कौलारू काळोख: वाड्याच्या भिंतींतील सुबक गुपित-🏰 🧱 🌧️ 🔇 👂 😭 🔨 🧱 💀 💀 🕯️

[Atul Kaviraje]

"भय इथले संपत नाही..."  KATHA-
===============================
घराच्या भिंतींमधील दडलेले भय 🏠👣
जिथे माणूस सर्वात सुरक्षित असतो, तिथेच जेव्हा भीती वास्तव्य करते-
=====================================================

जुन्या वाड्याच्या भिंतीतून येणारे रडण्याचे आवाज 🧱

कौलारू काळोख: वाड्याच्या भिंतींतील सुबक गुपित-

पुण्याजवळील मावळ प्रांतात 'सरदेशमुख वाडा' आपल्या अक्राळविक्राळ अस्तित्वासह उभा होता. दोनशे वर्षांचा इतिहास अंगाखांद्यावर खेळवणारा हा वाडा आता मात्र काळाच्या ओझ्याखाली दबला गेला होता. वाड्याच्या दगडी भिंतींवर शेवाळ चढलं होतं आणि तिथल्या हवेत सतत एक जुनाट, दमट वास रेंगाळत असे. शहरात राहणाऱ्या सागरने जेव्हा हा वाडा नूतनीकरणासाठी विकत घेतला, तेव्हा त्याला वाटलं नव्हतं की तो फक्त वास्तू नाही, तर एक जिवंत भीती विकत घेतोय.

सागर पेशाने वास्तुविशारद (Architect) होता. जुन्या वास्तूंचे पुनरुज्जीवन करणे हा त्याचा छंद होता. पावसाळ्याचे दिवस होते. वाड्याचे काम सुरू करण्यापूर्वी तिथे राहून त्याचा नकाशा तयार करण्यासाठी सागर आपल्या दोन कामगारांसह तिथे राहायला गेला.

पहिल्या रात्री सगळं शांत होतं. पण जसा मध्यरात्रीचा प्रहर सुरू झाला, तसं वातावरणातलं जडत्व वाढलं. सागर आपल्या खोलीत नकाशावर काम करत असताना त्याला एक बारीक आवाज ऐकू आला. सुरुवातीला त्याला वाटलं की वाऱ्यामुळे खिडकीचा आवाज होत असेल. पण तो आवाज खिडकीचा नव्हता. तो आवाज भिंतीच्या आतून येत होता.

"हुंदके... कोणाचे तरी दबलेले हुंदके."

कोणीतरी भिंतीच्या आत बसून रडत होतं. सागर उठला आणि त्याने भिंतीवर कान ठेवला. आवाज अगदी स्पष्ट होता. एक लहान मुलगी आणि एक स्त्री एकमेकींना बिलगून रडत असल्याचा तो आभास होता. त्याने टॉर्च मारून भिंत तपासली, पण तिथे चिरेबंदी दगडांशिवाय काहीही नव्हतं.

सकाळ झाली. सागरने कामगारांना विचारलं, "रात्री तुम्हाला काही ऐकू आलं का?" कामगार घाबरलेले होते. एकजण म्हणाला, "साहेब, रात्री माजघराच्या भिंतीतून नखांनी ओरबाडल्याचा आवाज येत होता. हा वाडा शापित आहे साहेब, चला इथून."

पण सागरचा विज्ञानावर विश्वास होता. त्याने विचार केला की भिंतींच्या पोकळीत कदाचित घुबडं किंवा उंदीर अडकले असावेत. त्याने नूतनीकरणाचं काम तातडीने सुरू केलं आणि माजघराची ती जुनी भिंत पाडण्याचा आदेश दिला. जसा जसा हातोड्याचा प्रहार त्या भिंतीवर पडू लागला, तसा तसा तो रडण्याचा आवाज तीव्र होत गेला. जणू काही आतलं कोणीतरी वेदनेने ओरडत होतं.

दुपारच्या सुमारास भिंतीचा एक मोठा भाग कोसळला. आतली दृश्यं पाहून उपस्थितांच्या पायाखालची जमीनच सरकली. ती भिंत पोकळ नव्हती, तर तिच्या आत एक छोटी अरुंद खोली (Concealed Room) होती, जिचा दरवाजा बाहेरून कायमचा बंद करून त्यावर चिरेबंदी दगड लावले गेले होते.

त्या अंधाऱ्या खोलीत दोन सांगाडे होते. एक मोठ्या स्त्रीचा आणि एक लहान मुलीचा. त्या स्त्रीच्या सांगाड्याच्या हाताची नखं त्या भिंतीवरच तुटून पडली होती, जणू काही तिने बाहेर पडण्यासाठी भिंत ओरबाडली होती. त्यांच्या बाजूला चांदीची काही भांडी आणि दागिने पडले होते.

गावच्या एका वृद्ध जाणकाराला बोलावण्यात आलं. त्याने वाड्याचा इतिहास सांगितला, "शंभर वर्षांपूर्वी या वाड्याच्या वारसाहक्कासाठी सख्ख्या भावांमध्ये युद्ध झालं होतं. थोरल्या भावाच्या पत्नीला आणि मुलीला धाकट्या भावाने जिवंतपणी याच भिंतीत चिणून मारलं होतं, जेणेकरून संपत्तीचा वारस उरणार नाही. तेव्हापासून त्यांच्या आत्म्यांना ना मुक्ती मिळाली, ना हा वाडा शांत झाला."

सागरला वाटलं की सांगाड्यांवर अंत्यसंस्कार केल्यावर हे सगळं संपेल. त्याने विधीवत त्या अस्थींचे विसर्जन केलं. वाडा आता शांत होईल अशी त्याची खात्री होती. नूतनीकरणाचं काम पूर्ण झालं. वाडा आता झळाळून उठला होता.

पण...

काम पूर्ण झाल्यावरच्या पहिल्या रात्री सागर आपल्या नवीन बेडरुममध्ये झोपला होता. रात्री अचानक त्याला पुन्हा तोच आवाज ऐकू आला. पण यावेळी तो आवाज भिंतीतून येत नव्हता. तो आवाज त्याच्या बेडच्या अगदी खालून येत होता.

"आम्हाला का बाहेर काढलं? आता आम्ही कुठे जाणार?"

सागरने भीतीपोटी डोळे उघडले. त्याला दिसलं की खोलीच्या चारी कोपऱ्यांतून काळोख भिंतीसारखा वर येतोय. त्या नवीन बांधलेल्या गुळगुळीत भिंतींवर पुन्हा नखांचे ओरखडे उमटू लागले. रडण्याचे आवाज आता ओरडण्यात बदलले होते.

सागरला समजलं की, वास्तू बदलली तरी वास्तूचा आत्मा बदलत नाही. ज्या भिंतींतून त्याने त्या आकृत्यांना मुक्त केलं होतं, आता त्याच भिंती त्याला आत ओढण्याचा प्रयत्न करत होत्या. "भय इथले संपत नाही..." या गाण्याच्या ओळी त्याच्या कानात घुमू लागल्या. तो वाड्याबाहेर पळण्यासाठी धावला, पण मुख्य दरवाजा आपोआप बंद झाला.

आजही लोक म्हणतात की सरदेशमुख वाड्याच्या जवळून रात्री जाताना, वाड्याच्या बंद खिडक्यांमागून कोणीतरी रडताना दिसतं. माणूस भिंती बांधू शकतो, पण त्या भिंतींमागे दडलेल्या पापाचं भय कधीच पुसून टाकू शकत नाही. जिथे घर सुरक्षित वाटतं, तिथेच जेव्हा काळोख भिंतींमधून पाझरू लागतो, तेव्हा पळायला वाटही उरत नाही.

Summary in Emojis:
🏰 🧱 🌧� 🔇 👂 😭 🔨 🧱 💀 💀 🕯� 🦴 🌊 🧹 ✨ 🌃 🛏� 😱 👣 🚪 🚫 ♾️

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-05.02.2026-गुरुवार.
===========================================