भिंतीपलीकडचा काळोख: जिवंत सावलीचे क्रूर पाऊल 🌑👣-🌑 👤 🏚️ 🕯️ 🧱 🚫 👤 👣 🌑

[Atul Kaviraje]

'गडद, भयानक आणि अंधारलेल्या सावल्या' (Dark, Dreadful, and Shadowy Horrors) KATHA-
===================================================================

जिवंत होणाऱ्या सावल्या (Shadows that Come Alive) 👤
अंधारात जेव्हा तुमची स्वतःची सावली तुमच्यापासून वेगळी वागू लागते-
===========================================

सावलीने भिंतीवरून खाली उतरून जमिनीवर चालणे 🌑-

भिंतीपलीकडचा काळोख: जिवंत सावलीचे क्रूर पाऊल 🌑👣-

येथे 'गडद, भयानक आणि अंधारलेल्या सावल्या' या मालिकेतील एक अत्यंत थरारक आणि अंगावर शहारे आणणारी भय कथा सादर आहे.

१८ फेब्रुवारी २०२६, बुधवार. मध्यरात्रीची वेळ. रत्नागिरीतील एका जुन्या, चिरेबंदी वाड्याच्या पोटमाळ्यावर निनाद एकटाच आपल्या जुन्या वस्तूंची आवराआवर करत होता. बाहेर सोसाट्याचा वारा सुटला होता आणि झाडांच्या फांद्या छतावर ओरखडे काढल्यासारख्या वाजत होत्या. वाड्यात विजेचा लपंडाव सुरू असल्याने निनादने एक कंदील लावून कोनाड्यात ठेवला होता.

कंदिलाच्या त्या पिवळसर आणि थरथरत्या प्रकाशामुळे निनादची एक मोठी आणि अक्राळविक्राळ सावली समोरच्या पांढऱ्या भिंतीवर पडली होती. निनादने एक जुना पेटी उघडण्यासाठी खाली वाकला. पण त्याच क्षणी त्याला काहीतरी विचित्र जाणवले. त्याने वाकताना पाहिला, भिंतीवरची त्याची सावली मात्र वाकली नव्हती. ती सावली अजूनही ताठ उभी होती.

निनादचा श्वास रोखला गेला. त्याला वाटले डोळ्यांचा भ्रम असावा. त्याने आपला उजवा हात वर केला, पण भिंतीवरच्या सावलीचा हात खालीच होता. अचानक, त्या सावलीने मान वेडीवाकडी फिरवली आणि निनादकडे पाहिले. त्या सावलीला चेहरा नव्हता, तरीही निनादला जाणवले की ती त्याच्याकडे पाहून क्रूरपणे हसते आहे.

आणि मग, ते भयानक दृश्य घडले ज्याची निनादने कधी कल्पनाही केली नव्हती.

भिंतीवरची ती 'गडद आणि भयानक' सावली हळूहळू खालच्या बाजूला सरकू लागली. ती केवळ भिंतीवरच सरकत नव्हती, तर ती भिंतीच्या सपाट पृष्ठभागावरून प्रत्यक्ष बाहेर येऊ लागली. सावलीचे पाय भिंतीवरून निसटून जमिनीवर टेकले. एखाद्या काळ्याकुट्ट, दाट धुरासारखी ती आकृती आता जमिनीवर उभी होती. कंदिलाच्या प्रकाशात तिचे अस्तित्व एखाद्या जिवंत माणसासारखे वाटत होते, पण ती पूर्णपणे अंधारलेली होती.

निनाद मागे सरकू लागला, पण त्याच्या शरीराची स्वतःची सावली आता त्याच्यासोबत नव्हती. ती सावली जमिनीवरून चालत निनादच्या दिशेने येऊ लागली. सावलीच्या प्रत्येक पावलाचा आवाज येत नव्हता, पण ज्या ज्या ठिकाणी तिचे पाय पडत होते, तिथे जमिनीवरचा थर बर्फासारखा थंड होत होता. निनादने पळण्याचा प्रयत्न केला, पण त्या सावलीने आपला हात लांब केला आणि निनादचा पाय धरला.

तो स्पर्श एखाद्या जिवंत हाडामांसाचा नव्हता, तर तो एक 'अंधारलेला' आणि शून्यात ओढणारा स्पर्श होता. निनाद जमिनीवर कोसळला. त्याने पाहिले, ती सावली आता पूर्णपणे त्याच्यावर झुकली होती. त्या सावलीच्या जागी आता दोन लाल भडक डोळे चमकू लागले. त्या सावलीने निनादच्या कानात पुटपुटले, "आता मी जिवंत होणार... आणि तू माझी सावली बनणार!"

निनादचा आवाज फुटण्यापूर्वीच त्या सावलीने त्याला स्वतःमध्ये ओढून घेतले. कंदील जोरात हलला आणि विझला. संपूर्ण खोलीत आता फक्त काळाकुट्ट अंधार होता. दुसऱ्या दिवशी सकाळी जेव्हा वाड्याचा दरवाजा उघडला गेला, तेव्हा निनाद तिथे कुठेच नव्हता. खोलीच्या भिंतीवर मात्र एक नवीन मानवी सावली कायमची कोरली गेली होती, जिचा चेहरा दहशतीने ओरडत असल्यासारखा दिसत होता. निनाद आता केवळ एक सावली बनला होता, जी पुन्हा कधीच भिंतीवरून खाली उतरू शकणार नव्हती.

ONLY EMOJI SUMMARY
🌑 👤 🏚� 🕯� 🧱 🚫 👤 👣 🌑 😱 🧱 👣 🌬� 🌑 🧤 💀 🔴 🔴 🕯� 🌑 👤 💀 🧱 🌑

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-24.04.2026-शुक्रवार.
===========================================