अदृश्य सोबती: विजेच्या खांबाखालचा काळोख 👤💡🌑 🛣️ 🏃‍♂️ 💡 👤 👤 😱 🚫 👤 🧱 🌒

[Atul Kaviraje]

'गडद, भयानक आणि अंधारलेल्या सावल्या' (Dark, Dreadful, and Shadowy Horrors) KATHA-
========================================================================

जिवंत होणाऱ्या सावल्या (Shadows that Come Alive) 👤
अंधारात जेव्हा तुमची स्वतःची सावली तुमच्यापासून वेगळी वागू लागते-
=====================================================

विजेच्या खांबाखाली स्वतःच्या सावलीशिवाय दुसऱ्या कोणाची तरी सावली दिसणे 💡

येथे 'गडद, भयानक आणि अंधारलेल्या सावल्या' या मालिकेतील एक थरारक आणि अंगावर काटा आणणारी भय कथा सादर आहे.

अदृश्य सोबती: विजेच्या खांबाखालचा काळोख 👤💡

१८ फेब्रुवारी २०२६, बुधवार. रात्रीचे साडेअकरा वाजले होते. पुण्यातील एका जुन्या आणि निर्जन उपनगरात आकाश नावाचा एक तरुण आयटी इंजिनिअर आपल्या कामावरून घरी परतत होता. रस्ता अगदी रिकामा होता. रस्त्याच्या दोन्ही बाजूंना जुनी, पडकी घरे आणि मोठी वडाची झाडे होती. त्या रात्री चंद्राचा प्रकाश ढगांआड दडला होता, त्यामुळे रस्त्यावर फक्त महानगरपालिकेच्या पिवळसर दिव्यांचा प्रकाश पडत होता.

आकाश वेगाने चालत होता. त्याला एक अनामिक भीती जाणवत होती. रस्त्यावरील विजेचे खांब ठराविक अंतरावर होते. जसा तो एका खांबाजवळून दुसऱ्या खांबाकडे जायचा, तसा त्याचा प्रकाश कमी-जास्त व्हायचा. अचानक, एका विजेच्या खांबाखाली आकाश थांबला. त्याला जाणवले की काहीतरी चुकीचे आहे.

त्याने जमिनीकडे पाहिले. विजेच्या दिव्याचा प्रकाश थेट त्याच्या डोक्यावर पडत होता. तिथे जमिनीवर त्याची स्वतःची सावली पडली होती. पण त्याच्या सावलीच्या अगदी शेजारी, आणखी एक सावली उभी होती. ती सावली एका उंच, कृश आणि लांब हात असलेल्या मानवी आकृतीची होती. आकाशने दचकून मागे पाहिले. त्याच्या मागे कोणीच नव्हते. रस्ता अगदी रिकामा होता.

त्याचे हृदय जोरात धडधडू लागले. "कदाचित हा प्रकाशाचा भ्रम असेल," असे स्वतःला बजावत तो पुन्हा चालायला लागला. त्याने आपला वेग वाढवला. पण जसा तो वेगाने चालू लागला, तशी ती दुसरी सावलीही त्याच्यासोबत वेगाने चालू लागली. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, आकाशच्या पावलांचा आवाज येत होता, पण त्या दुसऱ्या सावलीचा कोणताही आवाज नव्हता.

पुढच्या विजेच्या खांबाजवळ आकाश पुन्हा थांबला. यावेळेस त्याने हिंमत करून जमिनीवरच्या त्या सावलीकडे नीट पाहिले. ती दुसरी सावली आता आकाशच्या स्वतःच्या सावलीपेक्षा मोठी झाली होती. अचानक, त्या सावलीने आपले लांब हात वर केले. आकाशच्या अंगावर काटा आला, कारण त्या सावलीचे हात त्याच्या स्वतःच्या सावलीच्या गळ्यापर्यंत पोहोचत होते. त्याला जाणवले की सभोवतालची हवा अचानक बर्फासारखी थंड झाली आहे.

त्या अंधारलेल्या सावलीने आता स्वतःचे अस्तित्व बदलायला सुरुवात केली. जमिनीवर पडलेली ती काळी आकृती हळूहळू त्रिमितीय होऊ लागली. ती सावली आता जमिनीवरून वर उठत होती. आकाशला समोरच्या एका दुकानाच्या काचेच्या खिडकीत स्वतःचे प्रतिबिंब दिसले. आरशासारख्या त्या काचेत त्याला दिसले की, त्याच्या पाठीवर एक अक्राळविक्राळ, काळी आणि धुरासारखी आकृती स्वार झाली आहे, जिचे डोळे लाल निखाऱ्यासारखे चमकत आहेत.

आकाश ओरडण्याचा प्रयत्न करत होता, पण त्या सावलीच्या थंडगार हातांनी त्याचा आवाज दाबला होता. विजेचा तो दिवा अचानक लुकलुकू लागला आणि मग जोरात फुटला. तडाऽऽऽ! काचेचे तुकडे उडाले आणि संपूर्ण रस्ता काळोखात बुडाला.

त्या भयानक अंधारात फक्त एकच आवाज ऐकू आला— एका क्रूर हास्याचा. दुसऱ्या दिवशी सकाळी पोलीस तपासणीत आकाशच्या बॅग आणि चपला त्या विजेच्या खांबाखाली सापडल्या. पण आकाश तिथे नव्हता. रस्त्यावरच्या त्या सिमेंटच्या खांबावर फक्त एका मानवी आकृतीची सावली कायमची कोरली गेली होती, जी प्रकाशाशिवायही तिथेच स्थिर होती.

ONLY EMOJI SUMMARY
🌑 🛣� 🏃�♂️ 💡 👤 👤 😱 🚫 👤 🧱 🌒 🧤 💀 🪞 🔴 ⚡ 💥 🌑 👤 💀 🕯� 🌑 👤 🧤 🔴 🌑

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-21.02.2026-शनिवार.
===========================================