खिडकीपलीकडे: त्या डोळ्यांचा पहारा-🏠🌒🪟👁️🏚️😨🚫🖐️🩸👣🌑

[Atul Kaviraje]

 'खिडकीपलीकडे' (Beyond the Window)KATHA-
=====================================
घरगुती आणि खिडकीबाहेरील संशय (Domestic & Window Vigil) 🏠
आपल्याच घराच्या खिडकीतून बाहेर पाहताना दिसलेले अकल्पनीय दृश्य-
=====================================================

शेजारच्या बंद घराच्या खिडकीतून आपल्याला एकटक पाहणारा चेहरा 👁�

खिडकीपलीकडे: त्या डोळ्यांचा पहारा-

येथे 'खिडकीपलीकडे' या मालिकेतील पहिली थरारक कथा सादर आहे, जी आपल्या सर्वात सुरक्षित वाटणाऱ्या घराच्या भिंतींआड लपलेल्या भयावर आधारित आहे.

प्रकरण १: शेजारचा बंद बंगला
आदित्य नुकताच शहरातल्या एका शांत वस्तीत राहायला आला होता. त्याच्या घराच्या अगदी समोर एक जुना, दोन मजली बंगला होता— 'निलय'. हा बंगला गेल्या अनेक वर्षांपासून बंद होता. खिडक्यांवर धूळ साचलेली, बागेत वाळलेली झाडे आणि भिंतींवरून सोलवटलेले रंग. आदित्यला त्याच्या मित्रांनी सांगितले होते की, तो बंगला कोणा एका एकाकी वृद्धाचा होता, ज्याचा मृत्यू तिथेच झाला होता. सुरुवातीला आदित्यला याचे काही वाटले नाही, पण त्याच्या बेडरुमची खिडकी बरोबर त्या बंगल्याच्या वरच्या मजल्याच्या खिडकीसमोर उघडत असे.

प्रकरण २: तो स्थिर चेहरा
एके रात्री पावसामुळे आदित्यला झोप येत नव्हती. त्याने खिडकीचा पडदा बाजूला सारला आणि बाहेर पाहिले. समोरच्या बंगल्याच्या वरच्या मजल्याच्या खिडकीत त्याला काहीतरी हालचाल दिसली. त्याने डोळे चोळून पाहिले. तिथे एका फिकट पांढऱ्या चेहऱ्याचा माणूस उभा होता. त्याचे केस विस्कटलेले होते आणि तो एकटक आदित्यच्या खिडकीकडे पाहत होता. आश्चर्य म्हणजे, त्या बंगल्यात वीज नव्हती, तरीही तो चेहरा चंद्राच्या प्रकाशात स्पष्ट दिसत होता. आदित्यने हात हलवला, पण तो चेहरा हलला नाही. त्याचे डोळे पापणीही लववत नव्हते.

प्रकरण ३: संशयाचे जाळे
दुसऱ्या दिवशी आदित्यने आजूबाजूच्या लोकांपाशी चौकशी केली. "त्या बंगल्यात कोणी राहतं का?" सर्वांनी नकार दिला. "ती खिडकी तर दहा वर्षांपासून उघडलेलीच नाही," एका मावशींनी सांगितले. आदित्य गोंधळला. रात्री पुन्हा तो खिडकीपाशी गेला. या वेळी तो चेहरा खिडकीच्या अधिक जवळ आला होता. त्या चेहऱ्याचे डोळे आता रागाने लाल झाल्यासारखे वाटत होते. आदित्यने टॉर्च मारला, पण टॉर्चचा प्रकाश जसा खिडकीवर पडला, तसा तो चेहरा क्षणात गायब झाला. पण खिडकीच्या काचेवर आतून उमटलेले रक्ताळलेले हाताचे ठसे आदित्यला स्पष्ट दिसले.

प्रकरण ४: अदृश्य संवाद
तिसऱ्या रात्री आदित्यने ठरवले की तो खिडकीकडे पाहणार नाही. पण मध्यरात्री त्याच्या खिडकीच्या काचेवर कोणीतरी टकटक केल्याचा आवाज आला. 'टक... टक... टक...' आवाज बाहेरून येत होता, पण आदित्य चौथ्या मजल्यावर राहत होता! त्याने घाबरत पडदा सारला. समोरच्या बंगल्यातील तो चेहरा आता त्याच्या स्वतःच्या खिडकीच्या बाहेर हवेत तरंगत होता. तो चेहरा आता हसत होता— एक क्रूर, दात नसलेले हास्य. तो ओठांच्या हालचालीतून काहीतरी पुटपुटत होता. आदित्यने कान लावला, त्याला ऐकू आले— "खिडकी उघड... मला आत यायचंय..."

प्रकरण ५: खिडकीचा सापळा
आदित्यने भीतीने ओरडत पोलीस बोलावले. पोलिसांनी समोरच्या बंगल्याचा दरवाजा तोडून आत प्रवेश केला. आदित्य आपल्या खिडकीतून सर्व पाहत होता. पोलीस वरच्या मजल्याच्या त्या खोलीत पोहोचले. त्यांनी खिडकी उघडली, पण तिथे कोणीच नव्हते. पोलीस बाहेरून ओरडले, "इथे कोणीच नाहीये!" पण आदित्यची नजर गोठली. त्याला दिसले की पोलिसांच्या मागे तोच चेहरा उभा आहे आणि तो पोलिसांना नाही, तर सरळ आदित्यकडे बघून पुन्हा हसला. त्या क्षणी आदित्यच्या लक्षात आले, तो चेहरा त्या बंगल्यात राहत नव्हता, तो तर या खिडकीतून आदित्यच्या आयुष्यात शिरण्याची वाट पाहत होता. त्याने घाईघाईने खिडकी बंद केली, पण काचेवर आता आतून ठसे उमटू लागले होते. तो आता खिडकीपलीकडे नव्हता, तो आदित्यच्या घरात आला होता.

Emoji Summary
🏠🌒🪟👁�🏚�😨🚫🖐�🩸👣🌑

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-09.05.2026-शनिवार.
===========================================