काळ्या सावल्यांचा वेढा: सूड, अघोरी विधी आणि विनाशाचा फेरा-1-😡 🖐️ 💥 🚶‍♂️ 🌑

[Atul Kaviraje]

'जारण-मारण' KATHA-
================
सूड आणि काळी जादू (Revenge & Dark Arts)
जेव्हा माणूस रागाच्या किंवा द्वेषाच्या भरात अघोरी मार्गाचा अवलंब करतो.
============================================

अपमानाचा बदला घेण्यासाठी केलेला 'लिंबू-टाचणी' प्रयोग-

काळ्या सावल्यांचा वेढा: सूड, अघोरी विधी आणि विनाशाचा फेरा-

प्रस्तावना
माणसाचा अहंकार हा एका काचेच्या भांड्यासारखा असतो, जो एकदा तुटला की त्याच्या टोचणाऱ्या काचा समोरच्याचं आयुष्य रक्तबंबाळ करतात. पण जेव्हा हाच अहंकार 'सूडा'चे रूप घेतो, तेव्हा माणूस नीती-अनीतीची चाड सोडून अशा अंधाऱ्या वाटा धरतो, जिथून परतण्याचा कोणताही मार्ग नसतो. कोकणातील एका दुर्गम गावातील ही कथा, मानवी द्वेष आणि अघोरी 'जारण-मारण' विद्येच्या भीषण परिणामांची साक्ष देते.

अपमानाची ठिणगी
रत्नागिरी जिल्ह्यातील 'काळभैरव' नावाचे एक छोटेसे गाव. या गावात वामनराव हे एक प्रतिष्ठित बागायतदार होते. त्यांचा स्वभाव शिस्तप्रिय पण अत्यंत गर्विष्ठ होता. याच गावात सखाराम नावाचा एक गरीब मजूर त्यांच्या बागेत काम करायचा. सखाराम प्रामाणिक होता, पण एकदा बागेतील काही झाडांना कीड लागली आणि वामनरावांचा पारा चढला.

भर चौकात, गावातील लोकांसमोर वामनरावांनी सखारामला चोर ठरवले आणि त्याच्या कानशिलात लगावली. "तुझ्यासारख्या भिकाऱ्याला माझ्या बागेत जागा नाही, चल निघ!" असे म्हणून त्याचा अपमान केला. सखारामच्या डोळ्यांत पाणी आले, पण त्या पाण्यासोबतच तिथे सूडाचा एक निखारा पेटला. त्याने मनातच शपथ घेतली, "वामनराव, ज्या हाताने मला मारलंत, तो हात आणि ज्या वैभवावर तुम्ही उडताय, ते वैभव मी मातीत मिळवेन."

अघोरी विद्येचा शोध
सखाराम सूडाने पेटला होता. तो गावापासून दूर असलेल्या एका जुन्या स्मशानाजवळ राहणाऱ्या 'भैरव बाबा' नावाच्या मांत्रिकाकडे गेला. हा मांत्रिक 'जारण-मारण' आणि वशीकरण विद्यांमध्ये माहीर असल्याचे मानले जाई. सखारामने आपली व्यथा मांडली आणि वामनरावांचा सर्वनाश करण्याची मागणी केली.

मांत्रिकाने कुत्सितपणे हसून विचारले, "सूड घ्यायचा असेल तर किंमत मोजावी लागेल. ही विद्या दुधारी तलवार आहे, ती वापरताना तुझेही रक्ताचे पाणी होईल. तयार आहेस?" सूडाने आंधळ्या झालेल्या सखारामने होकार दिला.

लिंबू-टाचणी प्रयोग आणि अमावस्येची रात्र
विधीसाठी अमावस्येची रात्र निवडली गेली. एका जुन्या वडाच्या झाडाखाली अघोरी मांड मांडला गेला. कुंकू, काळी बाहुली, सात सुया (टाचण्या), आणि एक पिवळे धमक लिंबू पूजेसाठी ठेवले गेले. मांत्रिकाने मंत्रोच्चार सुरू केले. सखारामला वामनरावांच्या घराच्या उंबरठ्याची माती आणायला लावली होती.

विधी सुरू झाला. मांत्रिकाने ते लिंबू हातात घेतले आणि एकामागून एक टाचण्या त्यात खुपसण्यास सुरुवात केली. प्रत्येक टाचणी खुपसताना तो वामनरावांच्या शरीराच्या एका भागाचे नाव घेत होता. "पहिली टाचणी पावलात - त्यांची चाल थांबो! दुसरी टाचणी हातात - त्यांचे कर्तृत्व संपो! तिसरी टाचणी हृदयात - त्यांची शांती भंगो!"

सखाराम हे सर्व डोळे फाडून बघत होता. त्याला वाटले आपण आता जिंकणार. विधी संपल्यानंतर मांत्रिकाने ते लिंबू आणि काळी बाहुली सखारामला दिली आणि ती वामनरावांच्या बागेतील एका कोपऱ्यात गाडायला सांगितली.

विनाशाचे तांडव
विधी झाल्याच्या काही दिवसांतच वामनरावांच्या घरात विचित्र प्रकार घडू लागले. त्यांच्या बागेतील फळ देणारी झाडे अचानक वाळू लागली. विहिरीचे पाणी काळे पडले. सर्वात भयंकर म्हणजे, वामनरावांच्या उजव्या हाताला विलक्षण वेदना सुरू झाल्या, ज्या हाताने त्यांनी सखारामला मारले होते. डॉक्टरांना काहीही कळेना. रात्रीच्या वेळी वामनरावांना त्यांच्या खोलीत कोणाच्या तरी पैंजणांचा आणि रडण्याचा आवाज ऐकू येऊ लागला.

त्यांच्या पत्नीची प्रकृती खालावली आणि एकुलता एक मुलगा रस्ते अपघातात गंभीर जखमी झाला. वामनरावांचे हसते-खेळते घर स्मशानासारखे भासू लागले. त्यांना सतत असे वाटे की कोणीतरी त्यांच्या पाठीवर टाचण्या टोचत आहे.

Emoji Summary:
😡 🖐� 💥 🚶�♂️ 🌑 🕯� 🍋 📍 🧿 🏚� 🤒 🔥 🩸 🛐 🥀

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-09.04.2026-गुरुवार.
===========================================