पावसाळी रात्री 'चिरप्या' घाटात लिफ्ट मागणारा प्रवासी-1-🚗🌧️ 🌑🚗🌧️👴🌫️👻👣🍃

[Atul Kaviraje]

"अतृप्त आत्मा" KATHA-
==================
कोकणातील आडवाटा आणि निसर्ग (Mystic Konkan Landscapes) 🌴🌫�
विशिष्ट भौगोलिक ठिकाणी अडकून पडलेले आत्मे-
========================================================

पावसाळी रात्री 'चिरप्या' घाटात लिफ्ट मागणारा प्रवासी 🚗🌧�

चिरप्या घाटाचा अदृश्य प्रवासी-

कोकण म्हटलं की डोळ्यांसमोर येतो तो हिरवागार निसर्ग, लाल माती आणि अथांग समुद्र. पण याच सौंदर्याच्या आड दडलेल्या असतात काही गूढ कथा. रत्नागिरी आणि सिंधुदुर्गच्या सीमेवर असलेला 'चिरप्या घाट' हा असाच एक भाग. दाट झाडी, नागमोडी वळणं आणि एका बाजूला अथांग दरी. दिवसा जितका नयनरम्य, रात्री तितकाच भयानक. स्थानिक लोक म्हणतात की, या घाटात रात्री बारांनंतर वाराही आपला मार्ग बदलतो.

एका पावसाळी रात्रीची सुरुवात
अविनाश मुंबईत एका मोठ्या आयटी कंपनीत कामाला होता. स्वतःची नवी कोरी एसयूव्ही घेऊन तो गणपतीसाठी आपल्या गावी, मालवणला निघाला होता. कामाच्या व्यापामुळे त्याला निघायला उशीर झाला. मुंबई-गोवा महामार्गावरून जात असताना पावसाने रौद्र रूप धारण केले होते. रात्रीचे अकरा वाजले होते आणि अविनाश चिरप्या घाटाच्या पायथ्याशी पोहोचला होता.

वारा इतका जोरात होता की रस्त्याकडेची झाडं जणू काही ओरडत असल्याचा भास होत होता. हेडलाईटच्या प्रकाशात फक्त पावसाच्या धारा आणि समोरची वळणं दिसत होती. रेडिओवरचं गाणं मध्येच कट होऊन फक्त 'खर्र-खर्र' असा आवाज येत होता. अविनाशने वैतागून म्युझिक सिस्टम बंद केली. गाडीत आता फक्त इंजिनचा आवाज आणि पावसाचा धिंगाणा उरला होता.

तो अनामिक प्रवासी
घाटाच्या तिसऱ्या वळणावर अविनाशला रस्त्याच्या कडेला एक आकृती दिसली. पाऊस इतका होता की माणसाला बाहेर उभं राहणं अशक्य होतं. जवळ गेल्यावर त्याला दिसलं की एक म्हातारा माणूस, अंगावर एक फाटकी घोंगडी ओढून हाताने लिफ्ट मागत आहे. अविनाशला दया आली. "अशा पावसात हा म्हातारा कुठे जाणार?" असा विचार करून त्याने गाडी थांबवली.

काच खाली करून अविनाशने विचारलं, "काका, कुठे जायचंय? या पावसात बाहेर कसे?"

त्या माणसाने डोकं वर केलं. त्याचे डोळे खूप खोल गेलेले होते आणि चेहऱ्यावर एक विचित्र पांढरेपणा होता. तो हळू आवाजात म्हणाला, "बाबा, पुढच्या वळणापर्यंत सोडशील का? माझं घर तिथेच आहे."

अविनाशने दार उघडलं. तो माणूस आत येऊन मागच्या सीटवर बसला. त्याच्या अंगातून एक विचित्र मातीचा आणि कुबट वास येत होता. अविनाशने गाडी पुढे काढली.

गूढ संवाद आणि शांतता
"तुम्ही इतक्या रात्री एकटेच?" अविनाशने संभाषण सुरू करण्याचा प्रयत्न केला.

तो माणूस शांत होता. काही वेळाने तो बोलला, "मी एकटा कुठे आहे? इथे तर खूप गर्दी असते. तुला दिसत नाहीत का?"

अविनाशच्या पाठीच्या कण्यातून एक शिरशिरी धावून गेली. त्याने आरशात पाहिलं, तर तो म्हातारा खिडकीबाहेर शून्यात बघत होता. घाटातलं धुकं आता गाडीच्या काचांना चिटकू लागलं होतं. थंडी अचानक वाढली होती, जरी गाडीची काच पूर्णपणे बंद होती.

"काका, तुमचं गाव कोणतं?" अविनाशने विचारलं.

"गाव मागे सुटलं बाबा... खूप वर्ष झाली. आता फक्त हे वळण आणि हा घाट उरलाय. मी इथेच वाट बघत असतो," त्याचं उत्तर ऐकून अविनाशला कळेना की हा माणूस नक्की काय बोलतोय.

सारांश (Summary)
🌑🚗🌧�👴🌫�👻👣🍃

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-02.02.2026-सोमवार.
===========================================