भय कथा: आरशापलीकडचा अंधार 🌑🪞👤🌑🪞🏚️🕯️😱👣🌑🔴🧤🪞🏚️🌑👤🔴🔥👣🪞🌑👤😱👣🧤

[Atul Kaviraje]

'गडद, भयानक आणि अंधारलेल्या सावल्या' (Dark, Dreadful, and Shadowy Horrors) KATHA-
========================================================================

जिवंत होणाऱ्या सावल्या (Shadows that Come Alive) 👤
अंधारात जेव्हा तुमची स्वतःची सावली तुमच्यापासून वेगळी वागू लागते-
=====================================================

आरशात स्वतःची सावली नसणे पण आरसा फुटणे 🪞

येथे 'गडद, भयानक आणि अंधारलेल्या सावल्या' या विषयावर आधारित एक अंगावर काटा आणणारी भय कथा सादर आहे.

भय कथा: आरशापलीकडचा अंधार 🌑🪞

कोकणातल्या एका दुर्गम भागात 'रत्नगड' नावाचा एक जुना वाडा होता. या वाड्याबद्दल अनेक अफवा होत्या, पण शहरातून आलेला तरुण आर्किटेक्ट आर्यन या गोष्टींवर विश्वास ठेवत नव्हता. त्याला या वाड्याचे नूतनीकरण करायचे होते. १८ फेब्रुवारी २०२६, बुधवारची ती रात्र होती. बाहेर पाऊस नसला तरी गार वारा सुटला होता आणि हवेत एक विचित्र ओलावा होता.

आर्यन वाड्याच्या वरच्या मजल्यावर असलेल्या एका प्रशस्त खोलीत थांबला होता. खोलीच्या मध्यभागी एक जुना, मानवी उंचीचा आरसा होता. तो आरसा दिसायला अत्यंत भव्य पण तितकाच भयावह होता. त्याच्या कडांना लाकडी कोरीव काम असून त्यावर काही विचित्र आकृत्या कोरल्या होत्या.

रात्रीचे बारा वाजले. आर्यन लॅपटॉपवर काम करत असताना अचानक खोलीतील दिवे लुकलुकू लागले. त्याने वर पाहिले, तेव्हा त्याला जाणवले की भिंतीवर पडलेली त्याची सावली किंचित हलली आहे. त्याने हात हलवला नाही, तरी सावलीने आपला हात वर केला होता. आर्यनला वाटले की तो थकल्यामुळे त्याला भास होत आहेत. त्याने डोळे चोळले आणि आरशासमोर जाऊन उभा राहिला.

आरशात पाहताच त्याचे रक्त गोठले. आरशात आर्यन उभा होता, पण त्याची सावली गायब होती. आरशातील आर्यनच्या मागे फक्त काळाकुट्ट अंधार दिसत होता. अचानक, आरशातल्या त्या आर्यनच्या प्रतिमेने स्वतःहून हसण्यास सुरुवात केली. आर्यनच्या शरीराचा थरकाप उडाला. त्याने मागे वळून पाहिले, तर त्याची स्वतःची सावली जमिनीवरून हळूहळू वर उठत होती. ती सावली आता त्रिमितीय झाली होती. ती एक गडद, मानवी आकृती बनून आर्यनच्या समोर उभी ठाकली.

"तू कोण आहेस?" आर्यनचा आवाज फुटत नव्हता. ती सावली काहीच बोलली नाही, पण तिने आर्यनचा गळा पकडण्यासाठी हात पुढे केला. आर्यन जिवाच्या आकांताने मागे सरकला आणि आरशावर आदळला. जसा तो आरशाला लागला, तसा आरशातून एक जोरात आवाज आला. तडाऽऽऽ! तो भव्य आरसा फुटला. आरशाचे तुकडे जमिनीवर विखुरले गेले.

पण खरी भीती तर आता सुरू झाली होती. फुटलेल्या आरशाच्या प्रत्येक तुकड्यामध्ये एक वेगळी सावली दिसत होती. त्या सावल्या आरशाच्या तुकड्यांमधून बाहेर पडू लागल्या. संपूर्ण खोली त्या भयानक, अंधारलेल्या सावल्यांनी भरून गेली. आर्यनने खोलीचा दरवाजा उघडण्याचा प्रयत्न केला, पण दरवाजा जाम झाला होता.

कोऱ्या भिंतींवर आता त्या सावल्या तांडव करत होत्या. त्या सावल्यांना चेहरा नव्हता, फक्त दोन लाल भडक डोळे चमकत होते. आर्यनने पाहिले की आरशातला तो 'दुसरा आर्यन' आता फुटलेल्या काचेतून बाहेर येण्याचा प्रयत्न करत आहे. त्याचे हात रक्ताने माखले होते.

"आरसा फुटला की कैद सुटते..." एक खोल, भयानक आवाज खोलीत घुमला. आर्यनच्या लक्षात आले की त्या आरशाने या सावल्यांना कित्येक वर्षांपासून कैद करून ठेवले होते आणि आता त्याच्यामुळे त्या मुक्त झाल्या होत्या. त्या सावल्यांनी आर्यनला चहूबाजूंनी वेढले. खोलीतला प्रकाश पूर्णपणे संपला होता. आता तिथे फक्त अंधार होता आणि त्या अंधारात जिवंत झालेल्या भयानक सावल्या...

दुसऱ्या दिवशी सकाळी वाड्याचे दरवाजे उघडले गेले, तेव्हा खोलीत कोणीच नव्हते. तिथे फक्त जमिनीवर फुटलेल्या आरशाचे तुकडे पडले होते आणि एका तुकड्यावर रक्ताने लिहिलं होतं— "आता तुझी सावली माझी आहे."

EMOJI SUMMARY

👤🌑🪞🏚�🕯�😱👣🌑🔴🧤🪞🏚�🌑👤🔴🔥👣🪞🌑👤😱👣🧤🌑🔴

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-17.02.2026-मंगळवार.
===========================================