शब्दांच्या पलीकडची हाक: डायल १००-🚨📞🏢🏃‍♂️💨🏚️🔪👦😨🚔🚨👮‍♂️👊⛓️🚑🏥👩‍ा‍👦✨

[Atul Kaviraje]

'डायल १००' (DIAL 100) KATHA-
=============================
पोलीस नियंत्रण कक्ष आणि तत्परता (Police Control Room - PCR)
पोलीस मुख्यालयातील नियंत्रण कक्षात येणारे फोन आणि त्यामागील थरार-
========================================================

मध्यरात्रीचा अनामिक कॉल: एक रहस्य-

शब्दांच्या पलीकडची हाक: डायल १००-

शहरातील पोलीस मुख्यालयाचा 'कंट्रोल रूम' (नियंत्रण कक्ष) हा कधीही न झोपणारा भाग. भिंतीवर लावलेले मोठमोठे स्क्रीन्स, सीसीटीव्ही फुटेजचे सतत बदलणारे अँगल आणि वातावरणात पसरलेला फोनच्या रिंगटोन्सचा आणि वायरलेस सेटचा 'खरखर' आवाज. बाहेर पाऊस धो-धो कोसळत होता आणि घड्याळात मध्यरात्रीचे दोन वाजले होते.

कॉन्स्टेबल विनायक आज नाईट ड्युटीवर होते. गेल्या दहा वर्षांत त्यांनी हजारो कॉल्स अटेंड केले होते—कोणाची चैन चोरीला गेली होती, कोणाचे भांडण झाले होते, तर कधी कोणी चुकीचा नंबर म्हणून फोन केला होता. पण आजची रात्र काहीतरी वेगळी असणार होती, याची त्यांना पुसटशीही कल्पना नव्हती.

अचानक समोरच्या कन्सोलवर लाल दिवा चमकला आणि 'डायल १००' ची रिंग वाजली. विनायक यांनी हेडसेट लावला आणि शांत आवाजात म्हटले, "नमस्कार, पोलीस नियंत्रण कक्ष, आपल्याला काय मदत हवी आहे?"

पलीकडून काही काळ फक्त शांतता होती. फक्त पावसाचा आवाज आणि कोणाच्या तरी श्वासोच्छवासाचा 'घोर' आवाज येत होता.

"हॅलो? आम्ही आपल्याला ऐकू शकतोय. बोला," विनायक पुन्हा म्हणाले.

पलीकडून एक लहान मुलाचा अत्यंत कातर आणि थरथरणारा आवाज आला, "पोलीस काका... वाचवा... आई बोलत नाहीये आणि बाबांकडे 'मोठा चाकू' आहे... ते दरवाजा तोडतायत."

विनायक एका क्षणात सावरले. त्यांच्या पाठीचा कणा ताठ झाला. त्यांनी लगेच त्यांच्या सहकाऱ्याला खुणेने 'ट्रेसिंग' सुरू करायला सांगितले. "बाळा, तुझं नाव काय? तू कुठे आहेस?"

"मी... मी अर्णव. मी कपाटात लपलोय. अंधार आहे इथे. बाबा खूप ओरडतायत. आई जमिनीवर पडली आहे, तिच्या डोक्यातून लाल पाणी येतंय," अर्णव रडत रडत बोलत होता.

विनायक यांच्या कपाळावर घाम फुटला. "अर्णव, घाबरू नकोस. मी तुझ्याशी बोलतोय ना? तू फक्त फोन चालू ठेव. तुझ्या घराचा पत्ता सांगू शकशील?"

"मला पत्ता नाही माहीत... पण खिडकीतून बाहेर एक मोठा 'निळा दिवा' दिसतोय आणि खूप मोठा गणपतीचा फोटो आहे," अर्णवने माहिती दिली.

विनायक यांनी तातडीने वायरलेसवर मेसेज फ्लॅश केला: "सर्व पेट्रोलिंग गाड्यांना सूचना, अशा परिसराचा शोध घ्या जिथे निळा बोर्ड किंवा दिवा आहे आणि जवळच गणपतीचे मोठे मंदिर किंवा मूर्ती आहे. एका लहान मुलाचा जीव धोक्यात आहे!"

अर्णवचा आवाज हळूहळू बारीक होत होता. "काका... बाबा रूममध्ये आलेत... ते मला शोधतायत... प्लीज लवकर या..."

अचानक फोनच्या पलीकडे जोरात दरवाजा तुटल्याचा आवाज आला आणि अर्णवच्या किंकाळीसोबत फोन कट झाला.

कंट्रोल रूममध्ये सन्नाटा पसरला. विनायक यांनी पुन्हा पुन्हा त्या नंबरवर लावायचा प्रयत्न केला, पण फोन 'नॉट रिचेबल' येत होता. ट्रेसिंग टीमने लोकेशन सांगितले—'शांतीनगर परिसर'. पण शांतीनगर हा खूप मोठा भाग होता.

विनायक यांनी हार मानली नाही. त्यांनी सीसीटीव्ही टीमला कामाला लावले. "शांतीनगरमधील ती गल्ली शोधा जिथे निळा निऑन साईन बोर्ड आहे." पाच मिनिटांच्या थरारानंतर एका ऑपरेटरने ओरडून सांगितले, "सर! शांतीनगरच्या गल्ली नंबर ४ मध्ये एका दवाखान्याचा निळा बोर्ड आहे आणि समोरच सार्वजनिक गणपतीचे मंडळ आहे."

विनायक यांनी तातडीने 'मार्शल' आणि 'पीआयआर' (Police Immediate Response) व्हॅनला तिथे पोहोचण्याचे आदेश दिले. "गोळीबार होऊ शकतो, सावध राहा. मुलाचा जीव वाचला पाहिजे!"

पंधरा मिनिटांनंतर वायरलेसवर आवाज आला, "सर, आम्ही स्पॉटवर पोहोचलो आहोत. घर आतून बंद आहे. आरडाओरडा ऐकू येतोय. आम्ही दरवाजा तोडत आहोत."

कंट्रोल रूममध्ये सगळे श्वास रोखून उभे होते. काही मिनिटांनंतर वायरलेस पुन्हा खणखणला— "मिशन सक्सेसफुल! आरोपीला ताब्यात घेतले आहे. तो नशेत होता आणि पत्नीवर हल्ला केला होता. लहान मुलगा सुरक्षित आहे. आईला तातडीने हॉस्पिटलमध्ये हलवले आहे, त्या जिवंत आहेत."

विनायक खुर्चीवर मागे टेकले. त्यांच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू होते. एका निनावी कॉलने, एका लहान मुलाच्या विश्वासाने आणि पोलिसांच्या तत्परतेने आज एक कुटुंब उद्ध्वस्त होता होता वाचले होते.

सकाळचे सहा वाजले होते. पावसाचा जोर ओसरला होता. विनायक आपली ड्युटी संपवून बाहेर पडले. शहरात आता वर्दळ सुरू झाली होती. कोणालाच ठाऊक नव्हते की, रात्रीच्या काळोखात 'डायल १००' च्या एका कॉलने मृत्यूला कसे हरवले होते.

विनायक यांच्या मनात फक्त अर्णवचे ते शब्द घोळत होते— "पोलीस काका... थँक्यू."

🚨📞🏢🏃�♂️💨🏚�🔪👦😨🚔🚨👮�♂️👊⛓️🚑🏥👩�ा�👦✨🙏

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-03.02.2026-मंगळवार.
===========================================