वंशवेल: पिढीजात वाड्याचे रक्तरंजित गुपित-🏚️🩸📜🧒⛓️🔥😱🔕👣🌑

[Atul Kaviraje]

भयकथा:-
======
जुने वाडे आणि पडकी घरे (Haunted Houses)-
===============================

पिढीजात घराचे रक्तरंजित गुपित.

वंशवेल: पिढीजात वाड्याचे रक्तरंजित गुपित-

कोकणातल्या 'शृंगारपूर' नावाच्या एका आडवळणी गावात 'कुलकर्णी वाडा' नावाचा एक प्रचंड मोठा वाडा उभा होता. हा वाडा म्हणजे गावातील सर्वात जुनी आणि गूढ वास्तू. काळ्या पाषाणात बांधलेल्या या वाड्याच्या भिंतींवर आज शेवाळ चढलं होतं आणि वाड्याच्या खिडक्यांचे तावदान फुटून तिथे वटवाघळांनी वस्ती केली होती. या वाड्याबद्दल गावात एक म्हण प्रसिद्ध होती— "कुलकर्णी वाड्याच्या उंबरठ्याबाहेर पाऊल पडतं, पण आत गेलेला माणूस कधीच बाहेर पडत नाही."

अविनाश हा या पिढीचा शेवटचा वारस. तो मुंबईत एका मोठ्या कंपनीत कामाला होता. वडिलांच्या निधनानंतर हा पिढीजात वाडा विकण्यासाठी तो पहिल्यांदाच शृंगारपूरला आला होता. त्याच्यासोबत त्याची पत्नी सायली आणि पाच वर्षांचा मुलगा अर्णव सुद्धा होता.

वाड्याचा गूढ प्रवेश
जेव्हा अविनाशने वाड्याचे जड लाकडी दरवाजे उघडले, तेव्हा एक विचित्र, कुबट आणि लोखंडी गंजल्यासारखा वास त्याच्या नाकात शिरला. वाड्याच्या माजघरात एक मोठं 'वंशवेल' (Family Tree) रेखाटलेलं होतं. त्या भिंतीवर पिढ्यानपिढ्यांच्या पुरुषांची नावे कोरलेली होती, पण एक गोष्ट विचित्र होती—प्रत्येक नावाच्या शेजारी एक छोटासा लाल ठिपका होता.

"अविनाश, हे घर किती थंड आहे ना? भर उन्हातही इथे थंडी वाजतेय," सायलीने आपला पदर सावरत म्हटलं.

अविनाशने हसण्यावारी नेलं. "जुनी घरं अशीच असतात सायली. जाड भिंतींमुळे बाहेरचं ऊन आत येत नाही."

रात्रीची वेळ झाली. वाड्यात वीज नव्हती, म्हणून त्यांनी कंदील लावले होते. रात्रीच्या शांततेत वाड्याच्या छतावर कोणाचे तरी पाय ओढत चालल्याचा आवाज येऊ लागला. खर्च... खर्च... खर्च... जणू कोणीतरी जड साखळदंड ओढत नेत होतं.

रक्तरंजित इतिहासाचा उलगडा
मध्यरात्री अर्णव अचानक ओरडत उठला. "बाबा! तो काका मला बोलावतोय!" त्याने भिंतीतल्या एका गुप्त दरवाजाकडे बोट दाखवलं. तो दरवाजा इतका जुना होता की तो भिंतीचाच एक भाग वाटत होता. अविनाशने धाडस करून तो दरवाजा ढकलला. आत एक अरुंद जिना खाली तळघराकडे जात होता.

कुतूहलापोटी अविनाश टॉर्च घेऊन खाली गेला. तिथे जे दृश्य होतं ते पाहून त्याच्या पायाखालची जमीनच सरकली. तळघराच्या मध्यभागी एक जुनी 'नरबळी' देण्याची शिला होती. त्यावर वाळलेल्या रक्ताचे डाग स्पष्ट दिसत होते. भिंतीवर काही जुनी पत्रे होती, जी वाचल्यावर अविनाशला त्याच्या पूर्वजांचे भयानक गुपित समजले.

शंभर वर्षांपूर्वी, या वाड्यातल्या एका पूर्वजाने आपली संपत्ती आणि सत्ता टिकवून ठेवण्यासाठी एका अघोरी विद्येचा आधार घेतला होता. त्या विद्येनुसार, प्रत्येक पिढीच्या पहिल्या मुलाचा बळी या वाड्याच्या पायात द्यावा लागायचा, तरच कुलकर्णी घराण्याचा 'वंशवेल' बहरणार होता. अविनाश हा स्वतः दुसरा मुलगा असल्यामुळे वाचला होता, पण त्याचे वडील आणि आजोबांनी त्यांच्या थोरल्या भावांना 'अपघात' दाखवून इथेच संपवलं होतं.

अंतिम थरार
अचानक तळघराचा दरवाजा जोरात बंद झाला. कंदील विझला. अंधारात अविनाशला त्याच्या आजूबाजूला अनेक जळक्या सावल्या दिसू लागल्या. त्या सावल्या त्या निरागस मुलांच्या होत्या ज्यांचा बळी या वाड्याने घेतला होता.

"आता तुझी पाळी आहे... तुझा मुलगा हा आमचा पुढचा अंश आहे!" एक भयाण, ओरडणारा आवाज घुमला.

अविनाशने पाहिले की अर्णव स्वतःहून त्या शिलेकडे चालत जात होता, जणू त्याला कोणीतरी संमोहित केलं होतं. अविनाशने तातडीने खिशातून आगपेटी काढली आणि तिथे असलेल्या जुन्या तेलाच्या पिंपांना आग लावली. आग भडकली आणि त्या सावल्या किंचाळू लागल्या. अविनाशने अर्णवला उचलले आणि तो जीव मुठीत धरून वरच्या दिशेला धावला.

वाड्याने पेट घेतला होता. जणू त्या आगीत शंभर वर्षांचे ते पाप जळून खाक होत होतं. बाहेर पडताच वाड्याचा डोलारा कडकड कोसळला. कुलकर्णी वाडा आता फक्त राखेचा ढीग उरला होता. अविनाशने आपल्या मुलाला घट्ट मिठी मारली. वाडा नष्ट झाला होता, पण त्या रात्री त्याने पाहिलेले ते रक्ताने माखलेले हात त्याच्या स्वप्नात कायमचे राहणार होते.

Emoji Summary:
🏚�🩸📜🧒⛓️🔥😱🔕👣🌑

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-06.04.2026-सोमवार. 
===========================================