शिखंडीचा सूड: विसाव्या वर्षाचा हिशोब-🎓 → 👊 → 😭 → ⏳ (20 Years) → 🎭 → 🧪 → 👁️

[Atul Kaviraje]

'गुन्हेगारी कथा' (Crime/Detective Fiction)-
========================================
वैयक्तिक सूड आणि मानसिक गुन्हे (Personal Revenge & Psychological Crime)
जेव्हा भावनांचा उद्रेक गुन्ह्यात रूपांतरित होतो-
=====================================================================

जुन्या अपमानचा हिशोब: वीस वर्षांनंतरचा सूड-

शिखंडीचा सूड: विसाव्या वर्षाचा हिशोब-

पुण्याच्या गजबजलेल्या फर्ग्युसन रोडवर असलेल्या 'रॉयल हाईट्स' या आलिशान इमारतीच्या १० व्या मजल्यावर आज प्रचंड गडबड होती. सुप्रसिद्ध उद्योजक आणि राजकारणी, विजयराव साने, आपल्या बेडरुममध्ये मृतावस्थेत आढळले होते. विशेष म्हणजे, त्यांच्या शरीरावर जखमेची एकही खुण नव्हती, पण त्यांच्या चेहऱ्यावर मरताना दिसणारी भीती काळजाचा थरकाप उडवणारी होती.

इन्स्पेक्टर पृथ्वीराज चव्हाण घटनास्थळी पोहोचले. त्यांनी पाहिले की विजयरावांच्या हातात एक जुना, पिवळा पडलेला फोटो होता. तो फोटो त्यांच्या कॉलेजच्या दिवसांचा होता. इन्स्पेक्टरनी बारकाईने पाहिले तर त्या फोटोतल्या एका चेहऱ्याला सिगारेटने जाळण्यात आले होते.

"सर, पोस्टमार्टम रिपोर्टनुसार त्यांचा मृत्यू हृदयविकाराच्या झटक्याने झाला आहे, पण शरीरात एक विचित्र प्रकारच्या रसायनाचे अंश सापडले आहेत जे भीतीची भावना वाढवतात," लॅब असिस्टंटने माहिती दिली.

पृथ्वीराज चव्हाणांना समजले की हा नैसर्गिक मृत्यू नाही, तर एक 'सायकोलॉजिकल मर्डर' आहे. त्यांनी विजयरावांच्या भूतकाळाचा शोध सुरू केला. तपासाची चक्रे फिरली आणि २० वर्षांपूर्वीच्या एका घटनेचा उलगडा झाला.

२० वर्षांपूर्वी... पुण्यातील एका नामांकित इंजिनिअरिंग कॉलेजमध्ये विजयराव साने हे 'किंग' होते. श्रीमंती आणि सत्तेच्या जोरावर ते इतरांना तुच्छ लेखत. त्यांच्यासोबत त्यांच्या मित्रांची एक टोळी होती. त्याच कॉलेजमध्ये रत्नागिरीचा एक अत्यंत हुशार पण गरीब मुलगा शिकायला आला होता— अनिकेत देशपांडे.

अनिकेत अभ्यासात अव्वल होता, म्हणूनच विजयरावांना तो खटकत असे. कॉलेजच्या शेवटच्या दिवशी विजयरावांनी अनिकेतचा असा अपमान केला की संपूर्ण कॉलेजसमोर तो रडला. विजयरावांनी अनिकेतवर चोरीचा खोटा आळ आणला आणि त्याला कॉलेजमधून काढून टाकायला लावले. इतकेच नाही, तर त्याच्या घरच्यांनाही धमकावले. अपमानाचे ओझे सहन न झाल्याने अनिकेतच्या वडिलांचा हृदयविकाराने मृत्यू झाला. अनिकेत गायब झाला आणि पुन्हा कधीच दिसला नाही.

सध्याचा काळ... पृथ्वीराज चव्हाणांनी शोध घेतला की गेल्या काही दिवसात विजयरावांच्या संपर्कात कोण आले होते? त्यांना समजले की विजयरावांनी नुकताच एक नवीन वैयक्तिक सचिव (Personal Secretary) नेमला होता— आशिष कुलकर्णी.

जेव्हा पृथ्वीराज आशिषच्या घरी पोहोचले, तेव्हा त्यांना तिथे कोणीच मिळाले नाही. पण तिथल्या भिंतीवर विजयरावांच्या कॉलेजच्या सर्व मित्रांचे फोटो होते, ज्यांवर लाल रंगाने 'X' मारले होते. दोन मित्रांचा आधीच 'अपघाती' मृत्यू झाला होता. आता पुढचा नंबर पुण्याच्या एका मोठ्या बिल्डरचा होता.

इन्स्पेक्टरनी सापळा रचला. आशिष कुलकर्णी, जो प्रत्यक्षात प्लास्टिक सर्जरी करून स्वतःची ओळख बदललेला 'अनिकेत देशपांडे' होता, तो बिल्डरच्या घरी पोहोचला. त्याने तिथे 'हॅल्यूसिनोजेनिक' (भ्रम निर्माण करणारे) वायू सोडण्याची तयारी केली होती.

पृथ्वीराज चव्हाणांनी त्याला रंगेहात पकडले. अनिकेतच्या डोळ्यात पश्चात्ताप नव्हता, तर एक अजब समाधान होते.

तो शांतपणे म्हणाला, "इन्स्पेक्टर साहेब, मी त्यांना मारले नाही. मी फक्त त्यांना त्यांच्या पापांची आठवण करून दिली. मी त्यांना अशा अवस्थेत नेले जिथे त्यांना स्वतःची सावलीही सैतान वाटू लागली. २० वर्षांपूर्वी त्यांनी माझ्या आयुष्याची राखरांगोळी केली होती. माझा बाप मेलेल्या माणसासारखा जगला आणि शेवटी मेला. हा गु्न्हा नाही, हा हिशोब आहे."

अनिकेतने 'सायकोट्रोपिक ड्रग्ज'चा वापर करून विजयरावांच्या मनात इतकी भीती निर्माण केली होती की, त्यांच्या स्वतःच्या मेंदूनेच शरीराला मृत्यूचे सिग्नल दिले. हा एक असा गुन्हा होता जो विज्ञानाच्या मदतीने सूडाच्या अग्नीत शिजला होता.

पृथ्वीराज चव्हाणांनी अनिकेतला बेड्या ठोकल्या, पण त्यांच्या मनात एकच विचार होता— "कायदा गुन्हेगाराला शिक्षा देतो, पण २० वर्षांपूर्वी झालेल्या त्या अपमानाची जखम कोणत्या कायद्याने भरून येणार होती?"

शहरात पाऊस सुरू झाला होता, जणू काही निसर्ग त्या जुन्या जखमा धुवून काढण्याचा प्रयत्न करत होता.

Emoji Summary:
🎓 → 👊 → 😭 → ⏳ (20 Years) → 🎭 → 🧪 → 👁��🗨� → ⚰️ → 🚔

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-24.02.2026-मंगळवार.
===========================================