आरशापलीकडचा काळोख : जिवंत सावल्यांचे तांडव 👤🌑👤 🌒 🏃‍♂️ 👣 🪞 🚫 🌒 😱 🪞 💥

[Atul Kaviraje]

'गडद, भयानक आणि अंधारलेल्या सावल्या' (Dark, Dreadful, and Shadowy Horrors) KATHA-
========================================================================

जिवंत होणाऱ्या सावल्या (Shadows that Come Alive) 👤
अंधारात जेव्हा तुमची स्वतःची सावली तुमच्यापासून वेगळी वागू लागते-
======================================================

चालताना स्वतःच्या सावलीचा वेग आपल्यापेक्षा जास्त असणे 🏃�♂️

येथे 'गडद, भयानक आणि अंधारलेल्या सावल्या' या संकल्पनेवर आधारित अंगावर काटा आणणारी भय कथा सादर आहे.

आरशापलीकडचा काळोख : जिवंत सावल्यांचे तांडव 👤🌑

१८ फेब्रुवारी २०२६, बुधवार. कोकणातील 'सावलीवाडी' नावाच्या एका आडवळणाच्या गावात रात्रीचे अकरा वाजले होते. नावाप्रमाणेच हे गाव घनदाट झाडी आणि उंच पहाडांच्या सावलीत वसलेले होते. समीर, एक तरुण लेखक, आपल्या नवीन पुस्तकाच्या लेखनासाठी या गावात एका जुन्या विश्रामगृहात थांबला होता.

त्या रात्री बाहेर पाऊस नव्हता, पण एक विचित्र शांतता पसरली होती. समीरला अचानक तहान लागली. विश्रामगृहाच्या लांबच लांब कॉरिडॉरच्या शेवटी पाण्याचा माठ होता. समीरने हातात मेणबत्ती घेतली आणि तो बाहेर आला. कॉरिडॉरमध्ये मेणबत्तीच्या मंद प्रकाशात त्याच्या उजव्या बाजूच्या भिंतीवर त्याची लांबच लांब सावली पडली होती.

समीर चालू लागला. सुरुवातीला सर्व काही सामान्य होते. पण अचानक त्याला काहीतरी वेगळे जाणवले. समीर सावकाश चालत होता, पण भिंतीवरची त्याची सावली त्याच्यापेक्षा वेगाने पुढे जात होती. समीर थांबला. सावलीही थांबली. त्याने पुन्हा दोन पावले टाकली, तर सावली चक्क पळाल्यासारखी पुढे गेली आणि एका खांबाजवळ जाऊन थांबली.

समीरच्या कपाळावर घाम फुटला. "हा प्रकाशाचा भ्रम असावा," तो स्वतःशीच पुटपुटला. पण तो जेव्हा पाण्याचा माठ असलेल्या खोलीत पोहोचला, तेव्हा खरी दहशत सुरू झाली. समोरच्या भिंतीवर एक मोठा भव्य आरसा होता. समीरने माठातून पाणी प्यायले आणि आरशात पाहिले. मेणबत्तीच्या प्रकाशात आरशात समीरची प्रतिमा स्पष्ट दिसत होती, पण आरशातील समीरच्या प्रतिमेची सावली आरशात दिसत नव्हती. समीरने थरथरत्या हाताने आरशावर हात टेकवला. त्याच क्षणी त्याला काचेच्या पलीकडून थंड स्पर्श जाणवला. आरशातील त्याच्या प्रतिमेने स्वतःहून हात हलवला आणि आरशातल्या प्रतिमेचा चेहरा हळूहळू बदलू लागला. डोळे कोळशासारखे काळे झाले आणि ओठांवर एक क्रूर हसू आले.

अचानक, जमिनीवरची समीरची खरी सावली त्याच्या पायांपासून वेगळी झाली. ती सावली एखाद्या काळ्या धुरासारखी हवेत वर उठली. तिने आरशावर जोरात प्रहार केला. तडाऽऽऽ! तो भव्य आरसा फुटला. आरसा फुटताच त्यातील तो 'दुसरा समीर' बाहेर आला नाही, पण आरशाच्या प्रत्येक फुटलेल्या तुकड्यातून एक-एक काळी सावली बाहेर पडू लागली.

पूर्ण खोली आता 'गडद, भयानक आणि अंधारलेल्या सावल्यांनी' भरून गेली होती. समीर दरवाजाकडे पळू लागला, पण जमिनीवरची सावली त्याच्यापेक्षा वेगाने दरवाजापाशी पोहोचली आणि तिने दरवाजा घट्ट धरून ठेवला. समीरच्या लक्षात आले की, ही सावली आता केवळ प्रतिबिंब राहिली नव्हती, तर ती एक स्वतंत्र भयानक शक्ती बनली होती.

सावल्यांनी समीरला घेरले. मेणबत्ती विझली. संपूर्ण खोलीत आता फक्त अंधार होता. त्या अंधारात समीरला जाणवले की त्याच्या शरीरातील ऊर्जा कमी होत आहे आणि त्याची स्वतःची त्वचा राखाडी पडत आहे. त्या सावल्या त्याला अंधारात ओढून नेत होत्या. आरशाच्या एका मोठ्या तुकड्यावर रक्तासारख्या लाल अक्षरात उमटले— "सावलीला कधीच एकटे सोडू नकोस, कारण आता ती तुझी जागा घेणार!"

दुसऱ्या दिवशी सकाळी विश्रामगृहाचा सेवक तिथे आला, तेव्हा त्याला खोलीत समीर कुठेच दिसला नाही. तिथे फक्त जमिनीवर फुटलेल्या आरशाचे तुकडे होते आणि भिंतीवर एका मानवी आकृतीची सावली कायमची गोठलेली होती... जी समीरची होती, पण समीर मात्र तिथे नव्हता.

ONLY EMOJI SUMMARY 👤🌑
👤 🌒 🏃�♂️ 👣 🪞 🚫 🌒 😱 🪞 💥 🌑 👤 👤 👤 🌑 🚪 🔒 🕯� 🌑 🧤 🔴 🪞 🌑 👤 💀

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-19.02.2026-गुरुवार.
===========================================