जळक्या वाड्याचा न विझलेला दिवा-🏚️🔥🕯️🌑👣😱🏚️📜⚖️🔕🤫

[Atul Kaviraje]

भयकथा:-
========
जुने वाडे आणि पडकी घरे (Haunted Houses)-
======================================

जळक्या वाड्याचा न विझलेला दिवा.

येथे एक थरारक मराठी भयकथा सादर आहे.

जळक्या वाड्याचा न विझलेला दिवा-

रत्नागिरीच्या घनदाट जंगलात वसलेले 'सावंतवाडी' हे गाव तसे शांत, पण गावाच्या वेशीवर असलेला तो 'जळका वाडा' मात्र सगळ्यांच्या काळजात धडकी भरवणारा होता. सुमारे पन्नास वर्षांपूर्वी एका भीषण आगीत हा वाडा खाक झाला होता. म्हणतात की, त्या आगीत कोणा एकाचा जीव गेला नव्हता, पण त्या रात्रीपासून वाड्याच्या माथ्यावरच्या खिडकीत एक दिवा सतत जळताना दिसायचा. तो दिवा कोणी लावतो? तो विझत का नाही? या प्रश्नांची उत्तरे शोधायला कोणाची हिंमत झाली नव्हती.

समीर हा तरुण लेखक या गोष्टींना निव्वळ 'अंधश्रद्धा' मानणारा. आपल्या नवीन पुस्तकासाठी त्याला काहीतरी थरारक हवे होते, म्हणून तो आपल्या कॅमेरा आणि बॅगसह त्या वाड्यात मुक्कामाला पोहोचला.

वाड्याचा थरार
संध्याकाळची वेळ होती. वाड्याचे लाकडी दरवाजे करकरत उघडले. आत पाऊल टाकताच कुबट वास आणि कोळशाचा काळपटपणा अंगावर आला. समीरने आपला टॉर्च चालू केला. भिंतीवरच्या तस्बिरी आगीत करपल्या होत्या, पण तरीही त्यातील डोळे जणू समीरचा पाठलाग करत असल्याचा त्याला भास झाला.

रात्रीचे बारा वाजले. अचानक वरच्या मजल्यावरून कोणाच्या तरी चालण्याचा आवाज आला. खट... खट... खट... समीर सावध झाला. त्याने कॅमेरा हातात घेतला आणि पायऱ्या चढू लागला. वरच्या खोलीत पोहोचताच त्याला धक्काच बसला. समोरच्या कोनाड्यात एक जुना पितळी दिवा मंद तेवत होता. विशेष म्हणजे, त्या खोलीत वाऱ्याची झुळूकही नव्हती, तरीही ज्योत थरथरत होती.

समीरने दिवा विझवण्याचा प्रयत्न केला. त्याने फुंकर घातली, पण दिवा विझला नाही. त्याने पाणी ओतले, तरीही ज्योत तशीच राहिली. अचानक मागून एक थंड हात त्याच्या खांद्यावर पडला.

"हा दिवा तेलावर नाही, तर रक्ताच्या ओलाव्यावर जळतो रे पोरा..."

एक थरथरणारा, खोल आवाज घुमला. समीरने मागे वळून पाहिले तर समोर कोणीच नव्हते, फक्त एक जळकी सावली भिंतीवर नाचत होती. ती सावली हळूहळू आकार घेऊ लागली. आगीत होरपळलेला एक चेहरा, ज्याचे डोळे निखाऱ्यासारखे लाल होते, तो समीरच्या अगदी जवळ आला.

रहस्याचा उलगडा
त्या जळक्या सावलीने समीरला जुन्या आठवणीत खेचले. पन्नास वर्षांपूर्वी, याच वाड्याच्या मालकाने आपल्या पत्नीला संपत्तीच्या लोभापायी जिवंत जाळले होते. मरताना तिने या दिव्याची शपथ घेतली होती की, जोवर न्यायाचा प्रकाश पडत नाही, तोवर हा सूडाचा दिवा विझणार नाही.

समीरला कळून चुकले की हा दिवा विझवण्यासाठी त्या मालकाचे पाप जगासमोर आणणे गरजेचे होते. त्याने घाईघाईने वाड्याच्या तळघरातील जुन्या पेटीतून ते कागदपत्रे शोधून काढली, ज्यात खुनाचा पुरावा होता. जसे त्याने ते कागद हातात घेतले, तसा तो दिवा प्रकर्षाने मोठा झाला आणि वाड्यात एक आर्त किंकाळी घुमली.

सकाळी जेव्हा गावकरी वाड्यापाशी आले, तेव्हा समीर वाड्याच्या बाहेर बेशुद्ध अवस्थेत पडला होता. त्याच्या हातात ते जुने पुरावे होते. आणि आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, कित्येक दशकांपासून जळणारा तो दिवा आता कायमचा विझला होता. वाड्याचा तो शाप अखेर संपला होता, पण समीरच्या मनात मात्र त्या जळक्या चेहऱ्याची भीती कायमची घर करून राहिली.

Emoji Summary:
🏚�🔥🕯�🌑👣😱🏚�📜⚖️🔕🤫

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-19.03.2026-गुरुवार.
===========================================