आज प्रवासात भेटली अनोळखी ती…

[adnyat_kavi]

गर्दीत हरवलेली, तरीही नजरेत भरलेली ती,
तीस-बत्तीसच्या वयातही लाजेची चांदणी घेऊन फिरणारी ती...

साडीच्या घड्यांतून डोकावत होती एक कोमल कहाणी,
केसांतल्या गजऱ्याने उधळली होती मंद सुवासाची निशाणी...

हातातल्या बॅगा, आणि मनातली कुठलीतरी घाई,
तरीही माझ्या शेजारी येऊन बसताना तिची नजर काही वेगळीच ठरली भाई...

हलकेच स्पर्श तिचा, जणू वाऱ्याची गोड झुळूक,
क्षणभर त्या स्पर्शाने मनात पेटली एक अनामिक धुकधूक...

पदर सावरताना तिचे बोट माझ्या मांडीला स्पर्शून गेले,
आणि त्या क्षणी वेळेने जणू आपले पंख थोडे थांबवले...

तिरक्या नजरेतून ती बोलत होती काही न सांगता,
हसू तिचं लाजरं, पण मनात खोल काहीतरी रंगवता...

ओळख निघाली, तीच माझ्या गावची ओळखीची वाट,
क्षणात अनोळखीपण हरपून, जुळला एक हळवा धागा हातात...

हळूहळू खुलत गेली ती, जणू उमलतं एखादं फूल,
आणि त्या प्रवासात, माझ्या मनात उमटलं एक गोड, नाजूक शृंगाराची झूल... 🌸