विधीचा खेळ: ललाटावरची रेघ आणि नियतीचा अटळ प्रवास-👴 💰 ✍️ 🔮 🐍 🌑 🏰 🪟 🛡️ 🚫

[Atul Kaviraje]

"विधिलिखित" (Destiny/Fate) KATHA-
===============================
नियतीचा फेरा (The Cycle of Destiny) 🎡
माणूस कितीही टाळण्याचा प्रयत्न केला तरी नशिबातील गोष्टी कशा घडतात, यावर आधारित विषय-
==================================================

कपाळावरची रेघ कधीच पुसता येत नाही ✍️-

विधीचा खेळ: ललाटावरची रेघ आणि नियतीचा अटळ प्रवास-

माणूस स्वतःला आपल्या नशिबाचा निर्माता समजतो. बुद्धीच्या जोरावर तो डोंगर पोखरतो, तंत्रज्ञानाच्या बळावर तो अंतराळ जिंकतो. पण जेव्हा वेळ नियतीच्या हातातील पत्त्यांची येते, तेव्हा मानवी बुद्धी हतबल ठरते. "जे होणार आहे, ते टाळता येत नाही," हे सांगणारी ही कथा एका अशा माणसाची आहे, ज्याने मृत्यूला हुलकावणी देण्यासाठी सर्वस्व पणाला लावलं, पण शेवटी नियतीच्या चक्रव्यूहात तो स्वतःच चालत गेला.

रघुनाथराव हे गावचे एक प्रस्थ होते. श्रीमंती, सत्ता आणि मान-सन्मान त्यांच्या पायाशी लोळण घेत होते. पण रघुनाथरावांना एकच ध्यास होता, तो म्हणजे ज्योतिषशास्त्राचा. त्यांना वाटायचं की जर आपल्याला भविष्याची चाहूल लागली, तर आपण संकटं टाळू शकतो. एकदा एका महान सिद्ध पुरुषाने रघुनाथरावांच्या हाताची रेघ पाहून एक भविष्यवाणी केली— "रघुनाथराव, साठव्या वर्षाच्या पौर्णिमेच्या रात्री, एका काळ्या नागिणीच्या दंशाने तुमचा अंत निश्चित आहे. हे विधिलिखित आहे, ते टाळता येणार नाही."

ही भविष्यवाणी ऐकून रघुनाथराव हादरले. पण त्यांनी हार मानली नाही. त्यांनी ठरवलं की विज्ञानाच्या आणि संपत्तीच्या जोरावर मी हे विधिलिखित खोटं ठरवून दाखवीन. त्यांनी आपल्या साठव्या वाढदिवसाच्या सहा महिने आधीपासूनच तयारी सुरू केली.

त्यांनी गावाबाहेर एका टेकडीवर एक विशेष 'काचमहाल' उभारला. तो महाल पूर्णपणे हवामानबंद (Airtight) होता. जमिनीपासून दहा फूट उंचावर तो महाल बांधला होता, जेणेकरून कोणताही सरपटणारा प्राणी तिथे पोहोचू शकणार नाही. भिंतींना गुळगुळीत काचा लावल्या होत्या, ज्यावर सापाला चढणं अशक्य होतं. खाण्यापिण्याचे सर्व पदार्थ सूक्ष्मदर्शकाखाली तपासूनच आत घेतले जात होते. कडेकोट सुरक्षा आणि २४ तास चालणारे सीसीटीव्ही कॅमेरे लावले गेले.

साठव्या वर्षाची ती बहुप्रतिक्षित पौर्णिमेची रात्र उजाडली. रघुनाथराव त्या काचमहालात अत्यंत सुरक्षित होते. बाहेर कडक पहारा होता. महालात एकही छिद्र नव्हतं जिथून साधा मुंगळाही आत शिरेल. "आजची रात्र सरली की मी नियतीला हरवल्याचं जगाला ओरडून सांगेन," असा गर्व त्यांच्या मनात संचारला.

रात्रीचे अकरा वाजले होते. रघुनाथरावांना भूक लागली. त्यांनी आधीच आत ठेवलेल्या फळांच्या टोपलीकडे पाहिले. त्या टोपलीत अत्यंत उत्कृष्ट दर्जाची हापूसची फळे होती. रघुनाथरावांनी एक मोठं फळ उचललं. पण त्या फळाच्या देठापाशी एक लहानसं छिद्र होतं, ज्याकडे कोणाचंच लक्ष गेलं नव्हतं.

जसा रघुनाथरावांनी तो आंबा कापण्यासाठी हातात घेतला, तसा त्या फळाच्या आतून एक अत्यंत लहान, काळी आणि विषारी नागिण सळसळत बाहेर आली. त्या फळाच्या गाभ्यात ती नागिण अंडी घालून बसली होती. रघुनाथराव काही समजण्याच्या आतच त्या नागिणीने त्यांच्या हातावर दंश केला.

रघुनाथरावांनी किंकाळी फोडली. सुरक्षा रक्षक धावत आले, पण काचेचा महाल बाहेरून उघडायला वेळ लागला. रघुनाथराव जमिनीवर कोसळले होते. त्यांच्या डोळ्यासमोर त्या सिद्ध पुरुषाचे शब्द फिरू लागले— "साठव्या वर्षाची पौर्णिमा... काळी नागिण... विधिलिखित!"

ज्या मृत्यूपासून वाचण्यासाठी त्यांनी स्वतःला एका काचेच्या कोठडीत कोंडून घेतलं होतं, त्याच मृत्यूला त्यांनी स्वतःच्या हाताने फळाच्या टोपलीतून आत आणलं होतं. मानवी प्रयत्न तिथे संपले होते, जिथे नियतीचा प्रवास सुरू झाला. निसर्गाचा नियम आहे, तुम्ही कितीही तटबंदी उभारली तरी 'काळ' आपले मार्ग शोधून काढतोच.

सकाळ झाली, पौर्णिमा संपली होती. रघुनाथरावांचा देह त्या अलिशान महालात शांत पडला होता. जगाने पाहिलं की, विज्ञानाची कवचकुंडलंदेखील प्रारब्धाच्या एका लहानशा दंशापुढे निकामी ठरली. कपाळावरची रेघ पुसण्यासाठी जो हात पुढे सरसावतो, तोच हात कधीकधी त्या रेघेला पूर्णत्वास नेण्यास कारणीभूत ठरतो.

नियतीचा फेरा हा असाच असतो— अथांग, अनाकलनीय आणि अटळ.

Summary in Emojis:
👴 💰 ✍️ 🔮 🐍 🌑 🏰 🪟 🛡� 🚫 🧺 🥭 🐍 🩸 😱 ⌛ ⚰️ 🎡 ✍️ 🌌

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-24.04.2026-शुक्रवार.
===========================================