कासानेचा दीपस्तंभ: एका अतृप्त ध्यासाची सावली-2-🌊🏚️🕯️👴🔭🌫️⚓🌌

[Atul Kaviraje]

"अतृप्त आत्मा" KATHA-
==================
कोकणातील आडवाटा आणि निसर्ग (Mystic Konkan Landscapes) 🌴🌫�
विशिष्ट भौगोलिक ठिकाणी अडकून पडलेले आत्मे-
==================================================

समुद्रकिनाऱ्यावरील त्या जुन्या दिवाबत्तीत (Lighthouse) दिसणारा प्रकाश 🕯�🌊

कासानेचा दीपस्तंभ: एका अतृप्त ध्यासाची सावली-

अतृप्त आत्म्याची मुक्ती?
विशालला आता भीतीपेक्षा त्या माणसाची दया येऊ लागली. तो एक 'अतृप्त आत्मा' होता, जो आपल्या कर्तव्यात झालेल्या एका चुकीमुळे स्वतःला शिक्षा देत तिथेच अडकून पडला होता.

"पण आजोबा, आता काळ बदललाय," विशाल हळूच म्हणाला. "आता आधुनिक रडार आहेत, यंत्रणा आहेत. तुमची चूक नव्हती, ते एक अपघात होता."

रघुनाथने विशालकडे पाहिलं आणि एक क्षीण हसू त्याच्या चेहऱ्यावर आलं. "कदाचित तू म्हणतोस ते खरं असेल. पण जोपर्यंत हा दिवा जळतोय, तोपर्यंत माझं काम संपलेलं नाही."

अचानक एक मोठा वीजेचा कडकडाट झाला आणि जोरदार पावसाला सुरुवात झाली. विशालने डोळे मिचकावले आणि पुढच्याच क्षणी तो प्रकाश आणि तो म्हातारा दोन्ही गायब झाले होते. तिथे फक्त समुद्राचा गर्जना करणारा आवाज उरला होता.

सकाळचा प्रकाश
दुसऱ्या दिवशी सकाळी विशालने ही गोष्ट गावातल्या एका जुन्या जाणत्या व्यक्तीला सांगितली. त्यांनी सांगितलं की, रघुनाथने मुलाच्या मृत्यूच्या धक्क्याने त्याच दीपस्तंभावरून उडी मारून प्राण दिले होते. तेव्हापासून तो तिथेच भटकत आहे.

विशालने त्या दीपस्तंभाच्या दुरुस्तीसाठी आणि तिथे रघुनाथच्या नावाने एक छोटी पाटी लावण्यासाठी गावच्या पंचायतीला मदत केली. काही दिवसांनी विशाल पुन्हा पुण्याला निघून गेला. पण आजही, कासाने गावचे लोक सांगतात की, पावसाळी रात्री त्या मनोऱ्यात तो दिवा कधीकधी जळताना दिसतो. पण आता तो प्रकाश भयावह वाटत नाही, तर जणू काही तो समुद्रप्रवाशांना वाट दाखवणारा एक आपुलकीचा मार्ग बनला आहे.

निसर्ग आणि मानवी भावनांचा हा खेळ अजब आहे. काही आत्मे वाईट नसतात, ते फक्त आपल्या अर्धवट राहिलेल्या कामात किंवा प्रेमात अडकलेले असतात—एक अतृप्त ध्यास म्हणून!

सारांश (Summary)
🌊🏚�🕯�👴🔭🌫�⚓🌌

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-21.03.2026-शनिवार.
===========================================