काळोखाचा पाश - जिवंत सावलीचे क्रूर हास्य 👤🌑👤 🏚️ 🕯️ 🌑 🪟 ⚡ 👤 🧱 🚫 🖐️ 🌑

[Atul Kaviraje]

'गडद, भयानक आणि अंधारलेल्या सावल्या' (Dark, Dreadful, and Shadowy Horrors) KATHA-
========================================================================

जिवंत होणाऱ्या सावल्या (Shadows that Come Alive) 👤
अंधारात जेव्हा तुमची स्वतःची सावली तुमच्यापासून वेगळी वागू लागते-
=====================================================

भिंतीवरच्या सावलीने अचानक गळा आवळण्याचा प्रयत्न करणे ✋

येथे 'गडद, भयानक आणि अंधारलेल्या सावल्या' या मालिकेतील एक थरारक आणि अंगावर शहारे आणणारी भय कथा सादर आहे.

भय कथा: काळोखाचा पाश - जिवंत सावलीचे क्रूर हास्य 👤🌑

१८ फेब्रुवारी २०२६, बुधवार. रात्रीचे दीड वाजले होते. पुण्यातील एका जुन्या पेठेतील वाड्यात अद्वैत एकटाच आपल्या अभ्यासात मग्न होता. बाहेर पाऊस नव्हता, पण वारंवार विजा कडाडत होत्या, ज्यामुळे वाड्याच्या खिडक्यांचे सावट भिंतीवर विचित्र आकृत्या तयार करत होते. अद्वैतने समोरच्या भिंतीवर पाहिले, तिथे त्याच्या टेबलावर असलेल्या दिव्यामुळे त्याची एक मोठी सावली पडली होती.

अद्वैतने पेन खाली ठेवले आणि डोळे मिटून जरा विश्रांती घेण्याचा प्रयत्न केला. पण त्याच क्षणी त्याला एक विचित्र सळसळ ऐकू आली. त्याने डोळे उघडले आणि समोरच्या भिंतीकडे पाहिले. त्याचे शरीर गोठून गेले. भिंतीवरची त्याची सावली, जी त्याच्या हालचालींनुसार हलली पाहिजे होती, ती आता पूर्णपणे शांत होती. अद्वैतने आपला हात हलवला, पण भिंतीवरच्या सावलीचा हात जागच्या जागीच होता.

अद्वैतचा श्वास रोखला गेला. त्याने दिव्याकडे पाहिले, दिवा स्थिर होता. मग सावली वेगळी कशी वागू शकते? त्याने खुर्ची मागे सारली आणि उठण्याचा प्रयत्न केला, पण त्याला जाणवले की तो खुर्चीला खिळला गेला आहे. जमिनीवर पडलेल्या सावलीने त्याचे पाय घट्ट जखडून ठेवले होते.

अचानक, भिंतीवरच्या त्या 'गडद आणि भयानक' सावलीने हलायला सुरुवात केली. अद्वैत जागच्या जागी स्थिर असताना, भिंतीवरच्या सावलीने हळूहळू आपले हात वर केले. त्या सावलीचे हात भिंतीच्या मर्यादेबाहेर येत असल्याचे भासू लागले. अद्वैतने आरडाओरडा करण्याचा प्रयत्न केला, पण त्याच्या घशातून आवाजच फुटेना.

आणि मग ते घडले...

भिंतीवरच्या सावलीचे दोन काळेकुट्ट, धुरासारखे हात प्रत्यक्ष हवेत प्रकट झाले. ते हात थंडगार होते, जणू बर्फाच्या लाद्या अद्वैतच्या गळ्याला स्पर्श करत आहेत. त्या अंधारलेल्या सावल्यांच्या हातांनी अद्वैतचा गळा आवळायला सुरुवात केली. अद्वैत स्वतःला सोडवण्याचा प्रयत्न करत होता, पण तो ज्या हवेत हात मारत होता, तिथे काहीच नव्हते, मात्र त्याच्या गळ्यावरची पकड अधिकच घट्ट होत होती.

अद्वैतने समोर पाहिले, तिथे आरसा होता. आरशात त्याचे प्रतिबिंब दिसत होते, पण आरशातल्या त्या प्रतिबिंबाच्या मागे उभी असलेली ती सावली अक्राळविक्राळ झाली होती. तिचे डोळे लाल भडक निखाऱ्यासारखे चमकत होते. अद्वैतचा श्वास कोंडू लागला, त्याचे डोळे पांढरे होऊ लागले. शेवटचा प्रयत्न म्हणून त्याने जवळच असलेला पाण्याचा ग्लास आरशावर फेकून मारला.

तडाऽऽऽ! आरसा फुटला. आरशाचे तुकडे जमिनीवर विखुरले गेले आणि त्याबरोबरच ती भयानक पकड ढिली झाली. अद्वैत जमिनीवर कोसळला आणि धापा टाकू लागला. पण खोलीतला अंधार अजूनही तसाच होता. फुटलेल्या आरशाच्या प्रत्येक तुकड्यामध्ये आता ती सावली हसत होती. अद्वैतने पाहिले, भिंतीवर आता त्याची एक नाही, तर शेकडो सावल्या तयार झाल्या होत्या आणि त्या सर्वांनी मिळून एकाच वेळी त्याचे नाव पुटपुटायला सुरुवात केली...

"तू आता आमचा आहेस..."

दुसऱ्या दिवशी सकाळी खोलीत फक्त शांतता होती. अद्वैत गायब होता. खोलीच्या भिंतीवर रक्ताचा एकही डाग नव्हता, पण तिथे एक मानवी आकृतीची सावली कायमची कोरली गेली होती, जिचे हात स्वतःच्याच गळ्याभोवती आवळले गेले होते.

EMOJI SUMMARY 👤🌑
👤 🏚� 🕯� 🌑 🪟 ⚡ 👤 🧱 🚫 🖐� 🌑 😱 🧱 🖐� 🌬� 🧤 💀 🪞 💥 🌑 👤 👤 👤 🌑 💀 👤 🌑

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-20.02.2026-शुक्रवार.
===========================================