अंधाराचा सांगावा: तो शापित बंगला-🚗💨🌧️🏚️🕯️👴😱🪞🩸👻🏃‍♂️💀🌳🚫

[Atul Kaviraje]

'थरारक कथा' (Thriller/Horror Stories)
======================================
अमानवी आणि भयानक (Supernatural Thriller)
==========================================

अमावस्येच्या रात्री बंद पडलेली गाडी आणि समोर दिसलेला पांढरा बंगला-

अंधाराचा सांगावा: तो शापित बंगला-

कोकणातल्या नागमोडी वळणांचा रस्ता, चहूबाजूंनी दाटलेली झाडी आणि रात्रीचे अकरा वाजलेले. समीर आपली नवी कोरी कार घेऊन गोव्याहून मुंबईला निघाला होता. सोबतीला कोणीच नव्हतं, फक्त रेडिओवरची मंद गाणी आणि बाहेरचा पाऊस. अचानक एका मोठ्या वळणावर गाडीने झटका दिला आणि इंजिनमधून धूर निघू लागला. 'शिट!' समीर वैतागून खाली उतरला. समोर पाहतो तर काय, मिट्ट काळोख आणि पावसाचा जोर वाढलेला.

त्याने बोनेट उघडून पाहिलं, पण काहीच समजलं नाही. फोन काढला तर रेंजचा पत्ता नव्हता. त्याच वेळी विजांच्या कडकडाटात त्याला रस्त्यापासून थोड्या अंतरावर एक जुना, प्रचंड मोठा पांढरा बंगला दिसला. बंगल्याच्या खिडक्यांमधून पुसटसा पिवळा प्रकाश येत होता. मदतीच्या आशेने समीर त्या दिशेने चालू लागला.

बंगल्याच्या मुख्य दरवाजाजवळ पोहोचताच त्याला एक विचित्र थंडावा जाणवला. त्याने दरवाजा ठोठावला. थोड्याच वेळात कर्कश आवाज करत दरवाजा उघडला. समोर एक म्हातारा माणूस कंदील घेऊन उभा होता. त्याचे डोळे खोल गेलेले आणि चेहरा निर्विकार होता.

"गाडी बंद पडलीये का?" म्हाताऱ्याचा आवाज कोरडा होता, जसा वाळलेला पालापाचोळा चुरगाळला जावा.

"हो, फोनला रेंजही नाहीये. आजची रात्र इथे थांबता येईल का?" समीरने विचारलं. म्हाताऱ्याने काहीच न बोलता त्याला आत येण्याची खूण केली.

बंगला आतून खूपच भव्य पण भयानक होता. भिंतींवर जुन्या काळची तैलचित्रे होती, ज्यातील माणसं समीरकडेच बघतायत असा भास होत होता. म्हाताऱ्याने त्याला वरच्या मजल्यावरच्या एका खोलीत नेलं आणि म्हणाला, "काहीही झालं तरी रात्री दरवाजा उघडू नकोस आणि आरशात बघू नकोस." एवढं बोलून तो निघून गेला.

समीरला ते विचित्र वाटलं, पण तो खूप थकला होता. तो बेडवर आडवा झाला. मध्यरात्री दोनच्या सुमारास त्याला अचानक कुणीतरी रडत असल्याचा आवाज आला. आवाज अगदी जवळून येत होता. तो सावध झाला. खोलीत एक मोठा लाकडी आरसा होता, जो कापडाने झाकलेला होता. वाऱ्याच्या एका झुळकेने तो कापड खाली पडलं. समीरची नजर नकळत आरशावर पडली.

आरशात त्याचं स्वतःचं प्रतिबिंब दिसत नव्हतं. त्याऐवजी त्याला मागे एक तरुण मुलगी उभी दिसली, जिचे केस विखुरलेले होते आणि गळ्यावर फासाचे व्रण होते. ती रडत नव्हती, तर रक्ताच्या उलट्या करत हसत होती. समीरचा थरकाप उडाला. त्याने मागे वळून पाहिलं, तर तिथे कोणीच नव्हतं! पण आरशात मात्र ती मुलगी त्याच्या अगदी जवळ येत होती.

तो जिवाच्या आकांताने खोलीबाहेर धावला. पायऱ्या उतरताना त्याला खाली हॉलमध्ये तो म्हातारा दिसला, पण आता त्याचं शरीर हवेत तरंगत होतं. म्हातारा ओरडला, "मी सांगितलं होतं ना, आरशात बघू नकोस!"

समीर मुख्य दरवाजाकडे धावला, पण दरवाजा बाहेरून बंद होता. मागे वळून पाहिलं तर ती मुलगी आणि तो म्हातारा त्याच्या दिशेने सरकत येत होते. त्यांचे चेहरे आता पूर्णपणे सडलेले दिसत होते. समीरने बाजूची एक काचेची खिडकी खुर्चीने फोडली आणि बाहेर उडी मारली. काट्याकुट्यातून धावत तो आपल्या गाडीपाशी पोहोचला.

आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, त्याने चावी फिरवताच गाडी चालू झाली. त्याने मागे वळून पाहिलं, तर तिथे तो पांढरा बंगला नव्हताच! तिथे फक्त एक जुनी, जळालेली पडकी भिंत आणि एक जुनं वडाचं झाड होतं.

समीरने गाडी वेगाने पळवली. सकाळी तो एका धाब्यावर थांबला आणि तिथल्या माणसाला त्या जागेबद्दल विचारलं. तो माणूस म्हणाला, "साहेब, तिथे पन्नास वर्षांपूर्वी एका सावकाराने आपल्या मुलीला मारून स्वतःला जाळून घेतलं होतं. तेव्हापासून अमावस्येच्या रात्री तिथे तो बंगला दिसतो, जो कोणालाही जिवंत परत येऊ देत नाही."

समीरने हाताकडे पाहिलं, त्याच्या मनगटावर त्या मुलीच्या हाताचे रक्ताळलेले ठसे उमटलेले होते. तो सुटला होता, पण भीती त्याच्या आयुष्याचा कायमचा भाग बनली होती.

योग्य आणि समर्पक शीर्षक:

"भयाण वास्तव: त्या आरशातील सावट"

Summary:
🚗💨🌧�🏚�🕯�👴😱🪞🩸👻🏃�♂️💀🌳🚫

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-06.02.2026-शुक्रवार.
===========================================