पायमल्ली: बंद खोलीचं जिवंत रहस्य-🏠 📖 🌙 🌧️ 🔇 🚶‍♂️ 👂 🧱 ⛓️ 🔕 👣 🔦 👞 👞

[Atul Kaviraje]

"भय इथले संपत नाही..."  KATHA-
==============================
घराच्या भिंतींमधील दडलेले भय 🏠👣
जिथे माणूस सर्वात सुरक्षित असतो, तिथेच जेव्हा भीती वास्तव्य करते-
======================================================

मध्यरात्री बंद खोलीतून येणारा कोणाच्या तरी चालण्याचा आवाज 🚶�♂️

पायमल्ली: बंद खोलीचं जिवंत रहस्य-

विशालने जेव्हा शहराच्या गजबजाटापासून दूर, टेकडीवरचा तो 'निलगिरी बंगला' भाड्याने घेतला, तेव्हा त्याला वाटलं होतं की इथे त्याला त्याच्या आगामी कादंबरीसाठी हवी असलेली शांतता मिळेल. निसर्गरम्य परिसर, समोर अथांग दरी आणि मागे दाट जंगल. पण घराच्या उंबरठ्यावर पाऊल ठेवल्यापासूनच त्याला एक विचित्र जडत्व जाणवत होतं. जणू काही हवा तिथे थिजलेली होती.

बंगला तसा प्रशस्त होता, पण पहिल्या मजल्यावरच्या कोपऱ्यातली एक खोली मालकाने कायमची बंद ठेवली होती. "ती आमची देवखोली आहे, तिकडे जाऊ नका," असं मालकाने सांगितलं होतं. पण त्या खोलीचा दरवाजा लाकडी नसून जाड लोखंडी पट्टीने बंदिस्त होता, हे विशालला खटकलं होतं.

कादंबरीचं काम सुरू झालं. पहिल्या दोन रात्री शांततेत गेल्या. पण तिसऱ्या रात्री, जेव्हा पावसाचा जोर वाढला होता, तेव्हा विशालला पहिल्यांदा तो आवाज ऐकू आला.

टप्... टप्... टप्...

त्याच्या खोलीच्या अगदी वर असलेल्या, त्या बंद खोलीतून कोणाच्या तरी चालण्याचा आवाज येत होता. सुरुवातीला विशालला वाटलं की छतावर पाऊस पडतोय. पण तो आवाज लयबद्ध होता. जणू काही एखादा माणूस त्या अरुंद खोलीत एका टोकापासून दुसऱ्या टोकापर्यंत अस्वस्थपणे ये-जा करत होता. पावसाचा आवाज थांबला, तरी ते चालणं थांबलं नाही. जड बुटांचा आवाज लाकडी जमिनीवर उमटत होता.

विशाल उठला आणि जिना चढून वर गेला. त्या बंद खोलीच्या दरापाशी तो उभा राहिला. आतून येणारं ते चालणं आता अगदी स्पष्ट होतं. टप्... टप्... टप्... विशालने दरवाजावर कान ठेवला. चालता चालता ती व्यक्ती दरवाजापाशी आली आणि अचानक थांबली. विशालचा श्वास रोखला गेला. दरवाजाच्या पलीकडे कोणीतरी उभं होतं आणि त्याचा जड श्वास विशालला दरवाजाच्या फटीतून जाणवत होता.

घाबरून विशाल खाली पळाला. दुसऱ्या दिवशी त्याने गावकऱ्यांना विचारलं. तिथला एक जुना माळी थरथरत्या आवाजात म्हणाला, "साहेब, त्या खोलीत साहेबांचे थोरले भाऊ राहायचे. लष्करी शिस्तीचा माणूस. पण एका मोहिमेत त्यांचे दोन्ही पाय निकामी झाले आणि ते वेडे झाले. शेवटपर्यंत ते त्या खोलीत बंदिस्त होते. पाय नसूनही त्यांना चालण्याचा ध्यास लागला होता. ते वारले, पण त्या खोलीतली त्यांची पायमल्ली अजून थांबलेली नाही."

विशालने याकडे एक मानसिक भीती म्हणून दुर्लक्ष केलं. पण पुढच्या रात्री जे घडलं, त्याने त्याच्या विज्ञानाचा पायाच हलवून टाकला. रात्री दोन वाजता त्याला पुन्हा तोच आवाज ऐकू आला. पण यावेळी तो आवाज फक्त वरच्या खोलीत नव्हता. तो आवाज हळूहळू जिना उतरून खाली येत होता.

टप्... टप्... टप्...

विशालने आपल्या खोलीचा दरवाजा आतून कडी लावून घेतला. तो आवाजाचा मागोवा घेत होता. आवाज त्याच्या खोलीच्या दरापाशी येऊन थांबला. विशालच्या अंगावर काटा आला. त्याने टॉर्च घेतला आणि दाराच्या खालच्या फटीतून प्रकाश टाकला. त्याला जे दिसलं ते पाहून त्याची बोबडीच वळली.

फटीतून त्याला कोणाचे पाय दिसले नाहीत, तर फक्त जड लष्करी बुटांच्या टाचा दिसत होत्या, ज्यांच्यावर कोणाचंही शरीर नव्हतं. ते रिकामे बूट स्वतःहून चालत होते. अचानक, त्या बुटांनी त्याच्या दारावर जोरात लाथ मारली. धडाम!

विशाल ओरडत खिडकीकडे पळाला. त्याने पाहिलं की, तो बंगला जो बाहेरून शांत दिसत होता, त्याच्या प्रत्येक खिडकीतून आता लष्करी बुटांच्या चालण्याचा आवाज येत होता. जणू काही अख्खं घर एका अदृश्य सैन्याने घेरलं होतं. भिंतींच्या आतूनही कोणाच्या तरी धावण्याचा आवाज येत होता.

विशालने आपली बॅग तशीच टाकली आणि पाऊस असूनही तो जंगलाच्या दिशेने पळत सुटला. पळताना त्याने मागे वळून पाहिलं. त्या बंद खोलीची खिडकी आता उघडी होती आणि त्यातून दोन रिकामे लष्करी बूट हवेत तरंगत त्याला निरोप देत होते.

सकाळ झाल्यावर विशाल पुन्हा तिथे गेला नाही. त्याने आपला सामान गावच्या पोरांकडून मागवून घेतला. सामानासोबत मालकाचं एक पत्र होतं— "तुमचा एक बूट खोलीतच राहिला आहे, तो घेऊन जा."

विशालने आपली बॅग तपासली. त्याचे दोन्ही बूट बॅगेतच होते. मग तो तिसरा बूट कोणाचा होता? त्याला समजलं की, त्या बंगल्यातलं भय संपलेलं नाही, तर ते आता त्याच्या पावलांच्या आवाजाचा पाठलाग करत शहरापर्यंत येणार होतं. जिथे आपण सर्वात सुरक्षित असतो, तिथेच जेव्हा 'कोणीतरी' आपल्यासोबत चालतं, तेव्हा ते भय कधीच संपत नाही.

Summary in Emojis:
🏠 📖 🌙 🌧� 🔇 🚶�♂️ 👂 🧱 ⛓️ 🔕 👣 🔦 👞 👞 😱 🚪 💥 🏃�♂️ 🌲 📩 ♾️

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-20.03.2026-शुक्रवार.
===========================================