“वाड्यातील दागिन्यांची राखण” – आजीच्या प्रेतात्म्याची कहाणी-🏚️👵💰👻😨🙏✨

[Atul Kaviraje]

'प्रेतात्मा' (Ghost/Disembodied Soul) KATHA=
=====================================
अतृप्त इच्छा आणि मुक्ती (Unfulfilled Desires & Salvation)
ज्या आत्म्यांच्या इच्छा जिवंतपणी पूर्ण झाल्या नाहीत, अशा प्रेतात्म्यांच्या कथा-
================================================

जुन्या वाड्यात आपल्या दागिन्यांचे रक्षण करणारी आजी-

"वाड्यातील दागिन्यांची राखण" – आजीच्या प्रेतात्म्याची कहाणी-

कोकणातील कुडाळजवळचं "भाटवाडी" गाव... गावाच्या टोकाला एक जुना, भव्य वाडा उभा होता. काळ्या दगडांनी बांधलेला, लाकडी खिडक्या, मोठं अंगण, आणि नेहमी अंधारलेले खोल कोपरे. त्या वाड्याबद्दल गावात अनेक गोष्टी सांगितल्या जायच्या—विशेषतः एक गोष्ट... त्या वाड्यात अजूनही "आजी" वावरते.

त्या वाड्याची मालकीण होती—गोदावरीबाई. सगळे त्यांना प्रेमाने "आजी" म्हणायचे. खूप कष्टाने त्यांनी घर उभं केलं होतं. नवऱ्याच्या मृत्यूनंतर त्यांनी एकट्याने संसार सांभाळला, मुलांना वाढवलं.

पण त्यांचं एक वेगळंच वैशिष्ट्य होतं—त्यांना त्यांच्या दागिन्यांची खूप आवड होती.

त्यांच्या जवळ सोन्याचे हार, बांगड्या, नथ, पैंजण—असं खूप काही होतं. पण त्या कुणावरही विश्वास ठेवत नसत. "हे सगळं मी माझ्या मेहनतीने मिळवलंय," त्या म्हणायच्या, "कोणालाही हात लावू देणार नाही."

त्यांनी ते सगळे दागिने वाड्यातल्या एका गुप्त खोलीत लपवून ठेवले होते.

वय वाढत गेलं... आणि एक दिवस गोदावरीबाईंचं निधन झालं.

मुलांनी शहरात स्थायिक होण्याचा निर्णय घेतला. वाडा रिकामा पडला.

पण... काहीतरी तिथे अजूनही होतं.

रात्री वाड्यातून आवाज यायचे—पैंजणांची खणखण, दरवाजे आपोआप उघडणं-बंद होणं... आणि कधी कधी, एका म्हाताऱ्या बाईची सावली दिसायची.

गावकऱ्यांनी सांगितलं—"आजी अजूनही तिच्या दागिन्यांचं रक्षण करते."

काही वर्षांनी, गोदावरीबाईंचा नातू—अभिजीत—शहरातून परत आला. त्याला वाडा विकायचा होता.

"हे सगळं फालतू आहे," तो म्हणाला, "कोणतीही आत्मा-वात्मा नसते."

तो वाड्यात राहायला गेला.

पहिली रात्र शांत गेली. पण दुसऱ्या रात्री...

अभिजीतला अचानक आवाज ऐकू आला—छम... छम...

जणू कोणीतरी पैंजण घालून चालत होतं.

तो उठला, टॉर्च घेतला, आणि आवाजाच्या दिशेने गेला.

वाड्याच्या मागच्या बाजूला, जुन्या खोलीसमोर तो थांबला.

दरवाजा आपोआप उघडला.

आत... एक मंद प्रकाश होता.

आणि तिथे...

एक वृद्ध स्त्री बसलेली होती.

पांढऱ्या नऊवारीत, केस बांधलेले, आणि समोर दागिन्यांचा ढीग.

अभिजीतचा श्वास अडकला.

"आ...आजी?"

ती स्त्री हळूहळू वर पाहिली.

हो... तीच होती—गोदावरीबाई.

"तू आलास?" तिचा आवाज शांत पण गंभीर होता.

अभिजीत थरथरत म्हणाला, "तू... तू इथे कशी?"

ती हसली. "मी इथून कधीच गेले नाही."

"का?" अभिजीतने विचारलं.

"कारण माझं मन अजून इथेच अडकलेलं आहे," ती म्हणाली, "हे दागिने... माझं सगळं आयुष्य... मी त्यांना सोडू शकले नाही."

अभिजीत काही क्षण शांत राहिला.

"पण आजी... यासाठी तू इथे अडकून राहिली आहेस?" तो म्हणाला.

तीच्या डोळ्यांत पाणी आलं.

"मला वाटलं, हेच माझं सर्वस्व आहे... पण आता कळतंय, मी चूक केली."

अभिजीतला तिची दया आली.

"आजी... तुला मुक्त व्हायचं आहे का?"

ती हळूच म्हणाली, "हो... पण मला भीती वाटते... हे सगळं सोडून जायची..."

अभिजीतने धैर्याने निर्णय घेतला.

दुसऱ्या दिवशी त्याने गावातल्या पुजाऱ्याला बोलावलं. दागिने बाहेर काढले. आणि गावातील मंदिरात ते दान करण्याचा निर्णय घेतला.

संध्याकाळी विधी सुरू झाला.

मंत्रोच्चार, दिवे, आणि एक शांत वातावरण.

अचानक... वाऱ्याचा झोत आला.

आणि गोदावरीबाईंचा आत्मा पुन्हा दिसला.

ती अभिजीतकडे पाहून हसली.

"धन्यवाद... तू मला मुक्त केलंस..."

तिने शेवटचा एकदा त्या दागिन्यांकडे पाहिलं... आणि मग डोळे मिटले.

क्षणात तिचं रूप प्रकाशात विलीन झालं.

त्या दिवसानंतर वाडा पुन्हा शांत झाला.

कोणतेही आवाज नाहीत, सावल्या नाहीत.

अभिजीतने वाडा विकला नाही—तो पुन्हा दुरुस्त करून राहायला लागला.

आणि त्याला समजलं—

खरं धन दागिन्यांमध्ये नसतं...

तर माणसांच्या प्रेमात आणि आठवणींमध्ये असतं.

Emoji Summary

🏚�👵💰👻😨🙏✨

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-27.03.2026-शुक्रवार.
===========================================