कपाटातील सावली: संपत नसलेल्या भयाचे अस्तर-🏠🚪👀 ➡️ 👣🦴😱 ➡️ 🏚️🌑♾️

[Atul Kaviraje]

"भय इथले संपत नाही..."  KATHA-
===============================
घराच्या भिंतींमधील दडलेले भय 🏠👣
जिथे माणूस सर्वात सुरक्षित असतो, तिथेच जेव्हा भीती वास्तव्य करते-
=====================================================

कपाटाच्या कोपऱ्यातून सतत आपल्याकडे बघणारे दोन डोळे 👀

कपाटातील सावली: संपत नसलेल्या भयाचे अस्तर-

प्रस्तावना: नव्या घराचा जुना कोपरा

पुण्यातील धावपळीच्या जीवनापासून दूर, समीर आणि सईने शहराच्या टोकाला असलेल्या एका जुन्या वाड्याच्या जागेवर बांधलेल्या 'अनुग्रह' बंगल्यात प्रवेश केला. बंगल्याची रचना आधुनिक होती, पण त्याच्या भिंतींमध्ये जुन्या वाड्याचे काही अवशेष तसेच ठेवले होते. समीरला प्राचीन वस्तूंची आवड होती, म्हणून त्याने त्याच्या बेडरूममध्ये एक अवाढव्य, शिसवी लाकडाचे जुने कपाट ठेवले होते.

सईला सुरुवातीपासूनच त्या कपाटाची भीती वाटायची. "समीर, हे कपाट खूप भयानक वाटतंय, आपण हे बदलूया का?" तिने विचारले. पण समीरने हसण्यावारी नेले. त्याला माहित नव्हते की, ज्या भिंती माणूस स्वतःच्या सुरक्षेसाठी बांधतो, त्याच भिंती कधीकधी भयाला जन्म देतात.

१. ती पहिली जाणीव
पहिली काही रात्री शांततेत गेली. पण तिसऱ्या रात्री, जेव्हा पावसाची रिमझिम सुरू होती, सईला अचानक जाग आली. तिला जाणवले की खोलीत कोणीतरी आहे. तिने डोळे उघडले नाहीत, पण तिला एक विचित्र 'पाहिलं जाण्याचा' भास (Feeling of being watched) होत होता.

तिने हळूच डोळे किलकिले केले. बेडरूमच्या कोपऱ्यात असलेल्या त्या शिसवी कपाटाचा दरवाजा किंचित उघडा होता. त्या काळोख्या भेगेतून दोन चमकणारे, पिवळसर डोळे तिच्याकडे एकटक बघत होते. सईची भीतीमुळे दातखिळी बसली. तिने ओरडण्याचा प्रयत्न केला, पण आवाज फुटला नाही. क्षणार्धात तिने डोळे गच्च मिटून घेतले आणि देवाचे नाव घेऊ लागली. सकाळी उठल्यावर तिला वाटले की ते कदाचित स्वप्न असावे.

२. भिंतींमधील हालचाल
दुसऱ्या दिवशी समीर कामावर गेल्यावर सईने धाडस करून त्या कपाटाची तपासणी केली. कपाट रिकामे होते, फक्त एक जुना, कुबट वास येत होता. पण एक गोष्ट तिला खटकली—कपाटाच्या मागची भिंत नेहमीपेक्षा जास्त थंड होती.

दुपारी सई स्वयंपाकघरात असताना तिला बेडरूममधून काहीतरी ओरखडल्याचा आवाज आला. खर्च... खर्च... जणू काही कुणीतरी भिंतीच्या आतून नखांनी सिमेंट खरवडत आहे. ती धावत तिथे गेली, पण तिथे कोणीच नव्हते. मात्र, कपाटाचा जो दरवाजा तिने नीट बंद केला होता, तो पुन्हा किंचित उघडा झाला होता. त्या कोपऱ्यातून तिला असे वाटले की कुणीतरी सावलीसारखे सरकले.

३. 'भय इथले संपत नाही...'
रात्र झाली की बंगल्यातील वातावरण बदलायचे. समीरला आता सईच्या तक्रारींवर विश्वास बसू लागला होता, कारण आता त्यालाही रात्रीच्या वेळी कोणीतरी चालल्याचा आवाज येत होता. पाय न उचलता कोणीतरी फरशीवरून पाय ओढत चालत असल्याचा तो आवाज अंगावर काटा आणणारा होता.

एके रात्री समीर मुद्दाम जागा राहिला. रात्रीचे बरोबर ३ वाजले होते. खोलीत अचानक गारवा वाढला. कपाटाचा दरवाजा हळूच, विनाआवाज उघडला. त्यातून दोन डोळे पुन्हा दिसले. यावेळी ते डोळे केवळ बघत नव्हते, तर ते कपाटातून बाहेर येत होते. एका लांब, काळपट आणि हाडांच्या सापळ्यासारख्या हाताने कपाटाची कडा धरली. तो हात इतका लांब होता की तो कपाटातून निघून थेट समीरच्या बेडपर्यंत पोहोचू शकत होता.

४. दडलेले सत्य
समीरने तात्काळ लाईट लावला. समोर काहीच नव्हते. पण कपाटाच्या कोपऱ्यात भिंतीवर नखांचे खोल ओरखडे उमटले होते. दुसऱ्या दिवशी त्यांनी एका जाणकार वास्तुशास्त्रज्ञाला बोलावले. जुन्या नकाशांची तपासणी केल्यावर धक्कादायक सत्य समोर आले.

ज्या भिंतीला लागून ते कपाट होते, त्या भिंतीच्या मागे एक छोटी 'गुप्त खोली' होती. जुन्या काळात तिथे एका व्यक्तीला जिवंत भिंतीत गाडले गेले होते, अशी अफवा होती. ती व्यक्ती मरताना केवळ त्या भेगेतून जगाकडे बघत राहिली होती. कपाटाचा तो कोपरा म्हणजे त्या प्रेताच्या डोळ्यांसमोरचा शेवटचा दृश्य भाग होता.

५. शेवट की नवी सुरुवात?
समीर आणि सईने तो बंगला सोडून देण्याचा निर्णय घेतला. त्यांनी कपाट जाळून टाकले आणि ती भिंत तोडून पुन्हा बांधली. त्यांना वाटले आता सर्व संपले. ते एका नव्या शहरात, नव्या फ्लॅटमध्ये राहायला गेले.

फ्लॅटच्या पहिल्या रात्री सई शांतपणे झोपली होती. पण मध्यरात्री तिला पुन्हा तोच कुबट वास आला. तिने थरथरत्या हाताने बेडच्या बाजूचे कपाट पाहिले. त्या नव्या कोऱ्या कपाटाचा दरवाजाही किंचित उघडा होता आणि त्यातून तेच दोन पिवळे डोळे तिला सांगत होते की—"भय इथले संपत नाही..." जागा बदलली तरी सावली तीच होती.

Emoji Summary
🏠🚪👀 ➡️ 👣🦴😱 ➡️ 🏚�🌑♾️

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-23.03.2026-सोमवार.
===========================================