रात्री १२ नंतरचा तो प्रवास 👣👣🌑🚌🕛🚫💀⏳🌀🧗‍♂️🔦✨🌅🙏🔚

[Atul Kaviraje]

'विचित्र विश्व कथा'-
===============
थरार आणि गूढ रहस्य (Horror & Mystery) 👻
अशा कथा ज्या मानवी कल्पनेच्या पलीकडे असलेल्या अदृश्य शक्तींवर आधारित आहेत-
=================================================================

रात्री १२ नंतरचा तो प्रवास 👣

येथे 'विचित्र विश्व कथा' मालिकेतील तिसरी दीर्घ कथा सादर आहे, जी प्रवासातील एका अशा वळणावर आधारित आहे जिथे रस्ता आणि वेळ दोन्ही संपतात.

कथा शीर्षक: मध्यरात्रीची मुसाफिर: रस्ता जो कधीच संपला नाही 👣 मणक्यांतून शहारे आणणारा प्रवास
प्रकरण १: शेवटची बस
समीरला ऑफिसच्या कामामुळे शहराबाहेर जावे लागले होते. काम संपवून परत येताना त्याला उशीर झाला. रात्रीचे साडेअकरा वाजले होते आणि तो ज्या स्टँडवर उभा होता, तिथे सामसूम होती. अचानक एक जुनी, निळ्या रंगाची एसटी बस तिथे येऊन थांबली. बसवर कुठेही पाटी नव्हती, पण वाहकाने (कंडक्टरने) ओरडून सांगितले, "पुणे... मुंबई... शेवटची गाडी!"

समीर घाईघाईने बसमध्ये चढला. बसमध्ये फक्त तीन-चार प्रवासी होते, पण त्यांचे चेहरे अंधारात स्पष्ट दिसत नव्हते. समीर खिडकीपाशी बसला. घड्याळात रात्रीचे १२ वाजले आणि बसने वेग घेतला. बाहेर घनदाट जंगल सुरू झाले होते, पण एक गोष्ट विचित्र होती—बसच्या इंजिनाचा आवाज अजिबात येत नव्हता.

प्रकरण २: प्रवाशांचे रहस्य
काही वेळाने समीरने शेजारी बसलेल्या माणसाकडे पाहिले. त्या माणसाने डोक्यापासून पायापर्यंत काळा कोट घातला होता. समीरने विचारले, "काका, पुढचे स्टेशन किती लांब आहे?" पण त्या माणसाने काहीच उत्तर दिले नाही. त्याने फक्त आपला हात खिडकीबाहेर काढला. समीरने पाहिले की, त्या माणसाचा हात हाडांचा सापळा होता!

समीरच्या अंगावर काटा आला. त्याने मागे वळून पाहिले, तर मागच्या सीटवर बसलेली बाई रडत होती, पण तिच्या डोळ्यांतून अश्रूऐवजी काळे पाणी वाहत होते. समीर घाबरून वाहकाकडे गेला आणि म्हणाला, "मला उतरवा! ही बस थांबवा!" वाहक हळूच वळला. त्याच्या चेहऱ्यावर डोळे नव्हते, फक्त दोन खोल खड्डे होते. तो थंड आवाजात म्हणाला, "रात्री बारा नंतर या बसमध्ये चढता येते... उतरता येत नाही."

प्रकरण ३: वेळेचा सापळा
समीरने खिडकीतून बाहेर पाहिले. बस ज्या रस्त्यावरून जात होती, तो रस्ता सतत तोच तोच येत होता. एकच तुटलेले झाड, एकच जुना दगड आणि तोच मैलाचा दगड पुन्हा पुन्हा दिसत होता. बस एकाच वर्तुळात (Loop) फिरत होती. समीरने त्याचे घड्याळ पाहिले—तिथे रात्रीचे १२ वाजून १ मिनिट झाले होते आणि सेकंदाचा काटा जागच्या जागी थरथरत होता. वेळ थांबली होती.

बाहेरचे जग जणू अदृश्य झाले होते. समीरने दरवाजा उघडण्याचा प्रयत्न केला, पण दरवाजा लोखंडासारखा घट्ट झाला होता. त्याला जाणवले की, हा रस्ता पृथ्वीवरचा नसून 'मृत्यलोकाचा' एक मार्ग आहे, जिथे केवळ तेच लोक येतात ज्यांची वेळ संपलेली असते. पण समीर तर जिवंत होता! मग तो इथे कसा आला?

प्रकरण ४: अदृश्य शक्तींशी संघर्ष
बसच्या आतले वातावरण आता बदलू लागले होते. बसच्या भिंतींमधून काळे हात बाहेर येऊन समीरला पकडू लागले. "आमच्यात सामील हो... आमचा प्रवास अनंत आहे," असा आवाज सर्व बाजूंनी येऊ लागला. समीरला आठवले की, त्याच्या खिशात त्याच्या आईने दिलेला एक छोटा 'रक्षादोरा' होता.

त्याने तो दोरा हाताबाहेर काढला आणि मोठ्याने ओरडला. त्या दोऱ्याच्या पवित्र स्पर्शाने बसमध्ये एक प्रकाश निर्माण झाला. त्या प्रकाशात प्रवाशांचे चेहरे जळू लागले. वाहकाने किंकाळी फोडली. बस जोरात हेलकावे घेऊ लागली. समीरने पाहिले की समोर एक मोठी दरी आहे आणि बस थेट तिकडेच जात आहे.

प्रकरण ५: जागृती आणि वास्तव
समीरने डोळे मिटले आणि देवाचे नाव घेत बसच्या खिडकीतून बाहेर उडी मारली. त्याला असे वाटले की तो अनंत काळ खाली पडत आहे. अचानक त्याला एका जोराचा झटका बसला.

"साहेब! साहेब उठा... शेवटचं स्टॉप आलंय!"

समीरने डोळे उघडले. तो एका साध्या एसटी बसमध्ये होता. कंडक्टर त्याला हलवून जागा करत होता. बाहेर सकाळचे पाच वाजले होते. समीर घामाने पूर्ण ओला झाला होता. त्याने विचारले, "मी किती वेळ झोपलो होतो?" कंडक्टर म्हणाला, "तुम्ही काल रात्री ११:४५ ला चढलात आणि तेव्हापासून गाढ झोपला होतात."

समीर बसमधून खाली उतरला. त्याने सुटकेचा नि:श्वास सोडला. पण जेव्हा त्याने आपला हात पाहिला, तेव्हा त्याच्या हातावर बसच्या त्या जुन्या सीटचा निळा रंग लागला होता आणि खिशातला रक्षादोरा जळून काळा पडला होता. त्याला कळाले की, तो प्रवास स्वप्न नव्हता, तर मृत्यूने त्याला दिलेली एक हलकीशी चाहूल होती.

Emoji Summary 🎭
👣🌑🚌🕛🚫💀⏳🌀🧗�♂️🔦✨🌅🙏🔚

--संकलन
--अतुल परब
--दिनांक-03.07.2026-शुक्रवार.
===========================================