शून्य प्रहराचा साक्षीदार: पडक्या वाड्याचे रक्तांकित रहस्य-1🏚️🏚️🏚️ ➔ 🚶‍♂️📸 ➔

[Atul Kaviraje]

हॉरर व्हिला (Horror Villa) KATHA-
==============================
अतृप्त आत्मे आणि झपाटलेल्या वास्तू 🏚�
जुन्या वाड्यांमधील अंधाऱ्या कोपऱ्यात दडलेले सत्य-
================================

पडका वाडा: पिढ्यानपिढ्या बंद असलेल्या वाड्याचे रहस्य. 🗝�

शून्य प्रहराचा साक्षीदार: पडक्या वाड्याचे रक्तांकित रहस्य-

कोकणच्या घनदाट झाडीत वसलेले 'शिल्पग्राम' नावाचे छोटेसे गाव. या गावाच्या वेशीवर, एका उंच टेकडीवर उभा होता तो— 'हॉरर व्हिला'. खरं तर त्याचं नाव 'रघुनाथ निवास' होतं, पण गावकऱ्यांनी आणि तिथल्या दहशतीने त्याला 'हॉरर व्हिला' हे नाव बहाल केलं होतं. गेली सत्तर वर्षं त्या वाड्याचे दरवाजे उघडले नव्हते. वाड्याच्या भिंतींवर चढलेली काळी हिरवी शेवाळ आणि वडाच्या झाडाने भिंतीतून काढलेली मुळं, जणू एखाद्या अजगराप्रमाणे त्या वास्तूला आवळून धरत होती.

या वाड्याविषयी अनेक दंतकथा होत्या. कुणी म्हणे तिथे जुन्या काळात नरबळी दिला गेला होता, तर कुणी म्हणे की वाड्याच्या मालकाने आपल्याच कुटुंबाला संपवून स्वतःही तिथेच जीव दिला होता. पण सर्वात भयानक गोष्ट ही होती की, अमावस्येच्या रात्री त्या वाड्याच्या तिसऱ्या मजल्यावरील खिडकीत एक लाल दिवा आपोआप पेटायचा.

प्रकरण १: धाडसी पाऊल

समीर हा एक तरुण आर्किटेक्ट आणि शोधक. त्याला जुन्या वास्तूंचा अभ्यास करायला आवडायचं. विज्ञानावर विश्वास असलेला समीर अशा 'झपाटलेल्या' अफवांना मानत नसे. आपल्यासोबत कॅमेरा आणि काही तांत्रिक उपकरणं घेऊन तो 'हॉरर व्हिला'चं गुपित शोधायला निघाला. गावकऱ्यांनी त्याला खूप विनवलं, "बाबा, तिथे जाऊ नकोस. तो वाडा जिंवत माणसांना गिळंकृत करतो," पण समीरने कोणाचं ऐकलं नाही.

संध्याकाळचे सहा वाजले होते. सूर्याची शेवटची किरणं त्या वाड्याच्या तुटलेल्या कौलांवर पडली होती. समीरने वाड्याच्या महाद्वाराला लावलेली जड साखळ तोडली. 'कर्रर्र...' असा अंगावर काटा आणणारा आवाज करत दरवाजा उघडला. आत शिरताच एक कुबट, ओला आणि धुळीचा वास नाकात शिरला.

प्रकरण २: बंद खोलीचा सांगावा

समीरने टॉर्च लावला. वाड्याचा दिवाणखाना भव्य होता. वरच्या छताला लटकलेली झुंबरं धुळीने माखली होती. तिथल्या लाकडी जिना चढताना प्रत्येक पाऊल वाजत होतं. समीर जसा वर गेला, तसं त्याला जाणवू लागलं की कुणीतरी त्याचा पाठलाग करतंय. त्याने मागे वळून पाहिलं, पण तिथे फक्त अंधार होता.

अचानक, त्याच्या कानावर एक आवाज पडला. "समीर... समीर..."
तो आवाज एका लहान मुलीचा होता. समीर थबकला. "कोण आहे तिथे?" त्याने जोरात विचारलं. पण उत्तरादाखल फक्त वारा सुं-सुं करत खिडकीतून आत शिरला. तो तिसऱ्या मजल्याकडे वळला. तिथल्या एका खोलीला एक मोठं पितळी कुलूप होतं. हेच ते कुलूप होतं ज्याचं रहस्य पिढ्यानपिढ्या कुणाला उलगडलं नव्हतं.

समीरने आपल्या बॅगेतून पक्कड काढली आणि ते कुलूप तोडण्याचा प्रयत्न केला. काही प्रयत्नांनंतर कुलूप तुटलं. आतलं दृश्य पाहून समीरच्या काळजाचा ठोका चुकला.

प्रकरण ३: जुन्या डायरीचा उलगडा

ती खोली पूर्णपणे सजवलेली होती, जणू काही वेळापूर्वीच तिथे कुणीतरी राहत होतं. भिंतीवर एक मोठं तैलचित्र होतं— एका अतिशय सुंदर पण डोळ्यात उदासी असलेल्या स्त्रीचं. समोरच्या टेबलावर एक जुनी डायरी होती. समीरने ती डायरी उघडली. ती डायरी होती 'रघुनाथरावांची', त्या वाड्याच्या शेवटच्या मालकाची.

डायरीत लिहिलं होतं:
"आज अमावस्या आहे. मला भीती वाटतेय. माझा भाऊ, जो तांत्रिक विद्येच्या आहारी गेला आहे, तो या वाड्याच्या तळघरात काहीतरी अघोरी करत आहे. त्याला वाटतं की जर त्याने घरातील सर्वात प्रिय व्यक्तीचा बळी दिला, तर त्याला अमरत्व मिळेल. मला माझी मुलगी 'सानिका'ची काळजी वाटतेय..."

पुढची पानं रक्ताने माखलेली होती. शेवटच्या पानावर लिहिलं होतं— "त्याने आम्हाला मारलं, पण आमचे आत्मे या वाड्याला कधीच सोडणार नाहीत. जो कुणी हे कुलूप उघडेल, तो आमच्या मुक्ततेचा मार्ग बनेल किंवा आमचाच भाग होईल."

Emoji Summary
🏚�🏚�🏚� ➔ 🚶�♂️📸 ➔ 🗝�🔓 ➔ 📓🩸 ➔ 👻🔥 ➔ 🕊�✨

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-11.04.2026-शनिवार.
===========================================