माडीवरची एकटी बाहुली: विसरलेल्या वाड्याचा शाप-🏚️🪆🪜👁️🌑👣😱🪑🩸🔕

[Atul Kaviraje]

भयकथा:-
======
जुने वाडे आणि पडकी घरे (Haunted Houses)-
===============================

माडीवरच्या खोलीतील एकटी बाहुली.

माडीवरची एकटी बाहुली: विसरलेल्या वाड्याचा शाप-

कोकणातल्या सह्याद्रीच्या कुशीत वसलेलं 'काजळवाडी' हे गाव. या गावाच्या टोकावर एक दुमजली लाकडी माडीचा वाडा होता. हा वाडा 'पवार सरकारांचा' म्हणून ओळखला जायचा. वाड्याची रचना पेशवेकालीन होती, पण आता तो वाडा पूर्णपणे पडका झाला होता. वाड्याच्या वरच्या माडीवर एक छोटी खोली होती, जिची खिडकी नेहमी अर्धवट उघडी असायची. गावातले लोक सांगायचे की, त्या खोलीत एक बाहुली राहते—जी कधीच एकटी नसते.

रिया ही एक आर्किटेक्चरची विद्यार्थिनी. तिला जुन्या लाकडी कामाचा अभ्यास करायचा होता. तिने आपल्या कॅमेरा आणि वहीसह त्या वाड्यात जाण्याचे ठरवले. गावच्या सरपंचांनी तिला बजावले होते, "पोरी, खाली हवं तितकं फिर, पण माडीवरच्या त्या शेवटच्या खोलीत जाऊ नकोस. तिथली बाहुली साधी नाहीये."

वाड्याचा शांततापूर्ण थरार
रियाने दुपारी वाड्यात प्रवेश केला. वाड्याच्या खांबांवरील कोरीव काम बघून ती थक्क झाली. फिरता फिरता तिचे लक्ष वरच्या माडीकडे गेले. पायऱ्या चढताना प्रत्येक पाऊल टाकल्यावर लाकूड 'कर्कश' आवाज करत होतं. वर पोहोचल्यावर तिला ती खोली दिसली.

खोलीचा दरवाजा अर्धवट उघडा होता. आतमध्ये फक्त एक जुना पाळणा आणि कोपऱ्यात एक छोटी लाकडी खुर्ची होती. त्या खुर्चीवर एक कापडी बाहुली बसली होती. तिचे डोळे काचेचे होते, जे प्रकाशात चमकत होते. बाहुलीचे कपडे जुने झाले होते, पण तिचा चेहरा अगदी टवटवीत वाटत होता—जणू कोणीतरी तिला आत्ताच तयार केलं असावं.

रियाने त्या बाहुलीचा फोटो काढला. तिला वाटलं की ही फक्त एक खेळणी आहे. तिने बाहुली उचलून जवळून पाहिली. अचानक तिला जाणवलं की बाहुलीचं शरीर कापसाचं नसून कोणाच्या तरी थंडगार मांसासारखं मऊ आहे. रियाने घाबरून बाहुली पुन्हा खुर्चीवर ठेवली आणि ती खाली आली.

बाहुलीचा पाठलाग
संध्याकाळ झाली. रिया वाड्याच्या खालच्या हॉलमध्ये स्केचिंग करत बसली होती. अचानक तिला वरच्या माडीवरून काहीतरी पडल्याचा आवाज आला. धडाम! तिने वर पाहिले. वरच्या मजल्याच्या कठड्यावरून ती बाहुली खाली बघत होती. मघाशी खुर्चीवर बसलेली बाहुली आता माडीच्या टोकावर कशी आली?

रियाला वाटलं की वाऱ्याने ती पडली असेल. तिने दुर्लक्ष केलं. पण थोड्या वेळाने तिला मागून कोणाचे तरी लहान पाऊल चालल्याचा आवाज आला. टप... टप... टप... तिने मागे वळून पाहिलं, तर ती बाहुली तिच्या अगदी मागे उभी होती. तिचे काचेचे डोळे आता रियाच्या डोळ्यांत रोखून बघत होते.

रिया आता खऱ्या अर्थाने घाबरली. तिने ती बाहुली उचलली आणि बाहेरच्या विहिरीत फेकून दिली. "आता बघू कशी येतेस!" असं म्हणून ती पुन्हा वाड्यात आली. पण जशी ती हॉलमध्ये पोहोचली, समोरच्या टेबलावर तीच बाहुली ओल्या अवस्थेत बसली होती आणि तिच्या हातात एक छोटी चिठ्ठी होती. त्यावर रक्ताने लिहिलं होतं— "मला खेळायला कोणीच नाही, तू माझ्यासोबत कायमची इथेच राहणार का?"

भयावह उलगडा
रिया पळत सुटली, पण वाड्याचे दरवाजे आपोआप बंद झाले. भिंतींमधून लहान मुलांच्या हसण्याचे आवाज येऊ लागले. अचानक तिला त्या बाहुलीचा इतिहास आठवला. पन्नास वर्षांपूर्वी एका लहान मुलीचा या वाड्यात अपघाती मृत्यू झाला होता. तिची आई त्या मुलीच्या विरहात वेडी झाली आणि तिने आपल्या मुलीच्या हाडांचा सांगाडा वापरून ही बाहुली तयार केली होती, जेणेकरून तिची मुलगी तिच्यासोबत राहील.

बाहुली आता हळूहळू मोठी होऊ लागली. तिचे कापडी हात आता मानवी हातांसारखे दिसू लागले. रिया कोपऱ्यात दबून बसली होती. बाहुली तिच्या जवळ आली आणि तिने रियाचा हात धरला. रियाचा हात बर्फासारखा थंड पडू लागला.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी गावकऱ्यांनी वाडा उघडला. रिया तिथे नव्हती. फक्त माडीवरच्या त्या खुर्चीवर आता दोन बाहुल्या बसल्या होत्या. एक जुनी कापडी बाहुली आणि दुसरी अगदी रियासारखी दिसणारी नवीन बाहुली, जिच्या डोळ्यांतून अजूनही पाण्याचे थेंब ओघळत होते.

Emoji Summary:
🏚�🪆🪜👁�🌑👣😱🪑🩸🔕

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-17.04.2026-शुक्रवार.
===========================================