घर: एक जिवंत थडगे (The Living Tomb)-🏚️💺👣 ➡️ ⚰️🌑👻 ➡️ 😱🔑♾️

[Atul Kaviraje]

"भय इथले संपत नाही..."  KATHA-
======================
घराच्या भिंतींमधील दडलेले भय 🏠👣
जिथे माणूस सर्वात सुरक्षित असतो, तिथेच जेव्हा भीती वास्तव्य करते-
====================================

ज्या घरात मृत्यू झाला, तिथेच पुन्हा जाणवणारे अस्तित्व ⚰️

घर: एक जिवंत थडगे (The Living Tomb)-

प्रस्तावना: वारशाने आलेलं भय
पुण्याजवळच्या खडकवासल्याच्या निर्जन भागात असलेला तो 'शांती निवास' नावाचा बंगला. नावाप्रमाणे तिथे कधीच शांती नव्हती. समीरला हा बंगला त्याच्या आजोबांकडून वारशाने मिळाला होता. आजोबांचा मृत्यू याच घरात, त्यांच्या लाडक्या आरामखुर्चीत बसलेला असताना झाला होता. लोक म्हणायचे की आजोबांचा या वास्तूवर इतका जीव होता की, प्राण सोडतानाही त्यांचे डोळे घराच्या छताकडेच खिळले होते. समीरला या गोष्टींवर विश्वास नव्हता, पण जेव्हा तो सईसोबत तिथे राहायला आला, तेव्हा त्या घराच्या भिंतींनी स्वतःच बोलायला सुरुवात केली.

१. खुर्चीची ती जुनी सवय
समीर आणि सईने घरात प्रवेश केला तेव्हा सगळीकडे धूळ आणि कुबट वास होता. हॉलच्या मध्यभागी ती जुनी, शिसवी लाकडाची आरामखुर्च तशीच होती. समीरने ती कोपऱ्यात हलवली. पण त्याच रात्री, जेव्हा घरात पूर्ण शांतता होती, तेव्हा हॉलमधून एक विशिष्ट आवाज येऊ लागला— कर्क... कर्क... कर्क... जणू काही कुणीतरी त्या खुर्चीत बसून ती जोरात हलवत आहे.

समीर टॉर्च घेऊन बाहेर आला. खुर्ची रिकामी होती, पण ती अजूनही संथपणे हलत होती. खिडक्या बंद होत्या, वारा नव्हता, मग खुर्ची हलली कशी? समीरने ती खुर्च स्थिर केली, पण जसा तो वळला, तसा त्याला त्याच्या मानेवर एक अतिशय थंड श्वास जाणवला. जणू काही कुणीतरी अगदी त्याच्या कानाजवळ उभं राहून त्याला पाहत होतं.

२. भिंतींत दडलेला इतिहास
दुसऱ्या दिवशी सईला स्वयंपाकघरात काम करताना विलक्षण अनुभव आला. तिला जाणवलं की, घराच्या भिंतींमधून कुणीतरी रडण्याचा किंवा कुजबुजण्याचा आवाज येत आहे. तिने भिंतीवर कान लावला, तेव्हा तिला जाणवलं की आवाज सिमेंटच्या आतून येत नाहीये, तर त्या भिंतीच जणू श्वास घेत आहेत.

ज्या घरात कुणाचा तरी अकाली किंवा तीव्र ओढीने मृत्यू होतो, तिथे त्या व्यक्तीची ऊर्जा भिंतींमध्ये शोषली जाते. आजोबांना हे घर विकायचं नव्हतं, आणि समीरने तिथे येऊन फर्निचर बदलायला सुरुवात केली होती. हे त्या 'अस्तित्वा'ला मान्य नसावं. दुपारी सई जेव्हा आरशासमोर उभी होती, तेव्हा तिला आरशात स्वतःच्या चेहऱ्याऐवजी आजोबांचा रागीट चेहरा क्षणभर दिसला आणि आरसा कडाडून फुटला.

३. अस्तित्व: जे दिसत नाही पण जाणवतं
रात्रीचे १२ वाजले होते. बेडरूमचा दरवाजा हळूहळू उघडला. समीरला वाटलं सई पाणी प्यायला गेली असेल. पण सई त्याच्या बाजूलाच शांत झोपली होती. मग दारात उभं असलेलं ते सावलीसारखं शरीर कुणाचं होतं? ती आकृती हळूहळू बेडच्या जवळ आली. तिचा आकार आजोबांसारखाच होता, पण तिचे डोळे कोळशासारखे काळे आणि पोकळ होते.

समीरची भीतीमुळे दातखिळी बसली. त्याला ओरडायचं होतं, पण त्याचा गळा कुणीतरी घट्ट आवळल्यासारखा वाटत होता. त्या आकृतीने आपला थंडगार हात समीरच्या कपाळावर ठेवला. समीरला त्या स्पर्शात मृत्यूची थंडी जाणवली. "हे... घर... माझं... आहे..." असा एक खोल, विव्हळणारा आवाज त्याच्या मेंदूत घुमला.

४. भयाचा शेवट नसतोच...
समीर आणि सईने दुसऱ्याच दिवशी घर सोडून जाण्याचा निर्णय घेतला. त्यांनी सगळं सामान आवरलं आणि कारमध्ये बसले. गेटमधून बाहेर पडताना समीरने एकदा मागे वळून पाहिलं. वरच्या मजल्याच्या खिडकीतून आजोबांची ती सावली त्यांना हात हलवून निरोप देत होती.

ते शहरातल्या त्यांच्या जुन्या फ्लॅटवर आले. "चला, सुटलो एकदाचे त्या संकटातून," समीर सुस्कारा सोडत म्हणाला. सईने मान हलवली. रात्री समीर जेव्हा झोपायला गेला, तेव्हा त्याला पुन्हा तोच कुबट वास आला. त्याने चादर अंगावर ओढली, पण त्याच्या पायाला काहीतरी थंड लागलं.

५. "भय इथले संपत नाही..."
त्याने पटकन लाईट लावला. बेडच्या कोपऱ्यात आजोबांची ती जुनी आरामखुर्ची ठेवली होती, जी त्याने खडकवासल्याच्या बंगल्यातच सोडली होती. खुर्ची संथपणे हलत होती आणि त्यावर कुणीच नव्हतं, पण खुर्चीच्या मऊ गादीवर कुणीतरी बसल्याची खोल खूण उमटलेली होती.

समीरला समजलं, मृत्यू झालेली व्यक्ती घराला सोडून जात नाही, तर ती ज्याच्यावर प्रेम करते (किंवा ज्याचा द्वेष करते), त्याच्यासोबत सावलीसारखी फिरते. वास्तू बदलली तरी 'वास्तव्य' बदलत नाही.

Emoji Summary
🏚�💺👣 ➡️ ⚰️🌑👻 ➡️ 😱🔑♾️

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-03.04.2026-शुक्रवार.
===========================================