काळा पडदा: घराच्या कोपऱ्यात उभी असलेली काळी सावली 👤🏚️👤🌑👣🕯️😱⛓️🌑🌫️🕳️👤❌

[Atul Kaviraje]

'अनोळखी हाक' (The Unknown Call) या मुख्य शीर्षकाखाली, वाचकांच्या अंगावर काटा आणणाऱ्या (Chilling Stories) KATHA-
============================================================================================
अमानवीय शक्ती आणि छळाच्या कथा (Malevolent Entities) 👤🌑
ज्या शक्तींचा तर्क लावणं कठीण असतं आणि ज्या केवळ दहशतीसाठी ओळखल्या जातात-
======================================================

काळा पडदा: घराच्या कोपऱ्यात उभी असलेली काळी सावली 👤

अनोळखी हाक: कोपऱ्यातला काळा पडदा-

प्रकरण १: जुना वाडा आणि नवीन पाहुणा
पुण्याच्या गजबजलेल्या पेठांमधून बाहेर पडून, कोकणाच्या एका निर्जन भागात अजयने हे जुनं घर भाड्याने घेतलं होतं. लेखकाला हवी असते तशी शांतता तिथे होती. पण ती शांतता 'हवीहवीशी' नव्हती, तर 'दडपण' आणणारी होती. वाड्याचं लाकूड जुनं झालं होतं, जणू ते आपल्यात काहीतरी दाबून ठेवत होतं.

पहिल्याच दिवशी सामान लावताना अजयला जाणवलं की, दिवाणखान्याच्या डाव्या कोपऱ्यात उजेड पोहोचत नाहीये. तिथे एक विचित्र काळोख होता, जो दुपारच्या रखरखीत उन्हातही तसाच गडद होता. त्याने तिकडे दुर्लक्ष केलं, पण रात्री जेव्हा तो झोपायला गेला, तेव्हा त्याला पहिल्यांदा ती 'हाक' ऐकू आली.

"अजय... मागे बघ..."

अजय दचकून उठला. खोलीत कुणीच नव्हतं. फक्त खिडकीबाहेर झाडांच्या पानांची सळसळ सुरू होती.

प्रकरण २: हालचाल करणारी सावली
दुसऱ्या दिवशी रात्री अजय लॅपटॉपवर काम करत होता. अचानक त्याच्या डोळ्यांच्या कोपऱ्यातून त्याला काहीतरी हलल्याचा भास झाला. तोच कोपरा. जिथे काळोख होता. तिथे आता एक मानवी आकृती उभी असल्यासारखी वाटत होती. ती आकृती नसून एखादा 'काळा पडदा' असावा असं वाटत होतं, जो भिंतीपेक्षाही जास्त गडद होता.

त्याने धाडस करून टॉर्च मारला, पण तिथे काहीच नव्हतं. मात्र, टॉर्च बंद करताच त्याला त्याच्या मानेवर कोणाचे तरी थंड उसासे जाणवले. तो थरथरू लागला. त्याने मागे वळून पाहिलं, तर तो काळा पडदा आता त्याच्या अगदी जवळ, छताला टेकून उभा होता. त्याला चेहरा नव्हता, डोळे नव्हते, फक्त एक भयाण शून्यता होती.

प्रकरण ३: अमानवीय छळ
तिसऱ्या दिवसापासून अजयची प्रकृती खालावू लागली. त्याला सतत असं वाटायचं की कुणीतरी त्याचे पाय ओढत आहे. झोपेत असताना त्याला गुदमरल्यासारखं व्हायचं. तो काळा पडदा आता केवळ कोपऱ्यात मर्यादित राहिला नव्हता. तो अजयच्या सावलीत मिसळू लागला होता.

एके रात्री अजयला जाग आली तेव्हा तो जमिनीपासून दोन फूट वर तरंगत होता. त्या काळ्या सावलीने त्याचे हात-पाय अदृश्य साखळ्यांनी जखडल्यासारखे आवळले होते. कोपऱ्यातून एक घरघर असा आवाज येत होता, जणू काही अनेक आत्मे एकत्र रडत आहेत. ती 'अनोळखी हाक' आता स्पष्ट ऐकू येत होती— "तू आता आमचा आहेस..."

प्रकरण ४: तर्काच्या पलीकडची दहशत
अजयने पळून जाण्याचा प्रयत्न केला, पण वाड्याचे दरवाजे बाहेरून नाही, तर आतून कोणीतरी खेचून धरले होते. त्याने आरशात पाहिलं, तर त्याला स्वतःचा चेहरा दिसण्याऐवजी तोच 'काळा पडदा' दिसला. त्याच्या शरीराचा रंग हळूहळू फिका पडत होता आणि सावली मात्र गडद होत होती.

त्या शक्तीचा कोणताही तर्क नव्हता. ती केवळ दहशतीसाठी तिथे होती. ती अजयच्या भीतीवर जगत होती. त्याने देवाचे नाव घेण्याचा प्रयत्न केला, पण त्याचे ओठ शिवल्यासारखे झाले होते. कोपऱ्यात उभी असलेली ती सावली आता हळूहळू विस्तारत होती, संपूर्ण खोलीत तो अमानवीय काळोख पसरला होता.

प्रकरण ५: शून्यात विलीन
सकाळी गावकरी जेव्हा वाड्यापाशी आले, तेव्हा त्यांना वाडा नेहमीसारखाच शांत वाटला. त्यांनी आत डोकावून पाहिलं, तर अजयचा लॅपटॉप सुरू होता, त्याचे कपडे पलंगावर पडले होते, पण अजय तिथे नव्हता.

खोलीच्या त्या डाव्या कोपऱ्यात फक्त एक मानवी आकाराचा काळा डाग भिंतीवर उमटला होता. जणू कोणीतरी जिवंत माणसाला भिंतीत गाडून टाकलं होतं. आजही त्या वाड्यासमोरून जाताना कुणी नावानं हाक मारल्याचा भास होतो. पण जो मागे वळून बघतो, तो त्या 'काळ्या पडद्या'चा भाग बनून जातो.

Emoji Summary
🏚�👤🌑👣🕯�😱⛓️🌑🌫�🕳�👤❌

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-28.04.2026-मंगळवार.
===========================================