित्र पण सुमधुर आवाज काढला, जणू तो या भूमीचे आभार मानत होता.

एका क्षणात, कोणत्याही वाऱ्याचा झोत न सोोडता, ते यान आकाशात गायब झालं. मागे उरली ती फक्त ती गोठलेली झाडं आणि विनायकच्या हातातील तो चमकणारा स्फटिक.

रहस्य की सत्य?
आजही विनायक त्या दरीकडे जातो. तो स्फटिक आता चमकत नाही, पण जेव्हा कधी सह्याद्रीवर ढग दाटून येतात, तेव्हा विनायकला खात्री असते की कुठेतरी, कोणत्यातरी ताऱ्यावरून त्याचे ते 'पाहुणे' या निसर्गाकडे नक्कीच पाहत असतील. शास्त्रज्ञांसाठी ते एक 'अनाकलनीय खगोलीय घटना' ठरली, पण सह्याद्रीच्या त्या दरीने एका परग्रही मैत्रीचे रहस्य आपल्या छातीत कायमचे दडवून ठेवले आहे.

Summary in Emojis:
🌌🛸🏔�🔦👽🤝✨🚀🤫

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-02.02.2026-सोमवार.
===========================================