कालचक्राचा आरसा: ती विचित्र जाणीव-⏳ 🚗 🏚️ 🌀 👤 🪞 🚫 🔄 ♾️ 😨

[Atul Kaviraje]

'ती विचित्र जाणीव' (The Vichitra Feeling) KATHA=
========================================
देजा वू आणि काळाचे खेळ (Deja Vu & Time Glitches) ⏳
"हे माझ्यासोबत आधी घडलंय" किंवा "काहीतरी वेळेच्या विळख्यात चुकलंय" ही विचित्र जाणीव-
====================================================

अनोळखी गावात आपण आधी आलो आहोत असं वाटणं 🗺�

कालचक्राचा आरसा: ती विचित्र जाणीव-

येथे 'देजा वू' आणि काळाच्या विळख्यावर आधारित एक गूढ कथा आहे.

अविनाशच्या कारचे टायर जेव्हा त्या ओसाड रस्त्यावरील धूळ उडवत थांबले, तेव्हा त्याच्या छातीत धडधड वाढली. हे गाव, समोरचा तो जुना वडाचा वृक्ष आणि त्याखाली पडलेली ती अर्धवट तुटलेली पाषाणाची मूर्ती... हे सगळं त्याने पाहिलं होतं. पण कधी? तो तर या भागात आयुष्यात पहिल्यांदाच येत होता.

"साहेब, गाडी गरम झालीये, अर्धा तास थांबवावी लागेल," ड्रायव्हर गंपू म्हणाला.

अविनाश गाडीतून उतरला. कोकणातल्या त्या दुर्गम भागात संध्याकाळची सावली अधिकच गडद होत होती. समोर एक जुना वाडा होता—'हेमंत निवास'. त्या वाड्याच्या प्रवेशद्वारावर पाऊल ठेवताच अविनाशला ती विचित्र जाणीव झाली. त्याला माहित होतं की तिसऱ्या पायरीवर एक खोल तडा आहे आणि डाव्या बाजूच्या खांबावर एका लहान मुलाने कोळशाने काढलेलं विमानाचं चित्र असेल.

त्याने पाहिलं... आणि त्याचे पाय लटलट कापायला लागले. सगळं तसंच होतं. अगदी तसंच.

काळाचा विळखा

वाड्याच्या ओसरीवर एक म्हातारा माणूस बसला होता. डोळ्यांवर जाड भिंगाचा चष्मा आणि हातात जुनं पुराणं घड्याळ. अविनाशला पाहताच तो म्हातारा हसला, पण त्या हास्यात स्वागत नव्हतं, तर एक भयानक सत्य होतं.

"आलात तर? बरोबर सात वाजता... जसं गेल्या वेळी झाला होतं," म्हातारा पुटपुटला.

"गेल्या वेळी? आजोबा, मी तुम्हाला ओळखत नाही. मी इथे चुकून आलोय," अविनाश चाचरत म्हणाला.

"काळ कधीच चुकत नाही बेटा. तुला वाटतंय हा 'देजा वू' आहे? तुला वाटतंय ही फक्त एक जाणीव आहे? नाही. तू या क्षणात अडकला आहेस. नीट बघ तुझ्या हातातील घड्याळाकडे," म्हाताऱ्याने निर्देश केला.

अविनाशने त्याच्या महागड्या रिस्टवॉचकडे पाहिलं. सेकंदाचा काटा पुढे सरकण्याऐवजी मागे फिरत होता. $T = 0$ कडे जाणारा हा प्रवास होता. त्याला अचानक आठवलं—दोन तासांपूर्वी त्याच्या कारचा अपघात झाला होता. एक मोठा ट्रक समोरून आला होता आणि...

सत्याचा उलगडा

ती विचित्र जाणीव तीव्र झाली. त्याला आता पुढचे संवाद आठवू लागले. तो म्हातारा आता म्हणणार होता— "आरशात स्वतःला बघ."

आणि म्हातारा तेच म्हणाला. अविनाश वाड्याच्या आतल्या हॉलमध्ये धावला. तिथे एक मोठा लाकडी आरसा होता. त्याने स्वतःला आरशात पाहिलं, पण तिथे त्याचं प्रतिबिंब नव्हतं. तिथे फक्त एक रिकामा रस्ता दिसत होता, जिथे त्याची कार उलटलेली होती आणि तो स्वतः रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेला होता.

ही जाणीव 'देजा वू' नव्हती. हा काळाचा एक असा 'ग्लिच' (Glitch) होता जिथे अविनाशचा आत्मा त्याच्या शेवटच्या क्षणांना वारंवार जगत होता. प्रत्येक वेळी त्याला वाटायचं की हे नवीन आहे, पण तीच ती विचित्र जाणीव त्याला पुन्हा त्याच वडाच्या झाडापाशी घेऊन येत होती.

"काहीतरी चुकलंय... मला बाहेर पडायचंय!" अविनाश ओरडला.

पण काळ हा एक वर्तुळ होता. वाड्याबाहेर गंपूचा आवाज आला, "साहेब, गाडी गरम झालीये, अर्धा तास थांबवावी लागेल..."

अविनाश पुन्हा गाडीतून उतरला. समोर तोच वडाचा वृक्ष होता. पुन्हा तीच विचित्र जाणीव... "हे माझ्यासोबत आधी घडलंय."

चित्र संकल्पना (Visual Concept)

⏳ 🚗 🏚� 🌀 👤 🪞 🚫 🔄 ♾️ 😨

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-11.05.2026-सोमवार.
===========================================