बत्तासा-बेदाणाची 'खडू-कथा' आणि गुरुजींची गुळगुळीत फजिती-🍬🍇 -> 🏫🎒 -> 🤫🪨 ->

[Atul Kaviraje]

बत्तासा आणि बेदाणा—नावाप्रमाणेच एक गोड तर दुसरा चवीला आंबट-गोड. ही किशोरवयीन जोडगोळी म्हणजे शाळेच्या मुख्याध्यापकांसाठी डोकेदुखी आणि वर्गातील मुलांसाठी मनोरंजनाचा डोस आहे-खोड्या काढण्यात  'गोल्ड मेडलिस्ट'   KATHA-
=============================================================================================================================
🏫 वर्गातील खोड्या आणि शिक्षकांची फजिती (Classroom Chaos)
बाकावर बसून गुरुजींची दांडी गुल करणाऱ्या कथा-
===========================================

Chalk ऐवजी गुळगुळीत दगड ठेवताना ⬜

येथे सादर आहे शाळेच्या विश्वातील दोन अतरंगी मित्रांची—बत्तासा आणि बेदाणा—यांची पहिली खमंग आणि खुसखुशीत गाथा.

कथा शीर्षक: बत्तासा-बेदाणाची 'खडू-कथा' आणि गुरुजींची गुळगुळीत फजिती-

प्रकरण १: जोडी गोड, खोडी अफाट!
'सरस्वती विद्यामंदिर' या शाळेत दोन नावांची प्रचंड दहशत होती—बत्तासा आणि बेदाणा. बत्तासा म्हणजे रंगाने गोरापान, गोलमटोल आणि दिसायला अत्यंत निरागस; पण त्याच्या डोक्यात खोड्यांचे कारखाने २४ तास सुरू असायचे. दुसरीकडे बेदाणा म्हणजे सडपातळ, काळा-सावळा आणि चपळ, जो बत्तासाच्या योजनांना 'फिल्ड'वर राबवायचा.

शाळेचे मुख्याध्यापक 'साने सर' या दोघांना बघितले की कपाळाला हात लावायचे. या जोडीचा नियम होता—दिवसातून किमान एका शिक्षकाचा 'पोपट' झाल्याशिवाय घरी जायचे नाही. आज त्यांच्या निशाण्यावर होते 'कठोर' वृत्तीचे भूमितीचे शिक्षक—कुळकर्णी सर.

प्रकरण २: गुळगुळीत दगडांचा 'गुप्त' मिशन
कुळकर्णी सर फळ्यावर आकृत्या काढताना खडूचा असा काही आवाज करायचे की मुलांच्या कानातून रक्त येईल! बत्तासाला ही गोष्ट अजिबात आवडत नसे. त्याने बेदाणाला कोपऱ्यात बोलावले. "बेदाण्या, आज गुरुजींच्या खडूची जादू संपवायची आहे."

बत्तासाने ओढ्याकाठचे चार-पाच पांढरे शुभ्र, गोल आणि एकदम गुळगुळीत दगड आणले होते. हे दगड दिसायला हुबेहूब पांढऱ्या खडूच्या तुकड्यांसारखे होते. बेदाणा मधल्या सुट्टीत चोरपावलांनी वर्गात गेला आणि त्याने टेबलावरील खडूच्या डब्यातील सर्व खरे खडू काढून तिथे ते 'गुळगुळीत पांढरे दगड' सजवून ठेवले. बत्तासा बाहेरून टेहळणी करत होता. "काम फत्ते!" बेदाणा बाहेर येत म्हणाला.

प्रकरण ३: कुळकर्णी सरांची एन्ट्री आणि शांतता
बेल वाजली. कुळकर्णी सर हातात मोठा लाकडी कंपास घेऊन वर्गात आले. वर्गात स्मशानशांतता पसरली. बत्तासा आणि बेदाणा अगदी पहिल्या बाकावर 'आदर्श' विद्यार्थ्यांसारखे हात बांधून बसले होते. "आज आपण पायथागोरसचा प्रमेय शिकणार आहोत," सर कडाडले.

सरांनी फळ्याकडे वळून डब्यातून एक 'खडू' (म्हणजेच तो दगड) उचलला. त्यांनी पूर्ण ताकदीने फळ्यावर रेघ ओढण्याचा प्रयत्न केला— कट्ट! पण फळ्यावर रेघ उमटण्याऐवजी दगडाचा फळ्यावर घासल्याचा कर्रर्र... असा विचित्र आवाज आला. सरांना वाटलं खडू खराब आहे. त्यांनी तो फेकून दिला आणि दुसरा खडू उचलला.

प्रकरण ४: फळ्यावरचा संघर्ष आणि 'लाईव्ह' मनोरंजन
सरांनी दुसरा दगड उचलला आणि जोरात वर्तुळ काढायला गेले. पण दगड गुळगुळीत असल्यामुळे तो फळ्यावरून घसरला आणि थेट खिडकीच्या बाहेर उडाला. सर चक्रावून गेले. त्यांनी तिसरा खडू घेतला आणि डोळ्या जवळ आणून पाहिला. दिसायला तर तो पांढरा शुभ्र खडूच होता!

सरांनी तो जिभेला लावून बघितला (जुन्या शिक्षकांची सवय!). "हा खडू आहे की खडीसाखर? चवच लागत नाहीये!" सर ओरडले. वर्गातल्या मुलांना हसू आवरत नव्हतं. बत्तासाने हळूच बेदाणाला चिमटा काढला. सर आता वैतागले होते. त्यांनी तो खडू फळ्यावर आपटला, पण तो फुटला नाही, उलट फळ्यालाच छोटासा खड्डा पडला. "हे खडू आहेत की हिरे?" सरांचा पारा चढला होता.

प्रकरण ५: मुख्याध्यापकांचा तपास आणि 'क्लीन चिट'
इतक्यात मुख्याध्यापक साने सर वर्गापाशी आले. "काय झालं कुळकर्णी सर?" कुळकर्णी सरांनी तो 'खडू' साने सरांच्या हातात दिला. "सर, हे खडू बघा, फळ्यावर चालतच नाहीत!" साने सरांनी तो खडू जमिनीवर टाकला, तो चेंडूसारखा टप्पा खाऊन उडाला. "अरे, हे तर दगड आहेत!" साने सर ओरडले.

त्यांनी वर्गाकडे संशयाने पाहिले. त्यांची नजर थेट बत्तासा आणि बेदाणाकडे गेली. "बत्तासा, हे तुझेच उद्योग असणार!" बत्तासा अतिशय निरागसपणे उभा राहिला, "सर, आम्ही तर गरिबांची मुलं, आम्हाला दगड आणि खडू मधला फरक कसा कळणार? आणि आम्ही तर बाकावर बसून मंत्र म्हणत होतो." बेदाणानेही मान डोलावली. पुराव्याअभावी त्यांना सोडण्यात आले, पण कुळकर्णी सरांनी त्या दिवशी खडूऐवजी बोटानेच हवेत आकृत्या काढल्या. शाळेत मात्र 'बत्तासा-बेदाणा'च्या नावाची चर्चा वाऱ्यासारखी पसरली.

Emoji Summary:
🍬🍇 -> 🏫🎒 -> 🤫🪨 -> ⬜🚫 -> 👨�🏫😵 -> 🪟🚀 -> 🕵��♂️🚫 -> 😂🏆

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-15.04.2026-बुधवार.
===========================================