अकल्पित : प्लॅटफॉर्म क्रमांक ४ ची ती सावली-🚉🌙👤🕵️‍♂️🕰️❄️🚂😨📁👣✨

[Atul Kaviraje]

अकल्पित' (न कल्पिलेले किंवा अनपेक्षित) KATHA-
========================================
गूढ आणि रहस्यमय (Mystery & Suspense) 🕵��♂️
या कथांमधून वाचक शेवटपर्यंत श्वास रोखून धरतो-
=========================================

रात्रीच्या वेळी रेल्वे स्टेशनवर भेटलेली अनोळखी सावली 👤

अकल्पित : प्लॅटफॉर्म क्रमांक ४ ची ती सावली-

मध्यरात्रीचा दीड वाजला होता. जळगाव रेल्वे स्थानकावर शुकशुकाट होता. अधूनमधून दुरून येणारा मालगाडीचा शिट्टीचा आवाज आणि प्लॅटफॉर्मवरील दिवे लुकलुकत होते. मी, समीर, माझ्या ऑफिसच्या कामानिमित्त मुंबईला जाण्यासाठी 'पुणे-भुसावळ एक्सप्रेस'ची वाट पाहत होतो. गाडीला अजून एक तास उशीर होता. थंडीचे दिवस असल्याने वातावरणात एक प्रकारचा ओलावा आणि गूढ शांतता पसरली होती.

मी बाकावर बसून वर्तमानपत्र वाचण्याचा प्रयत्न करत होतो, पण माझे लक्ष वारंवार समोरच्या अंधाऱ्या कोपऱ्याकडे जात होते. तिथे, प्लॅटफॉर्म क्रमांक ४ च्या अगदी टोकाला, एक आकृती उभी होती.

अनपेक्षित भेट
ती एक अनोळखी सावली होती. लांब कोट घातलेला एक माणूस, डोक्यावर जुन्या पद्धतीची हॅट आणि हातात एक काळी बॅग. तो हालचाल करत नव्हता, फक्त रुळांकडे एकटक पाहत उभा होता. सुरुवातीला मला वाटले की तो माझ्यासारखाच एखादा प्रवासी असेल, पण पंधरा-वीस मिनिटे झाली तरी त्याची साधी पापणीही हलली नव्हती.

कुतूहल आणि थोडी भीती वाटल्याने मी उठलो आणि हळूहळू त्याच्या दिशेने चालू लागलो. मी जसा जवळ गेलो, तसा गारवा अधिकच जाणवू लागला.

"एक्सक्यूज मी... तुमची गाडी कोणती आहे?" मी विचारले.

त्याने हळूहळू आपली मान वळवली. त्याचे डोळे खूप खोल गेलेले होते आणि चेहरा कमालीचा शांत होता. त्याने माझ्या प्रश्नाचे उत्तर दिले नाही, फक्त आपला हात वर करून समोरच्या रुळांकडे बोट दाखवले. तिथे फक्त काळोख होता.

गुंतागुंतीचे रहस्य
"तिथे तर कोणतीच गाडी नाहीये," मी म्हणालो.

त्यावर तो फिकट हसला आणि म्हणाला, "गाडी येणार नाही, ती गेली आहे... बरोबर दहा वर्षांपूर्वी."

त्याचा आवाज एखाद्या जुन्या रेकॉर्ड प्लेयरसारखा खरखरीत होता. मला अचानक अस्वस्थ वाटू लागले. मी तिथून निघण्याचा विचार करत होतो इतक्यात त्याने आपली काळी बॅग उघडली आणि त्यातून एक जुनं, चंदेरी खिशातील घड्याळ बाहेर काढले.

"हे घड्याळ पहा, समीर," तो म्हणाला.

माझे नाव त्याला कसे माहित? मी तर त्याला कधीच भेटलो नव्हतो. मी थिजून गेलो. त्या घड्याळाचे काटे दीड वाजून दहा मिनिटांवर थांबलेले होते. त्याने माझ्या डोळ्यांत बघून सांगितले, "आजची तारीख आठवतेय? २५ नोव्हेंबर. दहा वर्षांपूर्वी याच दिवशी, याच वेळी एक अपघात झाला होता."

अकल्पित सत्याचा उलगडा
माझ्या अंगावर सरसरून काटा आला. २५ नोव्हेंबर २०१६... मला आठवले, तेव्हा एका मालगाडीने प्लॅटफॉर्मवर उभे असलेल्या काही प्रवाशांना उडवले होते. पण तो अपघात प्लॅटफॉर्म क्रमांक २ वर झाला होता, असे मी ऐकले होते.

"तुम्ही कोण आहात?" मी अडखळत विचारले.

त्याने उत्तर दिले नाही. अचानक स्थानकावरील अनाउन्समेंट झाली— "मुंबईकडे जाणारी एक्सप्रेस प्लॅटफॉर्म क्रमांक ४ वर येत आहे."

गाडीचा उजेड दूरवरून दिसू लागला. मी मागे वळून पाहिलं, तर तो माणूस गायब होता! तिथे फक्त त्याचे ते चंदेरी घड्याळ पडले होते. मी ते घड्याळ उचलले आणि आश्चर्याने पाहिले, त्याच्या मागे कोरले होते— 'समीर सावंत - २०१६'.

माझं हृदय जोरात धडधडू लागलं. माझं पूर्ण नाव समीर सावंत आहे. पण हे घड्याळ... हे तर माझ्या वडिलांचे होते, जे दहा वर्षांपूर्वी एका रेल्वे अपघातात बेपत्ता झाले होते. त्यांचा मृतदेह कधीच सापडला नव्हता.

रहस्याचा शेवट की सुरुवात?
गाडी प्लॅटफॉर्मवर आली. मी त्या घड्याळाकडे पाहत सुन्न झालो होतो. ज्या सावलीला मी अनोळखी समजत होतो, ती सावली माझ्या वडिलांची होती? की मला काही भास झाला होता?

मी गाडीत बसलो आणि खिडकीतून बाहेर पाहिले. प्लॅटफॉर्म क्रमांक ४ च्या त्याच टोकाला ती सावली पुन्हा उभी होती. त्याने आपला हात उंचावून मला निरोप दिला आणि धुक्यात विरघळून गेला. त्या रात्री मला समजले की, जगामध्ये अशा अनेक गोष्टी आहेत ज्या आपल्या कल्पनेपलीकडच्या आहेत. जे आपण डोळ्यांनी पाहतो, तेच सत्य असेल असे नाही.

तो अनुभव माझ्यासाठी केवळ एक भेट नव्हती, तर एक 'अकल्पित' संदेश होता की काही नाती मृत्यूच्या पलीकडेही आपल्याला शोधत येतात.

तथ्य सारांश (Emoji Summary)
🚉🌙👤🕵��♂️🕰�❄️🚂😨📁👣✨

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-22.03.2026-रविवार.
===========================================