शून्य प्रहार: मुठीचा शाप आणि विद्ध्वस्त वारसा-🌑🧙‍♂️ | 🧿🔥 | 🌪️🏠 | 💀🔄 | 🔚

[Atul Kaviraje]

'जारण-मारण' हा विषय भारतीय तंत्रशास्त्रातील 'षट्कर्मा'चा (शांती, वशीकरण, स्तंभन, विद्वेषण, उच्चाटन आणि मारण) एक भाग मानला जातो. मराठी साहित्यात आणि लोककथांमध्ये या विषयाला भीती, गूढ आणि मानवी प्रवृत्तींच्या संघर्षातून पाहिले जाते. जारण म्हणजे शक्तीचा उपयोग करून दुसऱ्यावर प्रभाव टाकणे आणि मारण म्हणजे प्राणहानी करणे-
===========================================================================================================================================================================
सूड आणि काळी जादू (Revenge & Dark Arts)
जेव्हा माणूस रागाच्या किंवा द्वेषाच्या भरात अघोरी मार्गाचा अवलंब करतो-
=====================================

ज्या वाड्यात 'मुठ' मारली गेली, त्या घराचा विनाश-

शून्य प्रहार: मुठीचा शाप आणि विद्ध्वस्त वारसा-

प्रकरण १: रागाचा वणवा आणि अघोरी संकल्प
गावकुसाबाहेरच्या एका पडक्या वास्तूत, जिथे दिवसाही सूर्याचा प्रकाश पोहचायला घाबरत असे, तिथे 'तांत्रिकाचा' वास होता. गावातील प्रतिष्ठित 'देसाई वाड्या'वर सदानंद देसाईंचे राज्य होते. पण त्यांचा सावत्र भाऊ, भालचंद्र, हा द्वेषाने पेटलेला होता. वडिलोपार्जित संपत्ती आणि मानासाठी त्याच्या मनात सदानंदांबद्दल जळजळ होती.

एका अमावस्येच्या रात्री, भालचंद्र त्या तांत्रिकाकडे गेला. "मला सदानंदचा अंत हवा आहे, पण तो असा असावा की विज्ञानालाही त्याचे उत्तर सापडणार नाही," भालचंद्र गरळ ओकत म्हणाला. तांत्रिकाने समोर ठेवलेल्या नरमुंडक्यावर काळे उडीद टाकत उत्तर दिले, "जारण-मारण" तंत्राचा वापर करावा लागेल. आपण 'मुठ' मारू. ती मुठ एकदा वाड्याच्या दिशेने सुटली, की मृत्यू निश्चित आहे.

प्रकरण २: मुठीचा प्रवास - एक अदृश्य ऊर्जा
मुठ म्हणजे केवळ मूठभर तांदूळ किंवा उडीद नसतात; ती एक 'डार्क एनर्जी' असते जी तांत्रिकाने मंत्रांच्या जोरावर एखाद्या अस्त्रसारखी प्रस्थापित केलेली असते. तांत्रिकाने विधी सुरू केला. अग्नीकुंडातून निळ्या ज्वाळा बाहेर येऊ लागल्या. भालचंद्राने सदानंदाच्या अंगरख्याचा एक तुकडा त्या अग्नीत टाकला.

अचानक, हवेत एक शिट्टी वाजल्यासारखा आवाज आला आणि ताटातील उडीद हवेत उडाले. ते उडीद एका अदृश्य गोळ्याच्या रूपात वाड्याच्या दिशेने निघाले. ही मुठ हवेतून जाताना आजूबाजूची झाडे कोमेजली, पक्षी ओरडत दूर पळाले. ती शक्ती सदानंदाच्या 'जीवन ऊर्जे'चा (Life Force) शोध घेत वाड्याच्या उंबरठ्यावर येऊन धडकली.

प्रकरण ३: देसाई वाड्यातील थरार
वाड्याचे दरवाजे भक्कम होते, पण ही मुठ लाकडाला मानत नव्हती. ती भिंतीतून आरपार शिरली. सदानंद देसाई जेवायला बसले होते, अचानक त्यांना छातीत प्रचंड कळ आली. ताटातील अन्न आपोआप काळे पडले आणि त्यातून दुर्गंधी येऊ लागली. वाड्याचे दिवे विझले.

सदानंदांची पत्नी, सुलोचना, धावत आली. तिने पाहिले की हॉलच्या मध्यभागी एक काळी, धुरकट ऊर्जा स्वतःभोवती गोल फिरत आहे. ती मुठ हळूहळू सदानंदांच्या दिशेने सरकत होती. घरातील पाळीव कुत्रा केविलवाणा ओरडत कोपऱ्यात मेला. सदानंदांच्या शरीरावर काळे निळे चट्टे उमटू लागले. हे 'मारण' तंत्राचे अंतिम चरण होते.

प्रकरण ४: उलटलेली विद्या आणि विनाशाची सुरुवात
असं म्हणतात की जारण-मारण विद्या जर योग्य ठिकाणी पोहोचली नाही किंवा जर समोरच्या व्यक्तीची पुण्यशक्ती मोठी असेल, तर ती 'मुठ' परत फिरते. सदानंदांच्या वाड्यात एक जुनी सात्त्विक देवता होती. मुठ जेव्हा देवघराजवळ गेली, तेव्हा तिथे असलेल्या ऊर्जेने तिला अडवले.

ती काळी शक्ती आता दुप्पट वेगाने परत फिरली. ज्या तांत्रिकाने आणि भालचंद्राने हा अघोरी खेळ सुरू केला होता, त्यांच्या दिशेने ती मुठ धावली. भालचंद्र आपल्या घरात विजयाची वाट पाहत होता, पण अचानक त्याच्या घराच्या खिडक्यांच्या काचा फुटल्या. तो काळा गोळा थेट भालचंद्राच्या छातीवर धडकला. तांत्रिकाची लॅब आगीच्या भक्ष्यस्थानी पडली.

प्रकरण ५: विद्ध्वस्त वारसा
दुसऱ्या दिवशी सकाळी, देसाई वाडा शांत होता, पण सदानंद देसाईंचे मानसिक संतुलन बिघडले होते. इकडे भालचंद्र आपल्याच घरात मृतावस्थेत सापडला, त्याच्या शरीराची अवस्था एखाद्या जळलेल्या लाकडासारखी झाली होती.

तो वाडा जो एकेकाळी ऐश्वर्याने नटलेला होता, तिथे आता 'जारण-मारण'च्या खुणा उरल्या होत्या. लोक म्हणतात की आजही ज्या जागी मुठ मारली जाते, तिथली माती कायमची नापीक होते. सदानंदांनी वाडा सोडून दिला. तो वाडा आता 'काळ्या जादू'चे स्मारक बनून राहिला. विज्ञानाच्या युगातही, मानवी द्वेष जेव्हा तंत्राशी जोडला जातो, तेव्हा तो स्वतःचाच विनाश करतो हेच या कथेचे भयानक वास्तव होते.

Emoji Summary
🌑🧙�♂️ | 🧿🔥 | 🌪�🏠 | 💀🔄 | 🔚🏚�

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-10.05.2026-रविवार.
===========================================