अतृप्त घुंगरू: वाड्याच्या भिंतीतील गूढ-🏚️👣🧱🎶🤫⛏️🦴🩸🕊️🌑

[Atul Kaviraje]

भयकथा:-
========
जुने वाडे आणि पडकी घरे (Haunted Houses)-
=======================================

भिंतीतून येणारा पैंजणांचा आवाज-

अतृप्त घुंगरू: वाड्याच्या भिंतीतील गूढ-

कोकणातल्या 'रक्तगड' नावाच्या गावात एक प्रचंड मोठा आणि जुना वाडा होता. हा वाडा 'देशमुख वाडा' म्हणून ओळखला जायचा. गेल्या साठ-सत्तर वर्षांपासून हा वाडा रिकामा होता. वाड्याच्या भिंती चिरेबंदी दगडांच्या होत्या, पण काळाच्या ओघात त्यावर शेवाळ आणि वडाच्या पारंब्यांनी विळखा घातला होता. गावातील लोक दिवसाही त्या वाड्याच्या सावलीला उभे राहायला घाबरायचे. कारण एकच होतं—भिंतीतून येणारा पैंजणांचा आवाज.

सयाजी हा पुण्याचा एक तरुण आर्किटेक्ट. त्याला जुन्या वास्तूंचे पुनरुज्जीवन (Restoration) करण्यात रस होता. देशमुख घराण्याच्या वारसांनी सयाजीला हा वाडा पुन्हा राहण्यायोग्य करण्यासाठी पाचारण केलं होतं. सयाजी आपल्या दोन सहकाऱ्यांसोबत, आशिष आणि समीरसोबत, गावात दाखल झाला.

वाड्याचा थरार
पहिल्या दिवशी जेव्हा सयाजीने वाड्याचा महादरवाजा उघडला, तेव्हा एक थंड हवेची झुळूक अंगावर शहारे आणून गेली. वाड्याच्या आतलं वातावरण बाहेरच्या उन्हापेक्षा अगदी उलट होतं. दुपारच्या दोन वाजताही तिथे संधिप्रकाश होता.

"सयाजी, इथे काहीतरी विचित्र वाटतंय रे," समीरने आजूबाजूला पाहत म्हटलं.

"अरे हे जुने वाडे असेच असतात, फक्त धूळ आणि जाळी आहेत," सयाजीने दुर्लक्ष करत उत्तर दिलं.

रात्रीचे दहा वाजले होते. वाड्याच्या माजघरात त्यांनी आपले अंथरूण टाकलं होतं. अचानक, वाड्याच्या उजव्या बाजूच्या भिंतीतून एक सूक्ष्म आवाज येऊ लागला.
छुम... छुम... छन-छन...

सयाजी झोपेतून दचकून उठला. त्याने कान देऊन ऐकलं. तो आवाज निश्चितच पैंजणांचा होता. जणू एखादी नर्तकी त्या दगडांच्या भिंतीच्या पलीकडे नाचत होती. त्याने टॉर्च घेतला आणि भिंतीकडे गेला. त्याने भिंतीवर कान ठेवला, तर आवाज अधिक स्पष्ट झाला. पण भिंतीच्या पलीकडे तर काहीच नव्हतं, फक्त दुसरा बंदिस्त खोलीचा भाग होता ज्याचा दरवाजा वर्षानुवर्षे उघडला गेला नव्हता.

खिळवून ठेवणारा अनुभव
दुसऱ्या दिवशी सयाजीने त्या भिंतीचा इतिहास शोधण्याचा प्रयत्न केला. गावकऱ्यांनी सांगितलं की, शंभर वर्षांपूर्वी या वाड्यात 'चंद्रमुखी' नावाची एक सुंदर नर्तकी राहायची. वाड्याच्या मालकाला ती आवडायची, पण काही कारणास्तव तिला त्या भिंतीच्या मागे जिवंत चिणून मारलं होतं. तेव्हापासून तिचे पाय थबकले नाहीत.

त्या रात्री सयाजीने एक प्रयोग करायचं ठरवलं. त्याने भिंतीजवळ एक रेकॉर्डर ठेवला. मध्यरात्री पुन्हा तोच आवाज सुरू झाला. पण यावेळी आवाज फक्त पैंजणांचा नव्हता, तर कोणीतरी भिंत आतून ओरखडत असल्याचा आवाज येत होता. खस... खस... खस...

अचानक, भिंतीवरची काही चुनखडी गळून पडली. सयाजीच्या टॉर्चच्या प्रकाशात त्याला दिसलं की भिंतीतून रक्तासारखा लाल द्रव पाझरत होता. समीर आणि आशिष घाबरून वाड्याच्या बाहेर पळाले, पण सयाजीला त्या रहस्याने जखडून ठेवलं होतं. त्याने हातातली कुदळ उचलली आणि त्या भिंतीवर प्रहार केला.

जसा पहिला प्रहार झाला, तसा संपूर्ण वाडा हादरला. भिंतीतून एक आर्त किंकाळी उमटली. सयाजीने जोरजोरात भिंत फोडायला सुरुवात केली. भिंतीचा एक भाग कोसळला आणि आतून एक जुना, सोन्याचा पैंजण बाहेर पडला. पण त्या पैंजणासोबतच एक पांढरंशुभ्र हाडही बाहेर आलं.

सयाजीला समजलं की, ती नर्तकी आजही तिथेच अडकलेली आहे. त्याने ते अवशेष बाहेर काढले आणि योग्य विधी करून तिचे अंत्यसंस्कार केले. त्या रात्रीनंतर तो आवाज कायमचा थांबला. पण आजही सयाजीला शांततेत कधीतरी तो छुम-छुम असा भास होतोच.

Emoji Summary:
🏚�👣🧱🎶🤫⛏️🦴🩸🕊�🌑

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-22.03.2026-रविवार.
===========================================