पावसाळी रात्री 'चिरप्या' घाटात लिफ्ट मागणारा प्रवासी-2-🚗🌧️ 🌑🚗🌧️👴🌫️👻👣🍃

[Atul Kaviraje]

"अतृप्त आत्मा" KATHA-
==================
कोकणातील आडवाटा आणि निसर्ग (Mystic Konkan Landscapes) 🌴🌫�
विशिष्ट भौगोलिक ठिकाणी अडकून पडलेले आत्मे-
========================================================

पावसाळी रात्री 'चिरप्या' घाटात लिफ्ट मागणारा प्रवासी 🚗🌧�

चिरप्या घाटाचा अदृश्य प्रवासी-

भयंकर साक्षात्कार
गाडी आता घाटाच्या सर्वात उंचावरच्या पॉईंटला पोहोचली होती. तिथे एक जुना वडाचा वृक्ष होता. अचानक गाडीचं इंजिन धडधडू लागलं आणि गाडी बंद पडली. अविनाशने पुन्हा स्टार्ट करण्याचा प्रयत्न केला, पण गाडी काही सुरू होईना.

"काय झालं देव जाणे," अविनाश पुटपुटला आणि मागे वळला, "काका, गाडी बंद—"

शब्दाचा उच्चार करण्याआधीच अविनाश गोठून गेला. मागची सीट रिकामी होती.

काही क्षणांपूर्वी जो माणूस तिथे बसला होता, तो गायब झाला होता. दार उघडण्याचा आवाजही आला नव्हता. अविनाशच्या अंगावर काटा आला. त्याने थरथरत्या हाताने टॉर्च चालू केला आणि मागच्या सीटवर प्रकाश टाकला. तिथे कुणीच नव्हतं, पण एक गोष्ट पाहून त्याची बोलती बंद झाली.

ज्या ठिकाणी तो म्हातारा बसला होता, तिथली सीट पूर्णपणे कोरडी होती. बाहेर इतका मुसळधार पाऊस पडत असताना, ओल्या अंगाने बसलेल्या माणसाच्या खुणा कुठेच नव्हत्या. तिथे फक्त एक 'तांब्याची जुनी अंगठी' पडलेली होती.

इतिहास आणि सत्य
अविनाशने घाबरून कसाबसा गाडीचा सेल्फ मारला. नशिबाने गाडी सुरू झाली. त्याने मागे न पाहता गाडी सुसाट पळवली. घाटाच्या टोकावर असलेल्या एका छोट्या टपरीपाशी त्याने गाडी थांबवली. तिथे एक म्हातारा दुकान उघडून बसला होता. अविनाश धावतच तिथे गेला आणि पाणी मागितलं.

त्या दुकानदाराने अविनाशचा चेहरा बघून विचारलं, "काय झालं साहेब? चिरप्या घाटात कुणी भेटलं काय?"

अविनाशने घडलेला सगळा प्रकार सांगितला. दुकानदार दीर्घ श्वास घेत म्हणाला, "घाबरू नका. तो 'सदाशिव' होता. चाळीस वर्षांपूर्वी याच पावसाळी रात्री, याच वळणावर त्याची एसटी बस दरीत कोसळली होती. तो आपल्या घरासाठी काही वस्तू घेऊन जात होता, पण त्याचं घर त्याला कधीच गाठता आलं नाही. तेव्हापासून तो प्रत्येक पावसाळ्यात कुणाकडे तरी लिफ्ट मागतो. तो कुणाला इजा करत नाही, फक्त त्याला आपल्या घरापर्यंत पोहोचायची आस आहे (अतृप्त इच्छा). पण वळण आलं की तो गायब होतो, कारण त्याचं घर आता या जगात उरलंच नाही."

अविनाशने खिशातून ती तांब्याची अंगठी काढली. दुकानदार ते पाहून हात जोडत म्हणाला, "हे त्याने तुम्हाला दिलेलं दान आहे. तुम्ही त्याला इथवर सुखरूप आणलंत, म्हणून तो प्रसन्न झाला."

अतृप्त आत्म्याची आस
अविनाश गावी पोहोचला, पण त्या रात्रीचे अनुभव त्याच्या मनात घर करून बसले. आजही जेव्हा कोकणात पाऊस पडतो आणि चिरप्या घाटातून एखादी गाडी जाते, तेव्हा तिथे तो धुक्यात हरवलेला प्रवासी दिसतो असं लोक म्हणतात. तो आत्मा वाईट नाही, पण तो 'अतृप्त' आहे. आपल्या घराची, आपल्या माणसांची ओढ त्याला आजही त्या घाटात अडकवून ठेवून आहे.

कोकणच्या त्या दाट झाडीत, पावसाच्या थेंबांसोबत आजही सदाशिवच्या पावलांचा आवाज ऐकू येतो, जो आजही कुण्या एका दयाळू प्रवाशाची वाट पाहत उभा असतो.

सारांश (Summary)
🌑🚗🌧�👴🌫�👻👣🍃

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-02.02.2026-सोमवार.
===========================================